II SA/Ka 2259/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Protokolant st. sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych oddala skargę W wyniku powiadomienia Kierownika Rejonu Dróg Krajowych w C. działającego w imieniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nośnika reklamowego wolnostojącego przy trasie [...] w miejscowości K. W trakcie postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że inwestor A sp. z o.o. zakupiła przedmiotowy nośnik reklamowy od Przedsiębiorstwa B, który w celu postawienia reklamy uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji planszy reklamowej (decyzja z dnia [...]) oraz decyzję pozwolenia na budowę dla przedmiotowej planszy reklamowej (decyzja z dnia [...]). Ustalił także, że lokalizacja wymienionego nośnika reklamowego nie narusza przepisów art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000, Nr 71, poz. 838 ze zm.). Mając na uwadze powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Powiatowego w C. decyzja z dnia [...] w oparciu o art. 105 ( 1 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie. W odwołaniu od tej decyzji Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wskazała, że przedmiotowa reklama ustawiona została zbyt blisko skrzyżowania. Zdaniem odwołującej się na podstawie załącznika nr 2 pkt. 4.1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430) odległość ta powinna wynosić od 210 do 60 m przed lub za skrzyżowaniem w zależności od prędkości miarodajnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że po rozpatrzeniu odwołania i zbadania wszystkich okoliczności sprawy potwierdził zgodność zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Wojewódzki Inspektor stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ustawione zostało po uzyskaniu stosownego pozwolenia - decyzje o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę. Nadto zauważył, że urządzenie to zostało ustawione w przewidzianej, przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, odległości [...] m od krawędzi jezdni. Natomiast przytoczony przepis pkt. 4.1 załącznika nr 2 do rozporządzenia wykonawczego Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej ustala jedynie konieczne minimalne pole widzenia dla pojazdów zbliżających się do skrzyżowania po drodze podporządkowanej. Pole to stanowi trójkąt prostokątny o przyprostokątnej znajdującej się na drodze podporządkowanej o długości 10 m w terenie zabudowanym, jeżeli droga ta jest klasy GP, G, lub Z. Druga przyprostokątna określona jest wg przywołanej tabeli w zależności od prędkości miarodajnej na drodze z pierwszeństwem przejazdu. Z analizy organu odwoławczego wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie znajduje się w zastrzeżonym przez wymienione rozporządzenie polu widzenia, a zatem nie narusza przywołanych w odwołaniu przepisów. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów prawa wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżąca zarzuciła tym decyzjom naruszenie art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego, podnosząc, że postępowanie administracyjne umarza się z powodu bezprzedmiotowości z uwagi na brak elementu stosunku materialnego, co powoduje niemożność merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdy tymczasem w tej sprawie przyczyną umorzenia postępowania był brak uwzględnienia wniosku skarżącego, co nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu przywołanego art. 105 ( 1 kodeksu i nie oznacza, że takie postępowanie nie powinno być prowadzone. Ponadto skarżąca podniosła także zarzuty merytoryczne, a mianowicie stwierdziła, że orzekające organy administracyjne przy rozpoznawaniu sprawy nie zastosowały przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz przywołanego w odwołaniu rozporządzenia wykonawczego w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Umieszczenie reklamy w odległości [...] m od skrzyżowania nie spełnia wymogów bezpieczeństwa, a zatem narusza wymagania określone w wym. rozporządzeniu, które mają zapewnić dostateczne warunki widoczności na skrzyżowaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podkreślił, że przedmiotowy nośnik reklamowy ustawiony został na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy P. a jego ustawienie nie zagraża warunkom bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz nie jest sprzeczne z wymogami ochrony środowiska. Dodał, iż organ odwoławczy rozpatrzył sprawę uwzględniając załącznik nr do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. i nie stwierdził jego naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 12 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm). Stosownie do art. 97 ( 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew twierdzeniom skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa ( art. 1 ( 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269) , a tylko w tym zakresie decyzja t podlega kontroli w postępowaniu sądowym. Bezspornym w sprawie pozostaje okoliczność, że przedmiotowa tablica reklamowa umieszczona została w obszarze zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, w odległości [...] m od krawędzi jezdni trasy [...] i [...] m od skrzyżowania tejże z drogą lokalną. Organy nadzoru budowlanego obu instancji ustaliły, że zainstalowanie tej tablicy nastąpiło na podstawie prawomocnych decyzji Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] oraz pozwolenia na budowę z dnia [...]. Z akt sprawy wynika zatem, że inwestor postawił tablicę reklamową po uzyskaniu niezbędnych pozwoleń. Jak wynika z dalszych ustaleń organów nadzoru budowlanego przedmiotowa tablica reklamowa ustawiona została zgodnie z zapisem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach w terenie zabudowanym powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, a taką drogą jest trasa [...]. Zatem w tym zakresie umieszczenie przedmiotowej tablicy reklamowej spełnia ustawowe warunki. Orzekające organy rozpatrując niniejszą sprawę uwzględniły również przepisy zawarte w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, które reguluje m.in. kwestie widoczności na skrzyżowaniach i zjazdach. Zdaniem składu orzekającego organy administracyjne prawidłowo zinterpretowały przepisy art. 4.1 wymienionego załącznika i dołączonej tabeli. Przedstawiony został także wykonany przez eksperta nadzoru budowlanego mgr inż. J.D. wykres pola widoczności, który przez skarżącą nie został zakwestionowany. W konsekwencji nie zostało wykazane przez skarżącą by usytuowanie przedmiotowego nośnika reklamowego powodowało zagrożenie dla ludzi lub mienia. Wbrew stanowisku strony skarżącej, wobec bezprzedmiotowości wszczętego w sprawie nośnika reklamowego postępowania, należało je umorzyć na podstawie art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjnym nie dopatrzywszy się w postępowaniu organów administracyjnych naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 97 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.