II SA/Ka 2344/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu10 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę. Działając na skutek zawiadomienia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Odział K. (GDDKiA) reprezentowanej przez Kierownika Rejonu Dróg Krajowych w C. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. (PINB) wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nośnika reklamowego nie podświetlonego, ustawionego na gruncie prywatnym przy trasie [...] w miejscowości P. Przedmiotowy obiekt reklamujący restaurację orientalną [...] w C., został posadowiony w odległości 29 m od krawędzi jezdni [...] oraz 20 m od skrzyżowania tej drogi z drogą lokalną. Organ I instancji ustalił, że inwestor "[...]" Sp. z o. o. dokonała w dniu [...] r. zgłoszenia umieszczenia tego urządzenia reklamowego Wójtowi Gminy P. Także lokalizacja w/w urządzenia – zdaniem PINB - nie narusza przepisów art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz.838 ze zm.) .W tej sytuacji organ I instancji w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie. Od decyzji tej odwołała się GDDKiA wskazując, że przedmiotowe urządzenie reklamowe co prawda jest posadowione w prawidłowej odległości od krawędzi jezdni [...], ale jego usytowanie narusza przepisy bowiem jest ono posadowione zbyt blisko skrzyżowania. Ta druga odległość powinna – zdaniem odwołującej się - wynosić od 210 do 60 m przed lub za skrzyżowaniem w zależności od prędkości miarodajnej. Powyższe wynika z załącznika nr 2, pkt 4.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ten podał, że ustawienie urządzenia reklamowego nastąpiło na podstawie zgłoszenia dokonanego w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.). Tablica jest posadowiona w dozwolonej przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odległości. Przytoczony w odwołaniu pkt 4.1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej ustala konieczne minimalne pole widzenia dla pojazdów zbliżających się do skrzyżowania po drodze podporządkowanej. Pole to stanowi trójkąt prostokątny, którego jedna przyprostokątna wyznaczona została wzdłuż drogi podporządkowanej. W terenie zabudowanym jeżeli droga podporządkowana jest klasy GP, G lub Z przyprostokątna ta ma długość 10 m Druga przyprostokątna (L1) została umieszczona wzdłuż drogi z pierwszeństwem przejazdu. Długość tej drugiej przyprostokątnej została określona w tabeli załącznika w zależności od prędkości miarodajnej. Z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy wynika, że posadowienie przedmiotowego urządzenia reklamowego nie narusza przepisów wymienionego rozporządzenia. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego GDDKiA domaga się uchylenia decyzji obu instancji. W skardze podtrzymane zostało stanowisko dotyczące wykładni pkt 4.1 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie. Wskazał on, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego i ustawą o drogach publicznych. Podniósł, że miałby on podstawy do działania w przypadku podważenia zgodności z prawem dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Wskazał też, że żaden obowiązujący przepis prawa nie określa odległości w jakiej winien być ustawiony nośnik reklamowy. Tym samym dziwne jest powoływanie się przez skarżącą na naruszenie nieistniejących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania tej skargi zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) uznał, że nie narusza ona prawa. Bezspornym w niniejszej sprawie jest okoliczność, że przedmiotowa tablica reklamowa została umieszczona w obszarze zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym oraz w odległości 29 m od krawędzi jezdni [...] i 20 m od skrzyżowania tej drogi z drogą lokalną. Organy nadzoru budowlanego obu instancji prawidłowo przyjęły, że instalowanie i remont tablic oraz urządzeń reklamowych, w przypadku gdy nie są one reklamami świetlnymi i są usytuowane w obszarze zabudowanym, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania kontrolowanych decyzji) nie wymagało pozwolenia na budowę. Roboty budowlane tego rodzaju wymagały natomiast stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z akt sprawy wynika, że inwestor dopełnił tego obowiązku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane powinny być usytuowane na terenie zabudowy miast i wsi w odległości co najmniej: 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej (jest nią droga [...]) i 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi wojewódzkiej lub powiatowej oraz 6 m od takiej krawędzi w przypadku drogi gminnej. Posadowienie przedmiotowej tablicy reklamowej spełnia więc wymogi określone w tym przepisie. Orzekające w sprawie organy obu instancji również prawidłowo dokonały wykładni przepisów zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, który reguluje kwestie dotyczące warunków widoczności na skrzyżowaniach i zjazdach. W szczególności prawidłowo zinterpretowane zostały przepisy zawarte w pkt 4.1 wymienionego załącznika i zamieszczona w tym przepisie tabela. Organy właściwie też zinterpretowały rys. 2 umieszczony w opisanym załączniku, który ilustruje pole widoczności przy zbliżaniu się do skrzyżowania po drodze podporządkowanej. Wobec powyższego - nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), jak w sentencji.