II SA/Ka 1819/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant apl. radc. Tomasz Michalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę su. Na skutek rozpoznania wniosku B. i W. K. o wydanie pozwolenia na budowę zakładu dziewiarskiego ze zbiornikiem na ścieki i przyłączami na nieruchomości położonej w C., przy ul. [...], oznaczonej numerem [...] – Prezydent C., decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta C. (uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] r. Nr [...] zmieniona uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...]), decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Nr [...] oraz ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Od decyzji tej odwołanie wniósł pełnomocnik uczestniczki postępowania B. S. – adwokat P. L. Rozstrzygnięciu organ I instancji zarzucił nieuwzględnienie wniosku odwołującej się o odmowę wydania pozwolenia na budowę, niesprawdzenie, który z inwestorów figuruje w ewidencji działalności gospodarczej oraz brak ustaleń, czy zamierzona działalność zakładu dziewiarskiego ma charakter usług, czy też wkracza w sferę produkcji. Pełnomocnik odwołującej się zarzucił ponadto, iż w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji nie był na bieżąco informowany o jego przebiegu, co stoi w sprzeczności z unormowaniami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, gwarantującymi stronie i jej pełnomocnikowi czynny udział na każdym etapie postępowania. Dalsza argumentacja pełnomocnika skoncentrowała się na wykazaniu, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z faktem, że powierzchnia zabudowy działki przekracza przewidzianą na tym obszarze normę 30 % powierzchni zabudowy. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję Prezydenta C. z dnia [...] r. Organ odwoławczy stwierdził, że planowana budowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla Miasta C., inwestor wykazał, się prawem do nieruchomości oraz ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z niezbędnymi uzgodnieniami – a wobec tego nie było przesłanek aby odmówić wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, które miały na celu wykazanie, że lokalizacja zakładu dziewiarskiego na tej nieruchomości jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego – organ II instancji wskazał, że miejscowy plan zakazuje na tym obszarze lokalizacji uciążliwych zakładów produkcyjnych. Oznacza to, że nie istnieje zakaz lokalizacji wszystkich zakładów produkcyjnych, lecz jedynie takich, które zdefiniowane zostały w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589). Odnosząc się z kolei do zarzutu przekroczenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki – Wojewoda wskazał, iż planowana inwestycja ma powierzchnię 307 m2, natomiast powierzchnia działki 1027 m2. Oznacza to, że zajmuje ona mniej niż 30 % powierzchni zabudowy. Nie zasługiwały również na uwzględnienie, w ocenie organu odwoławczego, zarzuty odnoszące się do pozbawienia strony możliwości wzięcia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. B. S. oraz jej pełnomocnik byli poinformowani o wszczęciu postępowania, a mimo to nie skorzystali ze swoich uprawnień. W skardze do Sądu pełnomocnik B. S. domagał się uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] oraz wstrzymania jej wykonania do czasu rozpoznania sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa, która miała polegać na niedostatecznym, zdaniem strony, rozważeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podniesiono ponadto, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy Prawo budowlane oraz art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które to naruszenie polegać miało na udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Argumentacja zawarta w skardze miała na celu przede wszystkim wykazanie sprzeczności pomiędzy planowaną budową a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie, zdaniem strony skarżącej, doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ powtórzył argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosząc ponadto, ze decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Nr [...], wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na skutek oddalenia przez Sąd skargi na tą decyzję stała się prawomocna, co oznacza, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w toku rozpoznania sprawy nie stwierdzono naruszeń prawa wymagających wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie zauważyć przyjdzie, że skargę wniesiono w dniu [...] r. a więc w czasie, gdy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Na mocy art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ustawa o NSA utraciła moc. Zgodnie zaś z przepisem art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a.). Na mocy art. 134 § 1 p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednakże związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie inwestorzy: B. i W. K. wystąpili o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla zakładu dziewiarskiego. Stosownie do treści art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedłożyli komplet niezbędnych dokumentów, w tym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja z dnia [...] r. Nr [...]), plan zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany, dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością (wyciąg z [...]), oświadczenia dostawców mediów (gaz, energia elektryczna, woda) o możliwości zapewnienia dostaw tych mediów. Na wezwanie organu uzupełniono przedłożoną dokumentację o wyszczególnienie powierzchni nieruchomości zajętej pod budynek, zieleń, drogi itd. oraz wyciąg z ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] r. Mając do dyspozycji kompletną dokumentację oraz uwzględniając fakt, iż w odrębnym postępowaniu ustalono, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (vide: decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał możliwości wydania decyzji innej niż pozytywna dla inwestorów. Argumenty pełnomocnika skarżącej podnoszone na etapie postępowania odwoławczego jak i postępowania sądowego, koncentrujące się na zarzucie niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie mogą zostać uznane za zasadne. Warto bowiem zwrócić uwagę, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 42/02 Sąd oddalił skargę na tą decyzję. Oznacza to tym samym, iż zaaprobowane zostało stanowisko organów obu instancji odnośnie zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym, a zarazem nie zaistniały inne przesłanki, które uzasadniałyby odmowę wydania pozwolenia na budowę. Na marginesie jedynie wypada zauważyć, że dla oceny prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę nie jest istotnym, czy inwestor prowadzi określoną działalność gospodarczą, czy też nie. Domaganie się przez pełnomocnika B. S. ustalenia w postępowaniu administracyjnym, który z małżonków K. ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, z punktu widzenia przedmiotu toczącego się postępowania, nie mogło doprowadzić do ustaleń mogących wpłynąć na treść wydanej decyzji. W ocenie Sądu w toku całego postępowania administracyjnego nie doszło do naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.s.a. orzeczono jak w sentencji. S