II SA/Ka 1859/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Adam Mikusiński WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 2 ust.1, art. 3 ust.1, art.5, art. 6, art. 7 ust. 1 i 5 i art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) Prezydent Miasta C. przyznał S.B. dodatek mieszkaniowy począwszy od dnia [...] na okres [...], bowiem wnioskodawca spełniał kryteria ustawowe, a następnie decyzją z tego samego dnia i o tym samym numerze wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego do czasu [...] wyznaczając wnioskodawcy okres [...] na [...] pod rygorem wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. S.B. odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta C. wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego powołując się na trudną sytuację finansową i możliwość [...], którego [...] w tej formie byłaby możliwa wyłącznie wtedy, gdyby dodatek mieszkaniowy byłby wypłacany. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu administracji I instancji powołując się na obowiązek wynikający z zapisu art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i brak możliwości podjęcia decyzji o innej niż zaskarżona treści, w przypadku wystąpienia [...] po stronie osoby o świadczenie to występującej. W dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga S.B. skierowana przeciwko decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., w której to skardze zawarta została prośba o uwzględnienie trudnej sytuacji finansowej skarżącego i przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na treść art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżącego, z którego wynikało, iż otrzymuje on obecnie dodatek mieszkaniowy i nie żąda on już rozpoznania swojej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązujące w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość cofnięcia skargi przez skarżącego, co wiąże sąd. Zapis taki zawarty jest w treści art. 60 p.p.s.a. Zgodnie z powyższą regulacją prawną skuteczne cofnięcie skargi uzależnione jest nie tylko od wyraźnego oświadczenia woli, z którego niedwuznacznie wynika, że osoba uprawniona nie chce, żeby skarga została rozpoznana przez sąd administracyjny ale także na braku przesłanek negatywnych wymienionych w treści wskazanego przepisu. Obowiązkiem sądu wynikającym z wskazanej normy jest zatem nie tylko właściwe zinterpretowanie woli strony w przypadku złożenia przez nią określonego oświadczenia ale także kontrola, czy wola strony uznana jako cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż pismo skarżącego zawiera istotnie oświadczenie woli mające na celu cofnięcie skargi, a przyczyną tego jest uzyskanie nowego rozstrzygnięcia przyznającego mu dodatek mieszkaniowy, którego domagał się w poprzednim postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Powyższe oznacza, iż nie ma on już interesu w prowadzeniu sprawy w dalszym ciągu. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją pozwoliła na stwierdzenie, iż nie zachodzą w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 60 in fine p.p.s.a., a w związku z powyższym na mocy art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy orzeczono jak w sentencji. SW