II SA/Ka 2258/02

Dnia 8 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant referent stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004 roku sprawy ze skargi W. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych: 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. G. postanowieniem z dnia [...] r. , nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, tj. budowy przez W. K. ogrodzenia od strony ulicy, na działkach o numerach [...] i [...], położonych przy ul. [...] w Z., wykonywanych niezgodnie z przepisami warunków technicznych. W postawie prawnej tego rozstrzygnięcia powołano art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz.1126 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu nawiązano do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W tych zaś ramach stwierdzono, ze w trakcie oględzin dokonanych w dniu [...] pracownicy Inspektoratu stwierdzili, że W.K. na wyżej opisanych działkach na podstawie posiadanego pozwolenia wybudował dom jednorodzinny z garażem w stanie surowym. Wzdłuż granicy północnej działki oznaczonej numerem [...] ( graniczącej z ulicą [...] ) rozpoczął realizację ogrodzenia z kamienia łamanego na odcinku 8,20 m, o wysokości 1.50 m wykonywanego jako pełne, a na dalszym odcinku tej granicy wykonana została podmurówka o szerokości 32 cm i wysokości 40cm. Zauważono, że ogrodzenie wykracza poza linie ogrodzeń działek usytuowanych po tej samej stronie co działka inwestora, a dodatkowo powoduje ograniczenie widoczności, a więc stwarza zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego. Następnie wskazano, że projekt budowlany podstawowy obejmuje budowę parterowego budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, a plan zagospodarowania działki uwzględnia lokalizację: w/w budynku, szamba oraz ogrodzenia. Z kolei zatwierdzona przez Starostę T. zmiana projektu obejmuje co prawda zmianę ogrodzenia, jednak w dokumentacji podstawowej jak i zamiennej brak jest szczegółowego opisu ogrodzenia oraz jego części rysunkowej. Na koniec powołano przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, dotyczące wymogów, które powinno spełniać ogrodzenie. Zaakcentowano, że w przypadku wykonania ogrodzenia niezgodnie z tymi warunkami mają zastosowanie przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W zażaleniu, na powyższe postanowienie, W.K. podniósł, iż Starosta T. wyraził zgodę na zmiany do projektu domu jednorodzinnego, polegające na: dobudowie tarasu, zmianie okna na drzwi balkonowe i zmianie ogrodzenia. Szczegółowego opisu ogrodzenia lub jego rysunkowej części nie żądano od niego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz.1126 ze zm.), utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne postanowienie. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, uznał bowiem, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wstrzymał roboty związane z budową ogrodzenia, gdyż W.K. prowadził je niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Rozdziału 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. Wreszcie wyjaśniono, że postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, wydane na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, nie przesądza o dalszych losach rozpoczętej budowy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. K. podniósł, iż wyżej opisane postanowienie jest niesłuszne. Podobnie jak w zażaleniu na postanowienie organu pierwszoinstancyjnego wskazał, iż Starosta T. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wyraził zgodę na zmiany do projektu domu jednorodzinnego, polegające na: dobudowie tarasu, zmianie okna na drzwi balkonowe i zmianie ogrodzenia. Podkreślił, iż szczegółowego opisu ogrodzenia lub jego rysunkowej części nie żądano. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. stawił się tylko skarżący, który podtrzymał żądania skargi. W terminie publikacyjnym przekazał kopie korespondencji i decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w T. G. z dnia [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, że budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Obowiązek taki wynika z art. 30 ust. 1 pkt 2 ( w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ) ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz.1126 ze zm.). Z kolei w ust. 1a tego artykułu zapisano, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Skarżący twierdzi, iż takiego zgłoszenia dokonał w odniesieniu do ogrodzenia działek, na których realizuje budowę budynku mieszkalnego, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji Starosty T. z [...] r., nr [...], przy czym nie żądano od niego uzupełnienia zgłoszenia. W ocenie składu orzekającego nie sposób odmówić racji skarżącemu, iż dokonał zgłoszenia budowy ogrodzenia. Świadczy o tym niezbicie zapis w decyzji Starosty T. z dnia [...] r., iż zmiany wprowadzone do projektu domu jednorodzinnego polegają m.in. na zmianie ogrodzenia. Poza sporem pozostaje również kwestia, iż od skarżącego nie żądano jakichkolwiek dodatkowych informacji dotyczących ogrodzenia. Zatem uprawnione jest twierdzenie Sądu, iż Starosta T. uznał za wystarczający opis planowanego ogrodzenia, który został naniesiony na wyrysie mapy zasadniczej. Kontynuując ten wątek przyznać trzeba, że skarżący mógł odnieść wrażenie, iż dokonał wszelkich formalności związanych ze zgłoszeniem budowy ogrodzenia, a właściwy w tym zakresie organ nie miał żadnych zastrzeżeń lub wątpliwości. Na dodatek zamierzone przedsięwzięcie zostało zaakceptowane decyzją Starosty T. Powyższe okoliczności musiały skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż skarżący legitymował się decyzją wyrażającą zgodę na zmianę ogrodzenia, która co prawda nie zawierała szczegółowych ustaleń i warunków dla spornego ogrodzenia, jednak jak wyżej wykazano mogła stanowić, w ocenie skarżącego i Sądu, potwierdzenie zgłoszenia robót budowlanych. Zatem, skoro nie wykazano, że roboty budowlane były prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu, to nie można ich było wstrzymać na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Konkludując Sąd stwierdza, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty Powiatowego w T.G. z dnia [...] r., nr [...], to brak jest podstaw do wstrzymania robót budowlanych – budowy ogrodzenia. Odrębną kwestią jest, czy wyżej opisana decyzja mogła rozstrzygać o wyrażeniu zgody m.in. na zmianę ogrodzenia, jednak Sąd nie może podjąć oceny tego zagadnienia, bowiem wykroczyłby poza granice rozpatrywanej sprawy, co stanowiłoby naruszenie art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodać trzeba, że z przekazanych w terminie publikacyjnym materiałów wynika, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] r., nr [...]. Sąd nie orzekł o niewykonalności zaskarżonego postanowienia, gdyż ma ono charakter tymczasowy i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Mając na względzie całokształt okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270), uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.