II SA/Ka 1868/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: apl.radc. Wioletta Wołek - Reszka po rozpoznaniu w dniu 01 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 6 li. b oraz art. 25 ust. 1 pkt 2, ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 ze zm.) a także art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez Z. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] Jako uzasadnienie decyzji podał, że skarżący wyczerpał okres pobierania przedmiotowego zasiłku. Od decyzji tej odwołanie wniosła strona skarżąca, która wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji. W odwołaniu tym, skarżący zwrócił się o przedłużenie pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez okres jego choroby dokumentowanej stosownymi zaświadczeniami medycznymi o niezdolności do podjęcia z tego tytułu pracy. Strona podkreśliła, że została pozostawiona bez środków do życia. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 25 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył treść art. 25 ust. 1 wymienionej powyżej ustawy i stwierdził, że w przypadku skarżącego maksymalny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 12 miesięcy. Następnie Wojewoda Ś. po przytoczeniu odpowiednich przepisów stwierdził, że osoba bezrobotna w okresie niezdolności do pracy zachowuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych wypłacanego z Funduszu Pracy, jednak przez okres nie dłuższy niż wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy. Okoliczność, iż po utracie prawa do zasiłku nadal jest niezdolna do pracy i niezdolność tą dokumentuje odpowiednimi zaświadczeniami lekarskimi nie jest podstawą do wydłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący Z. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych do czasu ponownego przyznania [...] z tytułu niezdolności do pracy. Strona ponownie podkreśliła, że została pozostawiona bez środków do życia, gdyż z jednej strony jest niezdolna do pracy, a z drugiej strony utraciła prawo do pobierania zasiłku. Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Z dniem 01 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Organ administracji w swojej decyzji zasadnie wskazał, że stosownie do postanowień art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) okres pobierania zasiłku wynosi 6, 12 lub 18 miesięcy w zależności od sytuacji osobistej bezrobotnego oraz sytuacji na rynku pracy na obszarze działania powiatowego urzędu pracy. Z treści tego przepisu zestawionego z sytuacją osobistą bezrobotnego oraz sytuacją na rynku pracy na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w S. wynikało, że skarżący spełnia wymogi do otrzymywania przedmiotowego zasiłku przez okres 12 miesięcy. Należy podkreślić, że okoliczność ta nie jest w żaden sposób przez skarżącego kwestionowana i znajduje się poza przedmiotem sporu. Skarżący domagał się by, do czasu ponownego otrzymania [...] z tytułu niezdolności do pracy wydłużyć mu okres pobierania zasiłku, w szczególności zaś za okres swojej niezdolności do podjęcia pracy udokumentowany stosownymi zaświadczeniami lekarskimi, który to okres rozpoczął się w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z treści art. 67 ust. 2 Konstytucji RP obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Z przepisu tego oraz z postanowień art. 8 Konstytucji RP, który stanowi, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej wynika, że w rozpatrywanej sprawie przywołany art. 67 ust. 2 Konstytucji wyraźnie odsyła do regulacji określonych w ustawie i taką ustawą jest przywołana powyżej ustawa z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tej sytuacji Sąd Administracyjny zobowiązany jest przy podejmowaniu rozstrzygnięcia brać pod uwagę postanowienia przywołanej ustawy, tym bardziej, że Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził niezgodności postanowień tej ustawy z Konstytucją, jak również skład orzekający Sądu nie znalazł podstaw do uznania, że występuje taka niezgodność. W świetle przedstawionych powyżej rozważań należy odnieść się do regulacji obowiązujących na gruncie przywołanej powyżej ustawy. Art. 31 ust. 3 a omawianej ustawy stanowi, iż bezrobotnemu uprawnionemu do zasiłku prawo do niego przysługuje również za okresy udokumentowanej niezdolności do pracy, za które zgodnie z odrębnymi przepisami pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Skarżący z brzmienia tego przepisu zdaje się wyciągać wniosek, że zasiłek dla bezrobotnych przysługuje również po okresie wyczerpania jego pobierania, jeżeli w tym okresie i późniejszym, przy zachowaniu ciągłości, wykaże swoją niezdolność do pracy udokumentowaną według odrębnych przepisów. Przyjęcie takiej interpretacji wskazanego przepisu skutkowałoby tym, że po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych takie świadczenie bądź zasiłek chorobowy przysługiwałby osobie dokumentującej w sposób prawem przewidzianym niezdolność do pracy. Powyższy pogląd, który skarżący prezentuje nie może być uwzględniony, ponieważ zgodnie z brzmieniem tego przepisu, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, ale tylko w okresie uprawniającym do pobierania takiego zasiłku, a tym samym po wyczerpaniu okresu jego pobierania świadczenie już nie przysługuje. Dodatkowo należy wskazać, że osoby pobierające zasiłek dla bezrobotnych podlegają z mocy prawa ubezpieczeniu zdrowotnemu, które uprawnia do bezpłatnego korzystania z opieki zdrowotnej, emerytalnemu oraz rentowemu. Natomiast osoby te nie podlegają ubezpieczeniu chorobowemu i wypadkowemu, co oznacza, że nie mają możliwości korzystania w tym okresie z zasiłków chorobowych i macierzyńskich. Innymi słowy ustawodawca nie przewidział możliwości wydłużenia okresu zasiłkowego ze względu na okoliczność długotrwałej choroby potwierdzanej zwolnieniami lekarskimi, czy też z uwagi na trudną sytuację materialną bezrobotnego. W świetle przedstawionej wykładni obowiązujących przepisów prawa należy w pełni podzielić stanowisko organów administracji wyrażone w podjętych decyzjach administracyjnych. Na marginesie należy skarżącemu wskazać, a uczynił to także organ odwoławczy, iż w przypadku trudnej sytuacji materialnej, czy życiowej bezrobotny może zwrócić się o udzielenie stosownej pomocy materialnej do właściwego terenowo ośrodka pomocy społecznej. Jako zostało to zaznaczone powyżej sąd administracyjny powołany został do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej, skoro zaskarżona decyzja Wojewody Ś. odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa i mając na uwadze postanowienia art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.