II SA/Ka 2217/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik /spr./ Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant stażysta Agnieszka Zygmunt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną w oparciu o art. 43 ust. 1, ust.2a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /tekst jednolity Dz.U. z 1998 Nr 64, poz. 414 z późn. zm./, art. 8 pkt 17 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym /Dz.U. Nr 28 poz. 153 z późn. zm./ oraz art. 104, art. 108 i art. 163 k.p.a., działając na mocy upoważnienia Rady Miejskiej w B.-B. uchylił decyzję ostateczną nr [...] wydaną w dniu [...] w sprawie przyznania A.N. świadczenia w formie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Jednocześnie odmówił A.N. pomocy w formie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od dnia [...]. Jak wynikało z uzasadnienia wskazanej decyzji, uchylenie decyzji ostatecznej przyznającej stronie świadczenie z ustawy o pomocy społecznej w formie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacania składek na to ubezpieczenie nastąpiło w związku z dokonaną zmianą przepisów ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Z przepisu art. 8 pkt 17 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w brzmieniu znowelizowanym wynikało bowiem, iż obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające m.in. zasiłek stały o ile nie podlegają ubezpieczeniu z innego tytułu. Organ uznał, iż A.N. podlegająca ubezpieczeniu zdrowotnemu z innego tytułu przestała spełniać przesłanki do uzyskania pomocy w formie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzja ta stała się ostateczna. W następstwie otrzymania przez organ administracji informacji o nabyciu przez stronę samochodu i domu mieszkalnego, wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją i wydano w dniu [...] decyzję Nr [...] Stwierdzono w niej, iż mimo zaistnienia przesłanek wymienionych w treści art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należy odmówić uchylenia decyzji Nr [...] i odmówić stronie pomocy w formie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od [...] ze względu na podleganie przez A.N. ubezpieczeniu zdrowotnemu z innego tytułu. Nie godząc się ze stanowiskiem organu przedstawionym w wyżej wskazanym rozstrzygnięciu, A.N. złożyła od niego odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-.B. po rozpoznaniu w dniu [...] odwołania A.N. decyzją Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż z dniem [...] organ zasadnie odmówił odwołującej pomocy w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne, gdyż podlegała ona ubezpieczeniu z innego tytułu. A..N. nie godząc się również ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła na jego decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domagała się w niej uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia jako naruszającego prawo. Odnosząc się do przyczyn uznanych przez organy administracji za podstawę do wznowienia postępowania wskazała, iż w jej rozumieniu nie nastąpiła zmiana sytuacji majątkowej i osobistej, gdyż syn, nad którym sprawuje pieczę nie wyzdrowiał ani też ona nie może podjąć pracy. Natomiast o zakupie domu i samochodu informowała pracownika socjalnego w czasie wywiadu środowiskowego. Odpowiadając na skargę A.N., organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - zwanej dalej p.p.s.a. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Powyższe oznacza konieczność przeprowadzania przez sądy administracyjne kontroli zarówno co do zgodności stanowiska organów administracji przedstawionych w ich rozstrzygnięciach z przepisami prawa materialnego ale również w zakresie zgodności ze stosowanymi w toku postępowania przepisami postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę A.N., Wojewódzki Sąd Administracyjny mając także na względzie treść art. 134 p.p.s.a. uznał, iż skarga nie jest zasadna. Zakwestionowana przez skarżącą decyzja wydana została we wznowionym postępowaniu, którego celem było ustalenie, czy postępowanie zwykłe zostało dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego. Nadto ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Jak wynika z ustaleń organów, po wydaniu decyzji z dnia [...] Nr [...] stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania wyszły na jaw okoliczności sugerujące, iż rzeczywista sytuacja materialna strony odbiegała od ustalonej w toku postępowania administracyjnego, a o zdarzeniach mających wpływ na zmianę sytuacji materialnej, które nastąpiły przed wydaniem decyzji, strona nie poinformowała organu. Bezspornie wskazane okoliczności wyczerpują przesłanki, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny mimo tego uznał za słuszne stanowisko organów w zakresie odmowy uchylenia orzeczenia Nr [...]. Wskazana bowiem przesłanka wznowieniowa nie mogła mieć wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie, które zapadło bez związku z sytuacją materialną skarżącej lecz z powodu zmiany przepisu art. 8 pkt 17 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym /Dz.U. Nr 28, poz. 153/. Znowelizowana treść wskazanego przepisu obowiązująca od 31 grudnia 2001 r. wyłączała obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne tym osobom pobierającym zasiłek stały, które podlegały ubezpieczeniu zdrowotnemu z innego tytułu. Skarżącej, korzystającej z pomocy społecznej w postaci opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne w oparciu o regulacje sprzed 31 grudnia 2001 r., z chwilą wejścia w życie art. 8 pkt 17 w znowelizowanym brzmieniu należało pomocy tej odmówić, gdyż objęta była jako członek rodziny ubezpieczeniem zdrowotnym swego męża. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Wydana zatem w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny decyzja Nr [...] powinna była pozostać w obrocie prawnym, co stanowi o prawidłowym rozstrzygnięciu organów obu instancji. Nie mogło jednak ujść uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchybienie organu polegające na błędnym powołaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi. Organ bowiem po wznowieniu postępowania, odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej nieprawidłowo powołał się na treść art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi podstawę prawną do uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Stojąc wszakże na stanowisku, iż błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji w postępowaniu sądowo-administracyjnym, jeżeli podstawa taka istnieje, Sąd uznał, iż naruszenie prawa procesowego nie miało w istocie wpływu na wynik sprawy /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 1425/99 publ. LEX NR 54161/. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził także uchybienie o charakterze formalno-prawnym, jakim jest naruszenie treści art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyłącznie ogólnikowe wyjaśnienie zarówno podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak i stanu faktycznego sprawy. Zauważalna lapidarność uzasadnienia rozstrzygnięć obu organów nie miała jednak wpływu na ostateczne, zgodne z prawem rozstrzygnięcie, a tym samym, zdaniem Sądu nie mogła skutkować usunięcia z obrotu zaskarżonej decyzji. Stwierdziwszy przeto, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji. SJ/