II SA/Ka 244/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant st. ref. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi K.K. i E.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę [...] /[...]/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. przyznaje adwokatowi R.W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 270 /dwieście siedemdziesiąt/ zł. Po rozpoznaniu wniosku Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C., wydaną z upoważnienia Prezydenta C. decyzją z dnia [...] nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i wydano temu Zarządowi pozwolenie na budowę odwodnienia ul. [...] w C. – [...] etap, na wymienionych w tej decyzji działkach m.in. na działce nr [...] obręb W. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm. – zwanej dalej prawem budowlanym/ oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu organ orzekający stwierdził, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne jest zgodne zarówno z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. jak i z wymaganiami wydanej dla tej inwestycji przez Prezydenta Miasta C. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tj. decyzji z dnia [...] Nr [...] zmienionej decyzją z dnia [...] Nr [...]. Nie narusza również przepisów prawa budowlanego. Stwierdzono także, że wobec zastrzeżeń co do projektowanego zamierzenia inwestycyjnego zgłoszonych przez uczestnika postępowania M.S., inwestor dokonał zmiany lokalizacji studni rewizyjnej znajdującej się na granicy jego działek. Inwestor ograniczył też zakres wniosku i przedłożył stosownie do tego, aneks do projektu budowlanego wyłączając z zamierzenia inwestycyjnego tereny, co do których nie przedstawił prawa zagospodarowania ich na cele budowlane /odnośnie odcinka kanalizacji deszczowej, od wschodniej granicy działki nr ewid. gr. [...] obręb W./. W odwołaniu od tej decyzji K. i E. małżonkowie K. zarzucili, iż nie wyrazili i wyrażają zgody na realizację kanalizacji deszczowej na ich działce nr [...]. Stwierdzili, że ponieśli już szkodę w związku z realizacją na tej działce też bez ich zgody, kanalizacji sanitarnej, która to szkoda nie została dotychczas pomimo wcześniejszych zapewnień, wyrównana. Podnieśli również, że decyzję co do zgody na realizację inwestycji na ich działce zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 82 ust. 3 prawa budowlanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzutów odwołania stwierdził, że na mocy decyzji Prezydenta C. z dnia [...] nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] Gmina C. uzyskała prawo dysponowania działką odwołujących się nr [...] przy ul. [...] w C. m.in. na objętą pozwoleniem na budowę inwestycję. Inwestor wykazał się też prawem dysponowania na cele budowlane w odniesieniu do pozostałych, objętych decyzją organu I instancji, działek. Tym samym również zdaniem organu odwoławczego, inwestor spełnił wszystkie wymagane prawem budowlanym warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdził nadto Wojewoda, że kwestia roszczeń odszkodowawczych zgłaszanych przez odwołujących się nie była przedmiotem postępowania, w którym zapadła decyzja organu I instancji. W skardze do sądu K. i E. małżonkowie K. powtórzyli argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. W pismach procesowych z dnia [...] i [...] ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżących podtrzymał ich sprzeciw co do wykonania kanalizacji deszczowej na ich działce podnosząc kwestię niewłaściwego traktowania skarżących przez pracowników Urzędu Miejskiego w C. oraz kwestię odszkodowania za zajęcie działki skarżących. Na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. wniósł też o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Skarżący stwierdził zaś, że nie rozpoczęto realizacji spornej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą jakkolwiek z innych względów niż podniesiono w skardze, które Sąd nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą p.p.s.a./ wziął pod rozwagę z urzędu. Przesłanką wydania spornego pozwolenia na budowę było wykazanie się przez inwestora zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego /w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji/ prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odniesieniu do działki skarżących nr [...] zgodę taką zastępowało pozwolenie na założenie na tej działce kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wydane w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm./, wynikające z powołanej w zaskarżonej decyzji, decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]. Decyzje te zostały jednakże uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3655/01, co w świetle treści art. 145 § 1 pkt 7 Kpa daje podstawę do wznowienia postępowania zakończonego kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Ponieważ zarówno zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jak i w/w decyzja Wojewody [...] z dnia [...] zostały wydane przez ten sam organ to zasadne jest zdaniem Sądu stwierdzenie o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. To zaś w świetle treści art. 145 § 1 pkt 1b i art. 135 ustawy p.p.s.a. musiało skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji. Po uchyleniu w/w decyzji wydanych w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami inwestor przestał bowiem dysponować działką skarżących na cele budowlane określone w jego wniosku o pozwolenie na budowę. Przy ponownym rozpatrzeniu tego wniosku /jeżeli zostanie podtrzymany/ uwzględni Prezydent C. tę okoliczność w pierwszej kolejności. Gdyby ponownie prowadzone w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami postępowanie nie zostało zakończone to należałoby rozważyć zasadność zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do zarzutów skargi podzielić natomiast trzeba stanowisko organu odwoławczego, że ewentualne kwestie odszkodowawcze związane z realizacją inwestycji na działce skarżących nie podlegają rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., a o zasądzeniu kosztów sądowych na rzecz skarżących, stosownie do wyniku postępowania, na podstawie art. 200 i 202 § 2 tej ustawy. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163 poz.1348 ze zm./. SJ/