II SA/Ka 1886/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Zofia Borowicz /spr./ WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Wojewody Ś. na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Ś. na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez S. N. od decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w G. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż odwołujący się otrzymał w dniu [...] r. decyzję organu I instancji orzekającą o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja zawierała pouczenie o terminie do złożenia odwołania wynoszącym 14 dni od dnia jej doręczenia. Z dokumentacji wynika natomiast, że odwołujący złożył odwołanie [...] r. czyli w [...]-tym dniu tj. w momencie gdy decyzja była już prawomocna. Uprawomocnienie decyzji nastąpiło [...] r. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie S. N. zarzucił, że terminowo nie składał odwołania, ponieważ nie było wiadomo, że może odwołać się w sprawie dalszego otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast w dniu [...] r. został poinformowany w Opiece Społecznej, że może złożyć w Urzędzie Pracy prośbę o przedłużenie otrzymywania zasiłku. Wniósł o uwzględnienie jego prośby z uwagi na trudną sytuację finansową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - zwanej dalej p.s.a. Stosownie do art. 3 § 1 p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która prowadzona jest pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa. Na podstawie art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienie odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy zobowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W art. 58 kpa przewidziana jest możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy /art. 58 § 1 kpa/. Przy czym sama możliwość wniesienia takiej prośby jest uwarunkowana terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne /art. 58 § 2 i 3 kpa/. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu wyłącza dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem prośby strony wydanie takiego postanowienia jest niezgodne z prawem. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji nr [...] została doręczona osobiście skarżącemu w dniu [...] r. Zawierała ona pouczenie o terminie i sposobie wniesienia od niej odwołania. 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa upływał zatem w dniu [...] r. /środa/. Skarżący wniósł odwołanie dopiero [...] r. tj. z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, tak jak to zauważył organ odwoławczy. Jednakże na tle okoliczności sprawy wydaje się, że zaskarżone postanowienie jest co najmniej przedwczesne, a zatem niezgodne z prawem. Umknęło bowiem organowi odwoławczemu, że w odwołaniu z dnia [...] r. skarżący na wstępie napisał: "Wiem, że minęło [...], ale nie wiedziałem, że mogę odwołać się pod kątem dalszego otrzymywania zasiłku. Poinformowano mnie o tym w Opiece Społecznej". W tej sytuacji obowiązkiem organu odwoławczego było wyjaśnić, czy skarżący poprzez tak sformułowane żądanie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i ewentualnie rozstrzygnąć w pierwszej kolejności w tym zakresie, przy uwzględnieniu uregulowań zawartych w art. 58 kpa. W tym zatem kierunku sprawa wymaga wyjaśnienia. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.s.a. SJ/