II SA/Ka 2190/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Korycińska /spr./ Sędzia NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. o nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy sieni do domu przy ulicy [...] od strony południowej w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpoznając i rozstrzygając sprawę na skutek odwołania M. i C. Ż. oraz K. S., decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy podał, iż koniecznym jest ustalenie wpierw, czy wnioskujący o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – A.G. nie dopuścił się samowoli budowlanej, o której informują odwołujący. Wskazano, iż uprzednio ten sam wnioskodawca ubiegał się o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy sieni przejezdnej pomiędzy budynkami [...] – [...] i przez krótki okres czasu rozstrzygnięcie pozytywne tej kwestii miało walor ostateczności i podniesiono, iż jakkolwiek inny jest zakres przedmiotowy obecnej inwestycji, to należy ustalić, czy ta poprzednia inwestycja nie została już zrealizowana. Jednocześnie oznaczając zakres inwestycji, której dotyczyło rozstrzygnięcie organu I instancji, organ po słowach "po rozpatrzeniu odwołania..." podał, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. zapadła "w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy sieni przejezdnej pomiędzy budynkami nr [...] i [...] przy ulicy [...] w K.". Takie zakreślenie przedmiotu rozstrzygnięcia spowodowało skargę K. S. wniesioną jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca podała, iż "tak nieprecyzyjne sformułowanie przedmiotu decyzji rodzi niejasności i wątpliwości o jaki akt administracyjny właściwie chodzi" i uznała to za kwestię doniosłą z uwagi na zawisłe przed sądem sprawy podając ich sygnaturę. Organ, którego działanie zaskarżono decyzją z dnia [...] r. wydaną z przywołaniem art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm./ uwzględnił skargę w całości poprzez zmianę zaskarżonej decyzji w jej nagłówku w następujący sposób: w sprawie "ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy sieni do domu przy ulicy [...] od strony południowej w K.". Decyzja organu z dnia [...] r. ma przymiot ostatecznej, przy czym skarżąca mimo uwzględnienia skargi podtrzymała ją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga wniesiona jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie została rozpoznana przed dniem 1 stycznia 2004 r., co sprawia, że podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./, stosownie do zasady wprowadzonej art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 53 poz. 1271 z późn. zm./. Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 przywołanej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy to postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Taka okoliczność zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Baczyć bowiem trzeba, że organ którego działanie zaskarżono skorzystał z przysługującego mu wówczas na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA prawa do autokontroli i w całości uwzględnił skargę. Decyzja wydana w ramach autokontroli nie była kwestionowana skargą, jest zatem już prawomocna. Wadliwa część rozstrzygnięcia została zatem wyeliminowana z obrotu prawnego i orzekanie przez Sąd stało się w tej sprawie bezprzedmiotowe. Sąd podziela przy tym pogląd organu zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje w sposób jednoznaczny, iż organ ten rozpoznał sprawę dobudowy sieni do budynku mieszkalnego nr [...] od strony południowej. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ umorzył postępowanie sądowe. SJ/