II SA/Ka 2194/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie Decyzją z dnia [...] nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta T., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono B Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę supermarketu z wjazdami od ul. B., ul. B. oraz infrastrukturą techniczną – na parcelach nr [...] i [...], położonych w T. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art.28, art.32 ust.1, art.34 ust.4, art.35 ust.1, 2 i 4 i art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 ze zm.). W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, iż projekt budowlany spełnia wymogi decyzji ustalającej warunki zabudowy nr [...] z dnia [...] oraz Prawa budowlanego i przepisów szczególnych. Rozwiązanie projektowe zostało też pozytywnie uzgodnione w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz warunków higienicznych, zdrowotnych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. W związku z zastrzeżeniami sąsiadów, co do zwiększenia obciążenia układu komunikacyjnego organ I instancji wyjaśnił, że modernizacja układu komunikacyjnego w rejonie supermarketu zostanie wykonana przed jego uruchomieniem zgodnie z porozumieniem z dnia [...] zawartym pomiędzy inwestorem a Gminą T. W odwołaniu od decyzji A Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art.5 ust.1 pkt 6 i art.32 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołującej się, decyzja powyższa narusza jej interes poprzez pogorszenie funkcjonowania przedsiębiorstwa z powodu znacznego wzrostu natężenia ruchu drogowego, zanieczyszczania powietrza, wzrostu hałasu i wibracji. Nie przeprowadzono też uprzedniego postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wymaganej przepisami o ochronie środowiska. Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...], utrzymano w mocy decyzję organu I instancji jako zgodną z prawem. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ całkowita powierzchnia terenu inwestycji wynosi 23.186 m2, a ilość miejsc parkingowych – 280. Zatem nie jest to obiekt mogący pogorszyć stan środowiska w rozumieniu rozp. MOŚiZN z dnia 14 lipca 1998 r. (Dz.U. Nr 93, poz.589). Organ II instancji wyjaśnił też, iż uciążliwości związane ze zwiększeniem obciążenia układu komunikacyjnego w rejonie supermarketu zostaną zmniejszone po wykonaniu modernizacji skrzyżowania ulic B. i B. zgodnie z pkt 8 warunków realizacji inwestycji, zawartym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z naruszeniem art.5 ust.1 pkt 6 Prawa budowlanego. Skarżąca zarzuciła, iż podczas realizacji inwestycji niewątpliwie dojdzie do pogorszenia warunków funkcjonowania zakładu produkcyjnego poprzez praktyczne zablokowanie możliwości wjazdu i wyjazdu, zaś po jej ukończeniu nastąpi zwielokrotnienie ruchu pojazdów. Zdaniem skarżącej, w takiej sytuacji równocześnie winna zostać wydana decyzja w sprawie modernizacji układu komunikacyjnego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Pismem nadanym w dniu [...] skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi należy w niniejszej sprawie uznać za dopuszczalne w świetle art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.). Czynność skarżącego nie zmierza bowiem do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wobec skutecznego cofnięcia skargi, które w takiej sytuacji wiąże sąd, postępowanie podlegało umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 oraz § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.