II SA/Ka 2470/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie: NSA Wiesław Morys Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant: referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P.S. na decyzję Rektora Akademii w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kandydatów na studia postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] w Z. Akademii w K. nie przyjęła P.S. na I rok studiów na Wydziale [...] w Z. Jako materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia powołała art. 141 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 65, poz. 385 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, iż P.S. uzyskał na egzaminie [...] punktów, a w roku akademickim [...] liczba punktów warunkująca przyjęcie na Wydział [...] wynosiła [...] punktów. Tak więc wobec braku wymaganej ilości punków nie było podstaw do przyjęcia P.S. na I rok studiów. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący, w którym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji. Rektor Akademii w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 141 ust. 5 ustawy o szkolnictwie wyższym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy, po ponownym sprawdzeniu wyników egzaminu wstępnego ustalił, iż odwołujący się uzyskał tylko [...] punktów natomiast liczba punktów zapewniająca przyjęcie wynosiła [...] punktów. Zaznaczył, że decyzja pierwszoinstancyjna jest zgodna z wydanym na podstawie art. 4 ust. 3a ustawy o szkolnictwie wyższym rozporządzeniem Ministra Zdrowia [...]. To treść rozporządzenia zobowiązywała Senat Akademii w K. do zmiany i zastosowania limitu określonego w tym rozporządzeniu, a w konsekwencji zmiany uchwały z dnia [...] nr [...] i podjęcie, już po egzaminie wstępnym uchwały z dnia [...] nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z przepisem art. 141 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym nie istnieje obowiązek ogłaszania tego limitu do powszechnej wiadomości w terminie 9-ciu miesięcy przed rozpoczęciem roku akademickiego, gdyż nie dotyczy on zasad i trybu przyjmowania na studia oraz zakresu egzaminu wstępnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił jej naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia [...], poprzez zastosowanie tego rozporządzenia wobec skarżącego mimo, iż złożył on podanie o przyjęcie na studia przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. przed dniem [...]. Zdaniem skarżącego wprowadzone tym rozporządzeniem zmniejszenie liczby limitu przyjęć na I rok studiów stacjonarnych na Wydziale [...] w Z. z [...] do [...] osób spowodowało jego nie przyjęcie na studia. Tym samym wobec skarżącego winien mieć zastosowanie limit obowiązujący w dniu składania przez niego podania o przyjęcie na studia, określony uchwałą nr [...] Senatu Akademii z dnia [...] w ilości [...] osób. Wówczas przy przyjęciu na I rok studiów większej liczby osób skarżący znalazłby się wśród nich. W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii w K. wniósł o jej oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zamieszczonych w skardze wskazał, że na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym powzięcie przez Senat Akademii w K. uchwały nr [...] z dnia [...] stanowi jego uprawnienie. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący zawarł oświadczenie o cofnięciu skargi, gdyż obecnie jest studentem Akademii i wniósł o umorzenie sprawy z powodu jej bezprzedmiotowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie pomimo, że została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm./, zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a.". Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1271 z późn. zmianami/, który stanowi, że: "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. dnia 16 września 2003 r. Przepis art. 60 ustawy p.p.s.a. uprawnia skarżącego do cofnięcia skargi, które jest dla Sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uwzględniając treść oświadczenia skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi złożonego w piśmie procesowym z dnia [...], a więc przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana nie można uznać, że takie działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa. Mając na uwadze powyższe nie sposób uznać, że cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., a wydanie wyroku okazało się zbędne. Dlatego na podstawie art. 60 i 161 § 1 pkt 1 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.