II SA/Ka 2325/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.), Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant apl. radc. Piotr Sokal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją nr [...], wydaną w dniu [...], Prezydent Miasta Ś. odmówił przyznania J.K. dodatku mieszkaniowego. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r., o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591), zaś jej materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r., o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734). W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi w toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego skarżący posiada samochód marki [...] zakupiony w [...], zaś stwierdzenia jego małżonki – G.K., zgodnie z którymi nie dysponuje ona wiedzą o wysokości zarobków męża świadczą o braku trosk materialnych związanych z utrzymaniem rodziny. W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta Ś. wskazał, iż w przypadku strony wystąpiła rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a jej faktycznym stanem majątkowym, co zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r., może stanowić podstawę odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. J.K. wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Skarżący podkreślił, iż wykazane w deklaracji dane dotyczące wysokości uzyskiwanego dochodu odpowiadają istniejącemu stanowi faktycznemu a tym samym zarzut złożenia niezgodnych z prawdą oświadczeń jest bezpodstawny i narusza jego godność osobistą. Ponadto strona podniosła, że posiadany samochód marki [...] otrzymała [...], który zakupił ten pojazd za środki [...]. Skarżący dodał, iż nie informuje żony o wysokości swego wynagrodzenia wywodząc, że brak wiedzy współmałżonki w tej kwestii nie może upoważniać organu do formułowania twierdzeń o prowadzeniu życia pozbawionego trosk materialnych. Postanowieniem nr [...], wydanym w dniu [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Kolegium podniosło, iż doręczenie decyzji organu I instancji stronie nastąpiło w dniu [...], a zatem złożenie środka odwoławczego w dniu [...], nastąpiło po upływie 14-dniowego terminu do dokonania rzeczonej czynności procesowej, określonego w art. 129 §2 K.p.a. Skarżący nie wystąpił jednocześnie z wnioskiem o jego przywrócenie. Okoliczność, iż ostatni dzień wskazanego terminu przypadał na sobotę nie mogła zdaniem Kolegium stanowić podstawy do uznania, że termin ten został przez skarżącego zachowany. Sobota nie jest bowiem dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1951r., o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.). W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy podnosząc, iż otrzymał decyzję Prezydenta Miasta Ś. nie, jak twierdzi Kolegium, w dniu [...] lecz [...] dni później, czyli [...]. Strona wywiodła, że przedmiotowa decyzja odebrana została pod wskazaną wyżej datą (to jest [...]) przez jego syna wraz z awizem innej przesyłki nadesłanej z [...]. Na przedstawionej argumentacji J.K. oparł stwierdzenie, iż ustawowy termin do wniesienia odwołania został w sprawie zachowany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy raz jeszcze podniósł, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem 14-dniowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze Kolegium wskazało, iż ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że decyzja organu I instancji została nadana w urzędzie pocztowym w Ś. w dniu [...], a następnie doręczona pod adres skarżącego w dniu [...]. Potwierdzenie odbioru zostało natomiast zwrócone Prezydentowi Miasta Ś. w dniu [...]. Równocześnie organ odwoławczy wywiódł, że awizo dotyczące przesyłki z [...], na które powoływała się strona nie stanowi dowodu doręczenia decyzji organu I instancji gdyż dotyczy ono innej korespondencji. Decyzja Prezydenta Miasta Ś. została natomiast przesłana za potwierdzeniem odbioru, na którym widnieje podpis osoby odbierającej oraz data oznaczona jako [...]. W dniu [...], skarżący złożył do Sądu pismo procesowe datowane na dzień [...], opatrzone podpisem Naczelnika Urzędu Pocztowego w Ś., zawierające informację, zgodnie z którą "przesyłka polecona [...] nadana Ś[...], dnia [...], została doręczona adresatowi to jest K.J. dnia [...], karta doręczeń [...], pozycja [...]. Odbiór przesyłki kwituje osobiście adresat listu". Naczelnik Urzędu Pocztowego w Ś. dodał, iż jest w posiadaniu przywołanej karty doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie może ono pozostać w obrocie prawnym. W punkcie wyjścia należy jednak stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., a więc w okresie, w którym postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się według przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wspomniany akt prawny z dniem 1 stycznia 2004r. utracił moc. Obecnie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosowana jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie zaś z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego Sąd nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji wydanych wcześniej w postępowaniu administracyjnym. Stąd kwestie merytoryczne związane z odmową przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego nie mogły wywrzeć wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Sąd uprawniony był bowiem jedynie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. W tym miejscu należy podnieść, że stosownie do treści art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od daty, pod którą nastąpiło jej doręczenie. W sprawie poza sporem jest okoliczność, iż wniesienie odwołania od decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego wydanej przez Prezydenta Miasta Ś. zostało dokonane przez skarżącego w dniu [...]. Podstawą rozstrzygnięcia, na mocy którego organ odwoławczy stwierdził uchybienie 14 – dniowego terminu przewidzianego dla rzeczonej czynności procesowej było założenie, iż doręczenie tej decyzji stronie nastąpiło [...]. Zdaniem Kolegium przywołana data wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru aktu stanowiącego przedmiot odwołania. Tymczasem data umieszczona na rzeczonym potwierdzeniu odręcznie przez osobę odbierającą jest nieczytelna. Dlatego w ocenie Sądu dokument ten nie pozwala na jednoznaczne określenie dnia doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...], a tym samym nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w kwestii zachowania terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Równocześnie z nadesłanego do Sądu pisma procesowego z dnia [...], podpisanego przez Naczelnika Urzędu Pocztowego w Ś. wynika, że doręczenie rozstrzygnięcia organu I instancji stronie nastąpiło w dniu [...]. Treść cytowanego pisma stanowi zatem potwierdzenie argumentacji podniesionej w skardze. Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy godzi się podnieść, że w sprawie istnieją znaczne rozbieżności pomiędzy ustaleniami poczynionymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. a twierdzeniami zgłaszanymi przez skarżącego. Dlatego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy niezbędne jest dokładne wyjaśnienie kwestii dotyczących terminowości złożenia środka odwoławczego z jednoczesnym uwzględnieniem informacji wynikających z cytowanego wyżej pisma z dnia [...]. Zdaniem Sądu brak jednoznacznych ustaleń w powyższym zakresie stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7 oraz art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy gdyż jego następstwem był brak przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym merytorycznej kontroli aktu wydanego przez organ I instancji. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), działając na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz.1270) oraz art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153 , poz.1271), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł o zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, gdyż do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku nie wystąpiła ona z wnioskiem o przyznanie należnych kosztów a tym samym utraciła prawo do zgłoszenia żądania w tej kwestii. Nadto z uwagi na charakter zaskarżonego aktu jakim jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego Sąd odstąpił od orzeczenia w przedmiocie jego wykonania na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.