II SA/Ka 196/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie NSA Wiesław Morys WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. H. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy postanawia: umorzyć postępowanie Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił Przedsiębiorstwu A wyznaczenia innego terminu wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] z nakazu [...] w sprawie wyposażenia pracowników firmy w odzież i obuwie robocze zgodnie z przyjętą w zakładzie tabelą norm przydziału. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący, który wystąpił o zmianę tej decyzji, a w uzasadnieniu powołał się na trudną sytuację finansową firmy. Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362 ze zm. ). utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten wskazał, że nie wystąpiły żadne okoliczności prawne uzasadniające uwzględnienie żądania zgłoszonego pod adresem organów Państwowej Inspekcji Pracy, natomiast powoływanie się na trudną sytuację finansową nie mogło zostać uwzględnione. E. H. pismem procesowym z dnia [...] wniósł skargę na wyżej wymienioną decyzję. W skardze tej zarzucił organom Państwowej Inspekcji Pracy naruszenie przepisów prawa, a w szczególności wskazał na wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w K. wystąpił o oddalenie skargi i powołał analogiczną argumentację jak w zaskarżonej decyzji. W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżącego, w którym cofnął skargę złożoną w dniu [...] na decyzję Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Zgodnie z treścią art. 60 cytowanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, chyba że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, z powodu tego, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie E. H. Przedsiębiorstwo A pismem z dnia [...] cofnął wniesioną skargę. W ramach czynności sprawdzających Sąd nie stwierdził by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa i nie spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzec jak w sentencji. su.