II SA/Ka 23/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Włodzimierz Kubik Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M.K. i M.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. nr 89, poz. 414 z zm.), nakazał M. i M.K. dokonanie rozbiórki zadaszenia nad schodami wejściowymi do budynku mieszkalnego wraz z wykonanymi betonowymi słupami podporowymi, usytuowanego na działce przy ul. D. w W. W motywach decyzji organ wskazał, że przedmiotowe zadaszenie na działce nr [...] zostało wykonane od strony elewacji północnej budynku, w odległości około 1,70 od granicy działki bez pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i M.K. podali, iż w roku 1993 wykonali drewniane zadaszenie nad wejściem o wymiarach 5,15 m x 2,45 m, wsparte na podporach drewnianych w puszczonych w beton i pokrytych dachówką blaszaną lakierowaną. Zadaszenie to na skutek warunków atmosferycznych uległo zniszczeniu i w związku z tym w 1998 roku usunęli je. Przez dwa lata wejście nie było zadaszone. W 2000 roku założyli daszek nad wejściem o wymiarach 2,70 x 1,60, a w roku 2002 zastąpili elementy nośne konstrukcji dwuteownikami stalowymi, dwie podpory drewniane rurami PCV, zalanymi betonem, a całość nakryli dachówką. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994 r. ( t.j. Dz. U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 z zm.). Zdaniem organu odwoławczego zarzuty odwołujących nie mogą zostać uznane za zasadne bowiem poprzednio istniejące zadaszenie także było samowolą budowlaną, a nadto – jak twierdzą strony – drewniane zadaszenie nie istniało przez dwa lata, co przesądzało o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę przed wykonaniem spornego zadaszenia. W skardze M. i M.K. zarzucili brak podjęcia przez organy prób ugodowego załatwienia sprawy, wskazali, iż słupy podtrzymujące zadaszenie usytuowane są w odległości 2 m i 2,6 m od granicy oraz podkreślili, że zadaszenie zostało wykonane w 1993 r., a jedynie odtworzone w 2002 r. Organ odwoławczy – w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Sądu przed dniem 1.01.2004 r. co oznacza, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z zm.) podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej ppsa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 48 Prawa budowlanego z dnia 7.07.1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę ( zgłoszenia, po sprzeciwie ). Zabudowa wejścia do budynku, bez względu na materiał z jakiego została wykonana, wielkość tej zabudowy czy pełnioną funkcję ( wiatrołap, ochrona drzwi wejściowych do budynku ) jest częścią istniejącego budynku i jej wzniesienie bez pozwolenia na budowę stanowi podstawę do orzeczenia w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego rozbiórki. Z akt sprawy, w tym twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu, wynika, że drewniane zadaszenie wykonane w 1993 r. ( brak dowodów w sprawie na legalność tego zadaszenia ) zostało rozebrane w 1998 r. Przez dwa lata budynek nie posiadał zadaszenia. Stwierdzony w czasie oględzin stan zadaszenia : konstrukcja stalowa oparta na dwóch słupach PCV wypełnionych betonem, kryta dachówką betonową został zrealizowany w 2002 roku. Wcześniej w 2000 r. założono daszek drewniany kryty dachówką blaszaną. Zarówno roboty budowlane przeprowadzone w roku 2000, a następnie w 2002 r, w następstwie których powstała nowa część obiektu były budową w rozumieniu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego. Przepis ten przez budowę nakazuje rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę. Ponieważ poprzednio istniejące zadaszenie zostało usunięte w roku 1998, a obecne zadaszenie wykonano w roku 2002 oznacza to jego budowę w tej dacie wymagającą pozwolenia na budowę. Robót przeprowadzonych przez skarżących nie można traktować jak remontu bowiem remont to wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów innych niż użyto w stanie pierwotnym ( art. 3 pkt 8 ). Jest oczywiste, że skoro poprzednie zadaszenie usunięto w 1998 r., to roboty budowlane przeprowadzone przez skarżących nie były wykonywane w istniejącym obiekcie, ale polegały na jego budowie. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, iż wprawdzie remont nie wymaga pozwolenia na budowę, ale zgłoszenia ( jego brak pociąga za sobą sankcje z art. 48 Pr. budowlanego ) którego skarżący także nie dokonali i dotyczy to jedynie remontu nie polegającego na wymianie elementów konstrukcyjnych. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ppsa, orzeczono jak w sentencji. su.