II SA/Ka 2314/03

Dnia 4 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 roku sprawy ze skargi Z. G. na uchwałę Rady miejskiej w B. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego: oddala skargę. Skarga wniesiona została przez Z. G., właściciela działki nr [...] położonej w gminie katastralnej M., na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] odrzucającą złożone przez niego zarzuty do projektu zmiany planu miejscowego. Po przyjęciu uchwały Rady Miejskiej B. z dnia [...] r., nr [...] przystąpiono do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, związanych z przebiegiem trasy obwodowej wschodniej w M. i M. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożono do publicznego wglądu w dniach od [...] r. do [...] r.. Informacja o miejscu i terminie wyłożenia planu ukazała się w Dzienniku [...] oraz w stosownym obwieszczeniu, a niezależnie od tego skarżącego powiadomiono o tym pisemnie. W dniu [...] r. skarżący wniósł zarzut do projektu planu. W zarzucie tym wskazano na szereg okoliczności, które w jego ocenie przemawiają za tym, aby go uwzględnić. Brak było podstaw prawnych do zmiany klasy drogi z GP na S (ekspresowa). Nie przeanalizowano możliwości alternatywnego przebiegu trasy z uwzględnieniem terenów o mniejszym znaczeniu ekologicznym. Zapis projektu ( § 3 ust. 6 pkt 6.2.b ) dotyczący przewietrzania jest nieprecyzyjny i umożliwia szeroką interpretację, zamiast jednoznacznego określenia wymogu konstrukcji ażurowej na całym odcinku doliny od ul. [...] do ul. [...]. Zażądano uzupełnień w tekście i rysunku planu zapisów dotyczących jednostki U, ZI odnośnie wyburzeń, dojazdów do istniejących budynków mieszkalnych i planowanej ochrony przed uciążliwościami inwestycji wraz z parametrami ich skuteczności, które dają możliwość dochodzenia roszczeń na podstawie art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Na koniec podniesiono, że nie wskazano źródeł finansowania roszczeń wynikających z wyżej powołanego przepisu. Po korekcie projektu zmiany planu został on ponownie wyłożony do publicznego wglądu, lecz skarżącego nie powiadomiono pisemnie o terminie wyłożenia, bowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wprowadzone korekty nie dotyczyły nieruchomości, której jest właścicielem. Skarżący jednak w dniu [...] r. ponownie złożył zarzut do skorygowanego projektu. Podano w nim podobną argumentację jak we wcześniej zgłoszonym, a dodatkowo wskazano, że minął ustawowy termin do rozpoznania jego poprzedniego zarzutu przez zarząd miasta, dlatego wnosi o przekazanie informacji czy ówczesny zarząd miasta ustosunkował się do zarzutu złożonego w dniu [...] r., a jeżeli tak to jakie zajął stanowisko. Skarżącego powiadomiono o terminie sesji Rady Miejskiej na której będzie rozpoznawany jego zarzut. Komisje Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Ochrony Środowiska Rady Miejskiej pozytywnie zaopiniowały treść uchwały odrzucającej zarzuty skarżącego. Uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] zgłoszone zarzuty zostały odrzucone. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miejska B. wskazała, że w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego działka skarżącego jest położona częściowo w jednostce planu [...], która zgodnie z tekstem planu jest na – "terenie zieleni ekologicznej wzdłuż doliny rzeki B. w obszarze bramy [...]. Tereny nabrzeżne z zielenią nieurządzoną. Adaptuje się rozproszoną zabudowę mieszkaniową". Z kolei zapis projektu planu przewiduje, iż działka skarżącego znajdzie się w jednostce oznaczonej jako [...] przeznaczonej dla drogi ekspresowej i łącznicy węzła. Odnosząc się kolejno do argumentacji zarzutu wskazano, że rada gminy rozstrzygając o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu ma zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązek określić granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do uchwały, a ponadto stosownie do art. 10 ust. 1 wyżej powołanej ustawy, przedmiot jego ustaleń. Kwestionowana uchwała z [...] r. takie wymogi spełnia, gdyż w jej § 2 zapisano, iż plan obejmuje trasę przebiegu obwodowej wschodniej w M. w granicach według załącznika graficznego oraz, że przedmiotem ustaleń planu będzie przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach, co powoduje bezzasadność zarzutu co do kwestionowania tej uchwały. Zauważono, iż wszystkie trasy komunikacyjne wiodące z B. do Ż. prowadzą przez bramę [...], czyli doliną rzeki B., stąd też nie ma możliwości zaplanowania innego przebiegu drogi [...]. Dolina ta jest intensywnie zabudowana, w tym w obiekty przemysłowe, i nie ma terenów wolnych od zabudowy. Rozważano również przyjęcie "wariantu tunelowego", jednak stwierdzono brak możliwości obiektywnego porównania kosztów związanych z realizacją obu wariantów. Przeprowadzone w tej sytuacji szacunki wskazują, że "wersja tunelowa" pociągnie za sobą znacznie wyższe koszty, dlatego Rada Miejska zaakceptowała rozwiązanie przewidziane w projekcie planu. Wyjaśniono, że do prognozy oddziaływania na środowisko wykorzystane zostały wnioski z wersji roboczej opracowania "Ocena wstępna określająca lokalny wpływ podpór lub nasypów na zjawisko transportu mas powietrza oraz przewietrzania korytarza rzeki B.". Ustalenia projektu jednoznacznie nakazują przeprowadzenie drogi przez dolinę rzeki w formie ażurowych estakad w celu zapewnienia funkcji przewietrzania - § 3 ust. 6 pkt 6.2.b. Wyrażono pogląd, iż plan miejscowy przesądza o funkcjach terenu, natomiast projekt budowlany inwestycji wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określają zakres niezbędnych wyburzeń i ograniczeń w użytkowaniu terenu. Badania poinwestycyjne szczegółowo określą faktyczne ograniczenia i zasięg obszaru ograniczonego użytkowania. Uchwalenie planu będzie stanowiło podstawę do ewentualnych roszczeń na podstawie art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Rady wyprzedzające podejmowanie uchwały określającej źródła finansowania zobowiązań, wynikających z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest bezpodstawne. Powtórzono, że roszczenia z powołanego przepisu wynikają z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany. Wreszcie wskazano, że ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje obowiązku informowania o sposobie rozpatrzenia zarzutu lub protestu przez Zarząd Miasta czy Prezydenta. Negatywnie rozpatrzone zarzuty przekazywane są Radzie Miejskiej, która podejmuje uchwały. Strony są zawiadamiane o terminie sesji na której są one rozstrzygane oraz otrzymują wyciągi z podjętych uchwał. Uchwały o odrzuceniu zarzutu mogą być zaskarżane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na koniec Rada Miejska stwierdziła, że prawo własności nieruchomości nie jest prawem absolutnym i może ono podlegać ustawowym ograniczeniom. Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 33 określa, że ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności. Wymieniona ustawa określa również zasady i tryb rozwiązywania sporów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w sprawach przeznaczenia terenu na określone cele i zasad ich zagospodarowania. Ustawodawca przewidując możliwość, a nawet nieuchronność wystąpienia konfliktu interesów indywidualnych i grupowych, stworzył gwarancje zadośćuczynienia każdemu czyj interes prawny zostanie naruszony. Tak więc skoro organ wspólnoty samorządowej przyjmuje rozwiązania godzące w interes prawny właściciela, to rodzi to po stronie właściciela uprawnienie do żądania od gminy: odszkodowania za poniesioną szkodę rzeczywistą, wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany na inną. Konsekwencja taka wynika z art. 36 wyżej powołanej ustawy. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Wskazał, że doszło do naruszenia przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie rozpatrzono wszystkich zarzutów, a ponadto uchwała nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Twierdzenie to zostało wsparte orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego, iż uchwała o odrzuceniu zarzutów powinna podlegać analogicznym rygorom jak decyzja administracyjna w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nadto funkcja uzasadnienia polega na dążeniu do przekonania strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody. Otóż w ocenie skarżącego cztery grupy problemów nie zostały należycie wyjaśnione lub też pominięte w uchwale. Po pierwsze zmiana klasy drogi z GP 2/2 na S oraz wprowadzenie do projektu dwupoziomowego, zintegrowanego węzła nastąpiło bez wymaganej podstawy prawnej, gdyż uchwała z [...] r. nie wspomina o takiej klasie drogi i węźle, jak przyjęto w projekcie zmiany planu. Nie rozważono innego przebiegu drogi, który byłby bardziej korzystny z punktu widzenia ochrony środowiska. Aneks do prognozy oddziaływania na środowisko nie zawiera, jako swej integralnej części, specjalistycznego opracowania dotyczącego przewietrzania miasta. We wstępnej ocenie określającej lokalny wpływ podpór lub nasypów na zjawisko transportu mas powietrza oraz przewietrzania koryta rzeki B. na odcinku ul. [...] - ul. [...] – posłużono się danymi aerodynamicznymi z innej dzielnicy miasta. Wreszcie nie uzupełniono tekstu projektu planu o zapisy: precyzujące warunki wyburzeń budynków lub ich istnienia, dojazdów, planowanej ochrony i umożliwiające dochodzenie roszczeń. Każde z przedstawionych zagadnień zostało rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Gminy B. wniósł o jej oddalenie i rozstrzygnięcie w sprawie kosztów. W uzasadnieniu odpowiedzi zreferowano szczegółowo kolejne kroki poprzedzające zaskarżoną uchwałę. Zwrócono uwagę na to, iż kwestia przewietrzania doliny rzeki B. była przedmiotem opracowania w prognozie oddziaływania na środowisko, a także "Oceny wstępnej określającej lokalny wpływ podpór i nasypów na zjawisko transportu mas powietrza oraz przewietrzania korytarza rzeki B.". Zaakcentowano, że proponowana zmiana planu jest zgodna z uchwalonym [...] r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. Organ nie naruszył interesu prawnego ani uprawnienia wnoszącego zarzut. Nie doszło też do naruszenia norm prawa materialnego, stąd zasadny jest wniosek o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Kolejna kwestia formalna, którą należy wyjaśnić wiąże się z ustaleniem przepisów materialnych, które należy zastosować w sprawie. Chociaż zaskarżona uchwała została podjęta w czasie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 zpóźn. zm.), to jednak mocą jej art. 85 ust. 2 należało ją ocenić na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Odnosząc się do treści zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, do projektu zmiany planu stwierdzić trzeba, że projektowana droga i łącznica węzła drogowego mają być usytuowane na jego działce, co nie pozostawia wątpliwości, iż są one bezpośrednio związane z naruszeniem jego interesu prawnego, o którym mowa w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dwukrotnie wniesiony zarzut nie mógł jednak odnieść skutku co do przyjętych w projekcie rozwiązań planistycznych. Mocą art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gmina uzyskała upoważnienie do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Powyższe upoważnienie, choć nie może być utożsamiane z władztwem planistycznym, to jednak zezwala gminie na ingerencję w sposób wykonywania prawa własności, nieruchomości położonych na jej obszarze. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego ( normy prawa materialnego ), czego skarżący nie wykazał. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada gminy ma prawo do przyjmowania w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego rozwiązań w granicach jej uznania, o ile tego uznania nie nadużywa. Rada rozpatrując zarzut musi kierować się interesem ogółu mieszkańców gminy, względnie celowościowymi i racjonalnymi oraz pozostałymi zasadami określonymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Po tych uwagach ogólnych przypomnieć trzeba, iż uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla trasy przebiegu obwodowej wschodniej - zmieniającego miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B., chociaż nie wspomina o klasie drogi i węźle drogowym, to wcale nie oznacza to, iż projekt nie mógł ich obejmować. Z pewnością nie zakazywała przygotowania takiego projektu. Zauważyć trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu, w niniejszej sprawie, jest zagadnienie zgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej w B. odrzucającej zarzuty wniesione przez skarżącego. Zatem nie może ona obejmować merytorycznych zagadnień planowania, Sąd nie ma bowiem uprawnień do badania przyjętych w projekcie planu rozwiązań planistycznych. Sąd bada w szczególności ewentualne naruszenie zaskarżoną uchwałą indywidualnych interesów prawnych lub uprawnień wnoszącego zarzuty, a w przypadku gdy naruszenie takie miało miejsce, czy mieści się ono w granicach prawa i w jaki sposób zostało to uzasadnione w uchwale o odrzuceniu zarzutów. Skład orzekający podziela pogląd Rady, iż zmianie przebiegu trasy mogła towarzyszyć również zmiana klasy drogi, a także uwzględnienie w projekcie zmiany planu węzła drogowego. Zmiana klasy drogi, powodując zmianę oddziaływania na środowisko, spowodowała również zmianę wcześniejszych założeń planistycznych. Zwrócić trzeba uwagę, że skarżący upatruje brak podstaw prawnych do opracowania projektu zmiany planu, ale tylko w odniesieniu do wariantu naziemnego drogi, zaprezentowanego w projekcie. Z wywodów skargi można wywnioskować, że wprowadzenie do projektu przebiegu drogi ekspresowej w wersji tunelowej byłoby zgodne z uchwałą z dnia [...] r., podobnie jak jej przebieg przez inny teren. Opisane okoliczności wskazują, że roztrząsany argument skargi nie dotyczy w istocie braku podstaw prawnych dla rozwiązań planistycznych przyjętych w projekcie, lecz zmiany wariantu lub przebiegu trasy ekspresowej. Nadto inicjująca prace planistyczne uchwała z dnia [...] r. zawiera niezbędne, minimalne elementy wynikające z art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem ten argument skargi, zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego w zaskarżonej uchwale dość obszernie wypowiedziano się o braku możliwości innej lokalizacji przebiegu drogi ekspresowej ( Ad. 1.2, 2.2 i 2.3) wskazując m.in. na położenie doliny rzeki B. pomiędzy dwoma masywami górskimi. Nadto przebiegają tam ulice [...] i [...], linia PKP oraz sieć energetyczna wysokiego napięcia. Dolina tej rzeki łączy B. z południową częścią województwa. Przedstawiono również jakie okoliczności spowodowały, iż zrezygnowano z "wariantu tunelowego" - szacunkowe koszty tego przedsięwzięcia uznano za znacznie wyższe od "wariantu naziemnego". Wyjaśniono nadto komplikacje związane z dokonaniem pełnej analizy kosztowej obu wariantów wynikające z ustawy o zamówieniach publicznych. Zatem i ten zarzut skargi nie może, w ocenie Sądu, odnieść skutku. Podobnie jak wyżej, Sąd nie podziela argumentacji skargi w kwestii dotyczącej przewietrzania doliny rzeki B. – korytarza ekologicznego miasta. W zaskarżonej uchwale, wbrew twierdzeniom skarżącego ustosunkowano się do tej kwestii. Przypomnieć trzeba, że w obu zarzutach ( w pierwszym pkt 3, w drugim pkt 4) po opisie zagadnień związanych z przewietrzaniem i wykorzystania danych aerodynamicznych z innej dzielnicy miasta wyprowadzono końcowy wniosek, że zapis w § 3 ust. 6 pkt 6.2 b projektu zmiany planu jest nieprecyzyjny, gdyż nie stanowi wprost o wymogu przeprowadzenia spornego odcinka drogi i zjazdów w formie ażurowej. Do tego końcowego wniosku odniesiono się w zaskarżonej uchwale (pkt Ad. 1.3 i 2.4) wskazując, iż zapisy projektu planu jednoznacznie nakazują przeprowadzenie drogi przez dolinę rzeki B. w formie ażurowych estakad w celu zapewnienia funkcji przewietrzania. Dla pełnej jasności przytoczyć trzeba treść spornego zapisu - "bezwzględny wymóg dostosowania niwelety i obiektów konstrukcyjnych dla zapewnienia prawidłowego spływu mas powietrza wzdłuż doliny rzeki B. celem utrzymania funkcji przewietrzania miasta", co wskazuje, że wzięto pod uwagę warunki konstrukcyjne jakie muszą spełniać droga i zjazdy. Zaś taki stan rzeczy, zdaniem Sądu powoduje, że nie można również tego argumentu skargi uznać za zasadny. Ostatni argument skargi, to brak odpowiedzi w zaskarżonej uchwale odnośnie uzupełnień w tekście planu zapisów precyzujących warunki istnienia, wyburzeń budynków, dojazdów do nich, planowanej ochrony i zapisów umożliwiających dochodzenie roszczeń z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rozwijając ten wątek ( pkt IV) podniesiono, że zaskarżona uchwała odsyła bardzo skrótowo do przyszłych rozstrzygnięć na dalszych etapach projektowania. Jeżeli chodzi o kwestię roszczeń, to Sąd podziela stanowisko Rady, że podstawą do ich dochodzenia jest uchwalenie planu. W art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazano moment, który otwiera drogę do kierowania żądań do gminy, tj. uchwalenie planu miejscowego, co znajduje również zastosowanie w przypadku uchwalenia zmiany planu. Natomiast przyznać trzeba, że argumentacja Rady Miejskiej, iż plan miejscowy przesądza tylko o funkcjach terenu, a dopiero projekt budowlany wraz z raportem oddziaływania na środowisko określą zakres niezbędnych wyburzeń i ograniczeń w użytkowaniu terenu, nie może być uznana za trafną. Stanowisko to jednak można i należy potraktować jako próbę odniesienia się Rady do obaw skarżącego. Nie oznacza to jednak, że przedstawiony pogląd Rady Miejskiej powoduje, że skarga na zaskarżoną uchwałę może być uznana za zasadną. Trzeba pamiętać, że nie każde naruszenie prawa, czy to przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu, bądź stwierdzenia jego nieważności. W skardze zaprezentowano pogląd, iż uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutów musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, które powinno odpowiadać wymogom uzasadnienia decyzji administracyjnej. Przy takim założeniu należałoby przyjąć, że przy ocenie spornej uchwały trzeba posiłkować się regulacją wynikającą z art. 145 § 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Otóż przywołany przepis wskazuje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla te rozstrzygnięcia jeżeli stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c). Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Zaskarżona uchwała nie narusza opisanych na wstępie zasad ingerencji organów planistycznych w prawo własności. Choć jej uzasadnienie mogło być bardziej rozwinięte, to jednak, jak wyżej wykazano odpowiada ona na wszystkie cztery grupy problemów stanowiących kanwę skargi. W sumie zatem wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Mając na względzie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), skargę oddalił.