II SA/Ka 2281/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta w B. z dnia [...] nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139), art. 107 k.p.a. Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji ekranu akustycznego w celu ograniczenia emisji hałasu do środowiska na działce pgr. [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta B. W odwołaniu od tej decyzji A.B. nie wyraził zgody na lokalizację przedmiotowego ekranu w sąsiedztwie działek nr [...] oraz [...], których jest właścicielem. Podniósł, że działki te przeznaczone są na cele budowlane, zaś wskutek budowy ekranu akustycznego stracą dotychczasową atrakcyjność oraz wartość, a jego zamierzenia inwestycyjne w stosunku do tego terenu nie będą mogły być zrealizowane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust 1, art. 40 ust. 1, art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, stosownie do ustaleń organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze, który zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B. objęty jest jednostką strukturalną K-IV 85 SP - tereny składów i zbiornicy złomu. Adaptacja funkcji. Wymagalne bezwzględne ograniczenie uciążliwości do granic posiadanego terenu. Od strony istniejącej zabudowy mieszkaniowej wprowadzić należy w tym celu ekrany akustyczne. Organ uznał zatem, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., który wprost nakazuje bezwzględne ograniczenie uciążliwości do granic posiadanego terenu. Nadto organ wyjaśnił, że podnoszone w odwołaniu argumenty nie mogły odnieść skutku, bowiem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga jedynie o możliwości zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na danym terenie. Wskazał, że podnoszone zarzuty, a w szczególności dotyczące naruszenia interesu osób trzecich, winny być rozpatrywane na etapie projektowania inwestycji i postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.B. podniósł argumenty uprzednio zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydent Miasta B. z [...] oraz wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed 1 stycznia 2004r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 tej ustawy, w przypadku gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik prawy – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd kontroli dokonuje również z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że skarga podlega uwzględnieniu, jeżeli niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych zaskarżony akt jest niezgodny z prawem. Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie sposób było nie dostrzec uchybień przepisom prawa materialnego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 obowiązującej na dzień wydania decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna określać rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji. Przyjdzie wskazać, że decyzja Prezydenta Miasta B. w swej treści wychodzi poza dopuszczalne elementy ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, rozstrzygając w kwestiach, które należą do organów architektoniczno-budowlanych. W decyzji tej w pozycji "Warunki" podano: Ekran akustyczny należy zlokalizować zgodnie z propozycją naniesioną na mapach. Wysokość ekranu – [...], długość [...] , grubość [...]. W ocenie Sądu tak sformułowana treść decyzji nakazuje konkretne rozwiązania techniczne i lokalizacyjne. Otóż należy podkreślić, że są to kwestie, jakie powinny być oceniane i rozstrzygane w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę, stosownie do przepisów Prawa budowlanego i przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ewentualnie stosownie do innych przepisów szczególnych. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma potwierdzać możliwość realizacji inwestycji planowanej przez inwestora na danym terenie, zatem przesądzenie w tej decyzji o warunkach technicznych oraz lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego, jak uczyniono to w decyzji organu pierwszej instancji, nie jest dopuszczalne i stanowi przekroczenie kompetencji organu. Wprawdzie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego zawierają zapis, iż od strony istniejącej zabudowy mieszkalnej wprowadzić należy ekrany akustyczne celem ograniczenia uciążliwości do granic posiadanego terenu, jednakże tak sformułowany zapis, zdaniem Sądu, nie dawał podstaw do wskazania konkretnej lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W decyzji tej wystarczającym było powołać ustalenia planu, dla terenu na którym inwestycja ta może być zrealizowana, wiążące na etapie projektowania i sytuowania planowanej inwestycji w terenie. Wprowadzenie pozaprawnych elementów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, miało istotne znaczenie bowiem w myśl art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W przedmiotowym przypadku decyzja ta byłaby zatem wiążąca zarówno co do parametrów technicznych obiektu oraz jego usytuowania. Ponadto decyzja organu pierwszej instancji w ogóle pominęła kwestię ochrony interesów osób trzecich, jako jednego z obligatoryjnych jej elementów. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część, a zatem powinien odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja, tj. zawierać stosowną adnotację, wskazującą datę i numer decyzji, opatrzoną pieczęcią i podpisem organu. Zatem tylko przy spełnieniu wskazanych wymogów może być traktowany jako wiążący element decyzji. Mapy wskazywane jako załączniki do decyzji znajdujące się w aktach sprawy nie zawierają wszystkich wskazanych elementów. Pierwsza z nich zawiera adnotację, iż stanowi ona załącznik do pisma z dnia [...] Nr [...] B. dn. [...] opatrzona pieczęcią organu bez jego podpisu. Nadto mapa ewidencyjna opisana jako załącznik nr 2 w ogóle nie zawiera żadnej adnotacji, nie jest opatrzona pieczęcią organu ani jego podpisem. Mając powyższe na uwadze decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając ponownie sprawę organy będą miały na względzie zmianę stanu prawnego wynikającą z wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Sąd działając na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania. Koszty te obejmują wpis od skargi w kwocie [...] zł.