II SA/Ka 1841/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie NSA Henryk Wach, Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant staż. ref. Maciej Ćwiertniak, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] . nr [...] Państwowy Inspektor Sanitarny w G., na podstawie art.1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej / Dz.U. nr 12, poz. 49/ oraz §§ 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm./, orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. A. choroby zawodowej - narządu słuchu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/wym. rozporządzenia. Decyzję doręczono J. A. [...] 2004 r. Odwołanie od powyższej decyzji skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. datowane na [...] 2002 r. nadane zostało listem poleconym dnia [...] 2002 r. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Jako niezawinioną przyczynę zwłoki J. A. wskazał na błędną informację zawartą w uzasadnieniu decyzji, z której wynikało, że był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. gdzie rozpoznano u niego obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu. Zaznaczył, że w Ośrodku tym nie przeprowadzono mu badań. W związku z tym skierował odwołanie do tej placówki. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 58 i art. 59 § 2 kpa odmówił przywrócenia J. A. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że strona powołując się na błędne skierowanie odwołania od orzeczenia lekarskiego już po wydaniu decyzji administracyjnej nie uprawdopodobniła, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.A. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że na skutek błędnej informacji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. wniósł odwołanie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. dochowując 14 dniowego terminu. Dopiero w wyniku informacji tegoż Ośrodka, że odwołanie należy wnieść do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dopełnił tej czynności [...] 2002 r. składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu. Podniósł, że organ nie uwzględniając tego wniosku naruszył art. 58 §§ 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprowadza się do badania czy decyzje, postanowienia nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo stanowiącym podstawę wznowienia postępowania, gdyż wówczas Sąd władny jest uchylić zaskarżoną decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy). Bada również czy akty te nie są dotknięte wadami skutkującymi ich nieważnością (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Przy tym zgodnie z art. 134 § 1 wymienionej ustawy sąd wykonując kontrolę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną, co oznacza, że kontrola ta jest prowadzona z urzędu niezależnie od podniesionych w skardze okoliczności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do regulacji art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego / tekst jednolity Dz.U. z 1980r. nr 9, poz. 26 ze zm./ w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Koniecznym jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku winy w niedochowaniu terminu. To kryterium wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu nie dającej się przezwyciężyć przeszkody. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa sądowego przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności jaki należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999 r. III SA 7432/98 Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1999 r. I SA/Ka 2039/96 publ. Serwis Podatkowy 2001/7 str. 8 oraz B. Adamiak w Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck. W-wa 2003r. str. 323). Z okoliczności przytoczonych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że przyczyną uchybienia terminu były błędy w ustaleniach faktycznych zawarte w treści uzasadnienia decyzji. Wbrew ustaleniom tam zawartym skarżący nie był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S., na którego orzeczenie powołał się organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. Powyższe spowodowało, że skarżący skierował odwołanie do wskazanej placówki medycznej, która jak wynika z treści decyzji nie rozpoznała u niego choroby zawodowej. Podniesiona przez skarżącego okoliczność sprowadza się w istocie do kwestionowania treści uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.. Okoliczność ta mogła więc stanowić wyłącznie zarzut zawarty w odwołaniu od tej decyzji. Nie można bowiem uznać wskazanego przez skarżącego błędu w uzasadnieniu decyzji za obiektywnie istniejącą przesłanką uniemożliwiającą wniesienie odwołania. Z treści pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji wyraźnie wynikało w jakim terminie i do kogo należy złożyć odwołanie. Przeświadczenie strony co do zasadności podejmowanych przez nią czynności wbrew zawartemu w decyzji pouczeniu nie pozwala przyjąć, że skarżący nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Wobec powyższego w ocenie Sądu przyczyny wskazanej we wniosku o przywrócenie terminu w żadnej mierze nie można zaliczyć do przyczyn uzasadniających przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, zaś innych powodów braku winy skarżący nie wskazał. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) skargę oddalić.