II SA/Ka 2065/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2004 r. sprawy ze skargi K. M. i J. M. na uchwałę Rady Gminy w Ł. z dnia [...] r. nr dnia [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że uchwała ta nie może być wykonana, 2. zasądza od Gminy Ł. na rzecz skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania 10 zł ( dziesięć złotych ). Uchwałą Rady Gminy w Ł. z dnia [...] r. nr [...], przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., dla całej gminy Ł. i oddzielnie dla stołectw: B., Ł., P. i Z. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ukazało się w dniu [...] r., a w dniu [...] r. opublikowane zostało w "[...]". W ogłoszeniu podano termin zgłaszania wniosków do planu do dnia [...] r., informując, że wnioski złożone w terminie wcześniejszym będą rozpatrywane. Projekt miejscowego planu zagospodarowania wyłożono do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...] r. Informację o terminie wyłożenia projektu planu ogłoszono w prasie oraz wywieszono na tablicach ogłoszeń. Pismem złożonym w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu, K. i J. M. zgłosili zarzut do powyższego planu, wnosząc o zachowanie strefy ochronnej dla kurnika, który mieści się na ich działce nr [...] w Ł. Dodali, że fermę drobiu prowadzą od [...] r., dotychczas ich nieruchomość otaczał pas strefy ochronnej, co chroniło ich przed atakami sąsiadów na temat uciążliwego sąsiedztwa. W dniu [...] r. Rada Gminy w Ł. działając na podstawie art. 24 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.jedn.: Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) uchwałą Nr [...] odrzuciła zarzut K. i J. M. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając swoje stanowisko rada wskazała, że zarzut dotyczył ograniczenia uciążliwości wywołanych sposobem użytkowania nieruchomości, której zarzut dotyczy. Dodała, że na podstawie rozpoznanego stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego rada Gminy Ł. uznała, że właściwą decyzją jest odrzucenie zarzutu. Nadmieniono, że ustalenia przyjęte w projekcie planu nie naruszają interesu prawnego wnoszących zarzut. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. i J. M. zaskarżając otrzymaną uchwałą odrzucającą ich zarzut, przedstawili, że kurnik wybudowali na swojej działce w latach [...] na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Naczelnika Gminy Ł. W okresie tym tereny, na których został wzniesiony kurnik, w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego oznaczone zostały jako tereny rolne. W kolejnych planach zagospodarowania przestrzennego wokół kurnika wyznaczano sferę ochrony sanitarnej o promieniu 50 m, zapisując w nich dodatkowo, że w strefie ochronnej obrazuje zakaz lokalizacji zabudowy mieszkalnej. Ten zapis planu nie był przestrzegany przez gminę Ł., co doprowadziło dobudowania w strefie ochronnej. W związku z kolejną zmianą planu zagospodarowania i likwidacją w jego projekcie wyznaczonej dotąd strefy, skarżący wnosząc zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania oczekiwali zachowania istniejącej dotąd strefy ochronnej. W uchwale odrzucającej zarzut, zdaniem skarżących, nie zostały podane żadne przyczyny wyjaśniające postępowanie gminy. Nie mogą się zgodzić z twierdzeniem gminy, iż ta nie naruszyła przysługującego jej władztwa planistycznego, i jej postępowanie jest w pełni przemyślane i nie naruszające przepisów prawnych. Skarżący dodali, iż trudno się zgodzić z twierdzeniem wyrażonym w uchwale odrzucającej zarzut, że nie ma mowy o naruszeniu dotychczasowej funkcji terenu, skoro dotychczas w planie miejscowym była strefa ochronna a teraz się ją likwiduje. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy stwierdzając, iż skarga jest bezzasadna wniosła o oddalenie skargi i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Dodała, że skarżący składając zarzut nie poparli go żadnym dokumentem, z którego wynikałoby, że istnieje potrzeba ustanowienia obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej wokół ich gospodarstwa. Powtórzyła, że uchwała nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia terenu, gdyż zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tereny wokół kurnika mieszczą się w jednostce A 44 MN UR – tereny zabudowy mieszkaniowej – i taki charakter tych terenów utrzymano w wyłożonym projekcie. Na rozprawie w dniu 17 września 2004 r. skarżąca K. M. popierając skargę, okazała opinię Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. wydaną w związku z planem realizacyjnym budynku gospodarczego, w której organ ten wyznaczył strefę ochronną dla fermy drobiu w odległości 50 m od budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej. Dodała, że ostatnio obowiązujący plan zagospodarowania z [...] r. przewidywał dla działki, na której jest kurnik, strefę ochronną, natomiast obecny projekt jej nie przewiduje. Pełnomocnik gminy wnosząc o oddalenie skargi, oświadczył, że faktycznie dotychczas strefa ochronna była wyznaczona, ale obecnie zmieniły się zasady jej wyznaczania i następuje to na podstawie decyzji wojewody. Pełnomocnik gminy przyznał, iż skarżący nie zostali zawiadomieni o wyłożeniu do wglądu projektu planu, gdyż w ich ocenie projekt ów nie naruszał interesu skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) Ustawa ta utraciła moc z dniem 12 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie bowiem kwestionowana uchwała zapadła z naruszeniem art. 18 ust. 2 i ust. 5 lit. a i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 389 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie jej podjęcia. Prawo wniesienia zarzutu powstaje z chwilą wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu. Złożenie zarzutu i podjęcie stosownej uchwały powinno być poprzedzone prawidłową procedurą planistyczną – art. 18 ust. 2 ustawy. Dla rozpoznania zarzutu przepisy ustawy przewidują specjalne postępowanie. Organem kompetentnym do jego przyjęcia jest zarząd gminy ( obecnie wójt, burmistrz, prezydent) a w przypadku nie uwzględnienia zarzutu, zarząd przedstawia go radzie gminy, zawiadamiając o wyznaczonym terminie sesji rady wszystkich, których zarzuty nie zostały uwzględnione. Następnie rada gminy rozstrzyga o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu, przy czym uchwała ta wymaga uzasadnienia faktycznego i prawnego. Oznacza to, że rada gminy rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swoje stanowisko – czyli odrzucić lub uwzględnić wniesiony zarzut, ale musi także wskazać przesłanki, które spowodowały przyjęcie konkretnego rozwiązania planistycznego oraz podać powody, dla których zarzut został odrzucony. Uzasadnienie faktyczne bowiem powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, czyli rada powinna dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Natomiast uzasadnienie prawne powinno polegać na wyjaśnieniu podstawy prawnej z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa. Uchwała odrzucająca sprzeciw skierowana jest do indywidualnego adresata, a zatem jej uzasadnienie powinno indywidualizować rozstrzygnięcie i wskazywać na relacje pomiędzy postanowieniami projektu planu a sytuacją prawną skarżącego – powinna wskazywać na istnienie interesu prawnego wnoszącego zarzut oraz dokonać oceny czy interes ten został naruszony. W niniejszej sprawie nie został zachowany prawidłowy tok procedury planistycznej poprzedzającej podjęcie uchwały, jak również sama uchwała odrzucająca sprzeciw nie odpowiada wymogom prawa. W ocenie Sądu rada uchybiła zapisowi art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a czyli skarżący nie zostali powiadomieni o terminie wyłożenia planu w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, iż wyłożony projekt narusza ich interes prawny – a mianowicie likwiduje istniejącą dotąd strefę ochronną dla ich nieruchomości zabudowanej kurnikiem. W trakcie rozprawy potwierdził to pełnomocnik gminy, usprawiedliwiając to faktem, że nie został naruszony interes skarżących. Tłumaczenie to nie może się utrzymać, gdy trudno podzielić zdanie gminy, w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana w dotychczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem wynika z przedłożonych dokumentów w planie zagospodarowania przestrzennego z roku [...] nieruchomość skarżących mieściła się w jednostce [...], w której utrzymano istniejącą fermę drobiu oraz rygor zachowania strefy sanitarnej 50 m, z jednoczesnym zakazem rozbudowy fermy. Dodatkowo uchwała narusza przepis art. 24 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzut państwa M., rada ograniczyła się do przedstawienia kolejnych etapów procedury planistycznej, odwołania się do Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r., nie wyjaśniła natomiast powodów takiego a nie innego postępowania gminy. Uzasadnienie to niczego nie wyjaśnia, a pogląd, iż nie został naruszony interes prawny skarżącego bo utrzymano dotychczasową funkcję terenu, w zderzeniu z likwidacją istniejącej dotychczas strefy ochronnej, należy uznać za nieuprawniony. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) oraz art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi Sąd zobowiązany był, zgodnie z dyspozycją art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do określenia w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonywany. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające. su.