II SA/Ka 2310/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska /spr./ Sędzia NSA Łucja Franiczek Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę Prezydent B. decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kaplicy turystycznej stałej z zapleczem socjalnym i garażem oraz dzwonnicą przewidzianych do realizacji na działce [...] i [...] gm.kat. K. oraz dz.7 O. na stoku D. w B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – decyzją z dnia [...] r. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta B. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia powołano art.40 ust.1 i art.46a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. z 1999r. Nr 15 poz.139 z późn.zm./ a w uzasadnieniu podano, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowana przestrzennego miasta B. Nieruchomość objęta zamiarem inwestycyjnym położona jest w jednostce strukturalnej D I 22 RZ, RL, UT, UN, dla której ustalenia planu brzmią: "Tereny leśne wschodniego stoku D., Usługi turystyczne. Zespoły zieleni i polan leśnych włączone w system ekologiczny. Trasy turystyczne i spacerowe. Ochronie podlega drzewostan, ukształtowanie terenu, poszycie"... "Tereny wyłącza się z dalszego zainwestowania kubaturowego". W oparciu o tak sformułowany zakaz organ stwierdził, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z planem, a nadto zauważył, że nie została uzgodniona z wojewódzkim konserwatorem zabytków, mimo , iż taki wymóg wynikał z przepisu gminnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Stowarzyszenie [...], wpierw podała, iż po otrzymaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakupiło teren, zleciło wykonanie projektu budowlanego co wiązało się ze znacznym nakładami. Tymczasem na etapie pozwolenia na budowę /postępowania odwoławczego/ organ architektoniczno budowlany II instancji zawiesił postępowanie i "przekazał sprawę do SKO". Zapadła decyzja w trybie nadzwyczajnym pomija to, że plan przewiduje dla tych terenów usługi turystyki, a budowa kaplicy na terenach turystycznych nie może być uznana za sprzeczną z planem "jako że służyć będzie tej działalności". Na poparcie tego poglądu przywołano pisemne stanowisko autorów i członków "zespołu projektowego tegoż planu". We wniosku zwrócono również uwagę na to, że na stoku D. usytuowany jest i Dom Wczasowy "[...]" i Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania, a także, że właściwy organ wydał pozwolenie na budowę drogi przeciwpożarowej oraz toru saneczkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy własne rozstrzygnięcie. W motywach tej decyzji organ wyraził pogląd, że plan wyłącza z dalszego zainwestowania kubaturowego cały teren objęty opisaną jednostką strukturalną i nie wskazuje, że zakaz ten miałby dotyczyć tylko obiektów o innym przeznaczeniu niż podstawowa funkcja tej jednostki. W skardze Stowarzyszenie [...] wniosło o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. zarówno z dnia [...] r. jak i z [...] r. z powodu "naruszenia przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym". Oprócz argumentów zaprezentowanych uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiono nowe okoliczności, a mianowicie to, że w przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w B.z dnia [...] r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wyznaczono 4 strefy polityki przestrzennej. W III strefie wprowadzono ograniczone zainwestowanie w którym dopuszczono "możliwość zagospodarowania przedmiotowego terenu, zgodnie ze złożonymi przez [...] wnioskami". W odpowiedzi na skargę, organ którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska. Odnosząc się do kwestii studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy organ podkreślił, że "studium nie jest przepisem gminnym i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. odpowiadają prawu. Przed uzasadnieniem tego poglądu Sąd wyjaśnia, iż niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, oz.1270 ze zm./ w zw. z art.97 § 1 ustawy z tej samej daty Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn.zm./ gdyż skarga wniesiona jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie została rozpoznana przed dniem 1 stycznia 2004r. Przechodząc do oceny legalności rozstrzygnięć poddanych kognicji Sądu wskazać należy, że zapadły one w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym z urzędu na skutek wątpliwości organu architektoniczno-budowlanego II instancji co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powstałych przy rozpoznaniu odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Podzielając te wątpliwości właściwy organ działając w oparciu o art.157 § 2 k.p.a. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W toku postępowania konfrontując zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zamierzeniem budowlanym skarżącego doszedł do przekonania, iż objęta postępowaniem nadzwyczajnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest sprzeczna z tym planem. Tego poglądu nie sposób nie poprzeć. W tekście miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] r. /opubl.Dz.Urzęd. Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] r./ dla jednostki D I 22 RZ, RL, UT, UN wprowadzono zakaz dalszego zainwestowania kubaturowego. Zakaz ten ma charakter bezwzględny, a tym samym wszelkie zabiegi interpretacyjne zaprezentowane i w skardze i uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, są bezskuteczne. Sformułowanie użyte w tekście planu "tereny wyłącza się z dalszego zainwestowania kubaturowego", nie mogą być wykładane w inny sposób, niż taki jaki zaprezentował organ, którego działanie zaskarżono. Skoro skarżący domagał się i to skutecznie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektów kubaturowych mających powstać na terenie wyłączonym z zainwestowania kubaturowego, to jego zamierzenie należało ocenić jako sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i odmówić ustalenia żądanych warunków. Ponieważ , mimo tej sprzeczności, organ wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to właściwy organ zobligowany był do stwierdzenia jej nieważności. Obowiązek ten wynikał z treści art.46a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. – Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz.139/. Przepis ten stanowił /przywołana ustawa już nie obowiązuje/, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji, następowało na zasadach i w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego /art.46a ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ i w oparciu o te zasady i w tym trybie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że stosownie do art.40 ust.1 komentowanej ustawy, w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzekało się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych powodów powoływanie się na intencje autorów planu, czy studium uwarunkowań nie mogło przynieść efektu. Zwrócić jeszcze należy uwagę na treść artr.156 § 1 pkt 7 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przywołany przepis nakłada zatem obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji i nie pozostawia organowi jakiejkolwiek swobody prawnej. Z tych to przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i oddalił ją mocą art.151ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. S/G