II SA/Ka 2188/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.), Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant apl. radc. Piotr Sokal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę Postanowieniem nr [...] z dnia [...], Prezydent Miasta R. wznowił postępowanie w sprawie rejestracji samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...] i numerze silnika [...], rok produkcji [...], przez G.K., zakończone prawomocną decyzją z dnia [...], o rejestracji pojazdu pod numerem rejestracyjnym [...] i wydaniu dowodu rejestracyjnego serii [...]. Następnie, w dniu [...], organ I instancji, działając w oparciu o art. 151 §1 pkt 2 w związku z art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wydał decyzję nr [...], na mocy której uchylił cytowaną wyżej decyzję własną odmawiając jednocześnie zarejestrowania rzeczonego samochodu osobowego oraz zobowiązując G.K. do zwrotu tablic rejestracyjnych serii [...] oraz dowodu rejestracyjnego serii "[...]", nr [...]. Od przywołanej wyżej decyzji z dnia [...], odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł W.H. – adwokat reprezentujący w sprawie stronę skarżącą. Mocą decyzji wydanej w dniu [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło rozstrzygnięcie podjęte przez Prezydenta Miasta R. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją nr [...], z dnia [...], wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta R. ponownie uchylił decyzję własną z dnia [...], w sprawie wydania tablic rejestracyjnych serii [...] oraz dowodu rejestracyjnego serii "[...]", nr [...], a ponadto: - odmówił zarejestrowania samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...] i numerze silnika [...], rok produkcji [...], - zobowiązał skarżącego – G.K. do zwrotu tablic rejestracyjnych serii [...] oraz dowodu rejestracyjnego serii "[...]", nr [...] w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. Materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 66 ust. 3a i art. 66a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2001r., Nr 129, poz. 1444). W uzasadnieniu organ administracyjny powołał się na okoliczność, iż zgodnie z treścią postanowienia o umorzeniu dochodzenia, wydanego przez Prokuraturę Rejonową K. w dniu [...], pojazd będący przedmiotem sprawy został w dniu [...], zabezpieczony przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K. w związku z [...]. W wyniku ekspertyzy kryminalistycznej przeprowadzonej w dniu [...], potwierdzone zostało, iż samochód [...], które [...], natomiast [...] w rzeczonym pojeździe posiada [...], w miejsce którego [...]. W tym stanie rzeczy organ I instancji podniósł, iż przedmiotowy pojazd nie spełnia warunków określonych w art. 66 ust. 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym, co stanowiło podstawę rozstrzygnięcia o uchyleniu uprzednio dokonanej rejestracji oraz o odmowie zarejestrowania samochodu stanowiącego własność skarżącego. W odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., adwokat W.H., działający jako pełnomocnik G.K. zażądał uchylenia decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta R. podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zastępca procesowy powołał się na okoliczność, iż pojazd należący do skarżącego został uprzednio zarejestrowany w sposób nie budzący wątpliwości. Ponadto G.K. nie jest pierwszym właścicielem rzeczonego pojazdu lecz nabył go zgodnie z prawem, działając w dobrej wierze, natomiast dochodzenie w sprawie [...] w przedmiotowym pojeździe [...] zostało umorzone. Opierając się na przedstawionej argumentacji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi I instancji brak obiektywnego i wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz wydanie rozstrzygnięcia na podstawie subiektywnej i dowolnej oceny stanu faktycznego, z pogwałceniem zasady prawdy obiektywnej jak również zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym w związku z §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, dokonanie rejestracji samochodu, w wypadku gdy był on już uprzednio zarejestrowany, następuje na podstawie dowodu własności tego pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego. Kolegium podkreśliło, iż niezbędne cechy identyfikacyjne samochodu określone w art. 66 ust. 3a ustawy o ruchu drogowym, to jest numer silnika oraz numer nadwozia są podstawowymi danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Równocześnie w myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia MTiGM z dnia 19 czerwca 1999r., w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, cechy identyfikacyjne pojazdu winny być umieszczone w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym elemencie konstrukcyjnym. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż stwierdzona w wyniku przeprowadzonej ekspertyzy kryminalistycznej okoliczność, że pojazd skarżącego [...] brak możliwości dokonania jego rejestracji. [...] powoduje bowiem, że dokumenty, w oparciu o które pojazd został uprzednio zarejestrowany nie stanowią podstawy do przeniesienia jego własności na rzecz skarżącego. Kolegium dodało, iż umorzenie postępowania w sprawie [...] jest w sprawie bez znaczenia. G.K. nie spełnia bowiem ustawowych warunków koniecznych do zarejestrowania pojazdu, gdyż przedłożony przez niego dokument w postaci dowodu rejestracyjnego nie [...]. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego adwokat W.H. wniósł o uchylenie decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie podnosząc zarzut naruszenia zasad procesowych wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 K.p.a. Pełnomocnik skarżącego wywiódł, iż strona nie może ponosić konsekwencji braku dołożenia przez organ administracyjny należytej staranności przy dokonaniu pierwszej rejestracji pojazdu. Zdaniem zastępcy procesowego w sprawie nie zostały udowodnione okoliczności stanowiące podstawę negatywnego dla strony rozstrzygnięcia a tym samym decyzja wydana została z rażącym uchybieniem przepisów postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy raz jeszcze oparł się na argumentacji podniesionej w uzasadnieniu swej decyzji stwierdzając, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego a w szczególności z przeprowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w K. ekspertyzy kryminalistycznej wynika, że dotychczasowy dowód rejestracyjny dotyczący przedmiotowego samochodu marki [...] nie [...], gdyż [...]. W sytuacji [...], dowód rejestracyjny stanowiący podstawę uprzedniej rejestracji samochodu nie mógł zostać uznany za dokument stwierdzający przeniesienie jego własności na rzecz skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy jednak stwierdzić, że przedmiotowa skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., a więc w okresie, w którym postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się według przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r., o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wspomniany akt prawny z dniem 1 stycznia 2004r., utracił moc. Obecnie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosowana jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie zaś z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestie związane z rejestracją pojazdów uregulowane zostały w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r., Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Stosownie zatem do treści art. 72 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności oraz – w przypadku gdy pojazd ten był już uprzednio zarejestrowany - dowodu rejestracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że dokumenty te winny być oryginalne i muszą odpowiadać stanowi faktycznemu. Podstawowymi cechami identyfikacyjnymi pojazdu, znajdującymi odzwierciedlenie w dowodzie rejestracyjnym są wymienione w art. 66 ust. 3a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nadane przez producenta: numer nadwozia VIN oraz numer silnika. Wskazane cechy identyfikacyjne winny być zatem zgodne z oznaczeniami zamontowanymi fabrycznie. Tymczasem z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż pojazd należący do skarżącego [...]. Okoliczność ta stwierdzona została w wyniku ekspertyzy kryminalistycznej dokonanej w toku dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w K. W tym stanie rzeczy dobra wiara skarżącego jak również fakt, że postępowanie karne w sprawie [...] zostało umorzone [...] pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu. Godzi się bowiem podnieść, iż przedłożony przez G.K. dowód rejestracyjny nie zawiera [...], [...]. Dlatego wcześniejszą decyzję o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu należało uchylić, odmawiając równocześnie jego rejestracji. Jak bowiem słusznie uznał organ odwoławczy, [...] powoduje, że dokumenty, w oparciu o które pojazd ten został uprzednio zarejestrowany nie stanowią podstawy do przeniesienia jego własności. Tak sformułowany pogląd znajduje oparcie w utrwalonym stanowisku orzecznictwa sądowego (por: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lutego 1998r., sygn. akt: II SA 1492/97, z dnia 4 lutego 1998r., sygn. akt: II SA 1258/97, z dnia 12 marca 1998r., sygn. akt: II SA 32/98, z dnia 17 czerwca 1998r., sygn. akt: II SA 591/98). Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności, działając na podstawie art. 151 oraz art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153 , poz.1271), skargę oddalono.