II SA/Ka 2351/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Asesor WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oddala skargę Wnioskiem z dnia [...]r. H. i A. N. wystąpili o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "modernizacja i rozbudowa istniejącego zakładu dla poprawy stanu sanitarnego dla dostosowania do przepisów UE". Według charakterystyki planowanej rozbudowy istniejący zakład rzeźniczo-wędliniarski inwestor zamierza rozbudować o dodatkowe pomieszczenia pomocnicze przy produkcji. Postanowieniem z dnia [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując w podstawie prawnej art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 oraz art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) stwierdził brak obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "przebudowa i rozbudowa istniejącego zakładu rzeźniczo-wędliniarskiego położonego w R. przy ulicy [...]". W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) planowane przedsięwzięcie zalicza się do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek raportu może być wymagany. Mając na uwadze powierzchnię planowanej rozbudowy (ok. 160 m2), zakres robót mających na celu polepszenie stanu sanitarnego, dobudowę magazynów oraz pomieszczeń pomocniczych (przygotowalnię, suszarnię) oraz fakt, że planowana inwestycja nie narusza żadnych składników środowiska i nie wpłynie na zmiany w zakresie zanieczyszczenia powietrza, emisji hałasu oraz gospodarki odpadami, postanowiono jak w sentencji. Mając powyższe na względzie, Prezydent Miasta R., postanowieniem z dnia [...]r. postanowił nie nakładać na inwestorów obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji pn. "przebudowa i rozbudowa istniejącego zakładu dla poprawy stanu sanitarnego dla dostosowania do przepisów Unii Europejskiej" na parceli nr [...],[...],[...] i [...] w R. przy ul. [...]. W podstawie prawnej przywołał przepisy art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 51 ust. 2, 3, 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz odwołał się do przedstawionej powyżej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu przyznał, że na podstawie § 2 pkt 6 lit. f rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdzi brak obowiązku sporządzania raportu oddziaływania na środowisko wnioskowanej inwestycji. Dokonane ustalenia, że rozbudowa ma na celu polepszenie stanu sanitarnego istniejącego przecież już zakładu poprzez dobudowę magazynów, pomieszczeń pomocniczych, przygotowalni oraz suszarni na odzież roboczą potwierdziły, iż planowane przedsięwzięcie nie narusza żadnych składników środowiska, nie zostanie zwiększona ilość produkcji, nie zostanie zwiększone zużycie surowców (wody, energii) oraz nie wpłynie na zmiany w zakresie zanieczyszczenia powietrza, emisji hałasu czy gospodarkę odpadami. Dlatego postanowił, że nie występuje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W.N., właściciel działki graniczącej z terenem planowanej inwestycji. W zażaleniu tym podniósł, że inwestorzy – państwo N. rozpoczynając budowę przedmiotowego zakładu a obecnie jego rozbudowę pozbawili go drogi dojazdowej do jego pola. Z tego powodu ponosi wysokie straty, nie mogąc uprawiać tego pola. Dodał, że sprzeciw wobec planowanej rozbudowy wycofa po uzyskaniu prawa dojazdu do swojego pola. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując złożone zażalenie, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyjaśniło, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego m.in. do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie rozporządzenia z dnia 14 lipca 1998 r. (obowiązującego w przypadku spraw wszczętych, a nie zakończonych do dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia z dnia 24 września 2002 r.) planowana inwestycja zaliczona została do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska – w przemyśle spożywczym są to m.in. zakłady przetwórstwa mięsa o produkcji powyżej 200 ton na rok, co przesądziło o rozważeniu celowości sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ pierwszej instancji w przeprowadzonym postępowaniu nie stwierdził jednak konieczności sporządzenia takiego raportu, uznając, że planowana rozbudowa nie wpłynie negatywnie na środowisko. Kolegium wskazało także, że w złożonym zażaleniu nie podniesiono braku sporządzenia owego raportu, a zarzuty ograniczyły się jedynie do dziedziny prawa cywilnego – sprawy własności i użytkowania drogi dojazdowej do pola, które nie mają znaczenia na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.N. stwierdził, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest dla niego krzywdzące, gdyż nie załatwia prawa drogi do jego pola. Powtórzył, że inwestor zakładu rzeźniczego samowolnie i niezgodnie z prawem odebrał mu prawo korzystania z tej drogi, rozpoczynając budowę swojego zakładu bezprawnie. Wniósł o spowodowanie doprowadzenia do stanu pierwotnego – tj. sprzed roku [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, w całości, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Podkreśliło nadto, że zarzuty strony skarżącej podniesione w skardze nie dotyczą treści, ani postanowienia organu pierwszej instancji, ani postanowienia Kolegium. Nie odnoszą się bowiem do kryteriów sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podnoszona zaś sprawa przejścia i przejazdu na parcelę inwestorów do pola, należy do dziedziny prawa cywilnego i została rozstrzygnięta wyrokiem Sądu Rejonowego w R. Dodało ponadto, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie budzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa, a tylko pod tym względem – badania jej zgodności z prawem – podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko wynika z zapisu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. –Prawo o ochronie środowiska. Planowane przedsięwzięcie – H. i A. N. – tzn. przebudowa i rozbudowa istniejącego zakładu rzeźniczo-wędliniarskiego dla poprawy stanu sanitarnego dla dostosowania do przepisów Unii Europejskiej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (§ 2 ust. 6 lit. f – zakłady przetwórstwa mięsnego o produkcji powyżej 200 ton na rok). Dlatego też rozważenia wymagał przede wszystkim fakt obowiązku przedstawienia przez inwestorów oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko prezentowane przez organy administracyjne, że w rozpatrywanej sprawie można nie nakładać na inwestorów obowiązku przedstawienia takiego raportu. Jak wynika ze złożonego wniosku przez inwestorów H. i A. N., inwestycja polegać będzie na rozbudowie istniejącego zakładu wędliniarsko-rzeźniczego. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że przedsięwzięcie ma na celu polepszenie stanu sanitarnego istniejącego zakładu poprzez dobudowę m.in. pomieszczeń pomocniczych, przygotowalni i wydzielenie suszarni na odzież roboczą czy powiększenie dotychczasowych magazynów. Zatem planowana rozbudowa nie łączy się bezpośrednio z produkcją, nie prowadzi do jej zwiększenia. Nie narusza tym samym żadnych składników środowiska poprzez zmianę lub zwiększenie zanieczyszczeń emitowanych do powietrza, zwiększenie emisji hałasu czy gospodarkę odpadami. Powołane powyżej przepisy nie wymagają przygotowania przedmiotowego raportu w przypadku gdy nie zostanie zwiększony stopień emisji zanieczyszczeń oraz nie nastąpi wzrost zużycia surowców (wody, materiałów, paliw, energii). Zarzuty podnoszone w skardze nie odnoszą się do wydanych w rozpatrywanej sprawie postanowień a okoliczności podkreślane przez skarżącego nie mogą mieć wpływu na ich legalność. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzywszy się w postępowaniu organów administracyjnych naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. SW