II SA/Ka 2508/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie NSA Szczepan Prax (spr.) WSA Stanisław Nitecki Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2004 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. uznał J.S. za osobę bezrobotną z dniem [...], ale odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że w dniu rejestracji wnioskodawca spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( j.t. Dz. U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56, ze zm.) przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, w związku z czym należało odmówić przyznania zasiłku. W odwołaniu J.S. podniósł, że we wcześniejszym okresie miał już status bezrobotnego i pobierał zasiłek od dnia [...]. Jednak w dniu [...] podjął pracę. Ponownie stał się bezrobotnym od [...], chociaż przed sądem powszechnym dochodzi przywrócenia go do pracy. Jego zdaniem należy mu przywrócić prawo do zasiłku w zakresie uzupełniającym okres zasiłkowy wynikający z decyzji podjętej w [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że J.S. po raz pierwszy został zarejestrowany w dniu [...] z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku utracił z dniem [...] w związku z podjęciem zatrudnienia. Do ponownej rejestracji zgłosił się w dniu [...] przedkładając świadectwo pracy za okres zatrudnienia od [...] do [...] w Spółdzielni A. W tym stanie faktycznym brak jest podstaw – zdaniem Wojewody – do przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie udokumentowała ona co najmniej 365 dni zatrudnienia w okresie 18 miesięcy przed dniem zarejestrowania. Wobec stanowiska strony zajętego w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, iż w okolicznościach sprawy nie ma zastosowania art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż przepis ten stawia wymóg zgłoszenia się bezrobotnego do urzędu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia. Wymogu tego strona nie spełniła, a zatem nie można jej było przyznać zasiłku dla bezrobotnych na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.S. zarzucił, że ponownej rejestracji nie dokonał w terminie 7 dni od ustania zatrudnienia, ponieważ nie godził się na działania pracodawcy i oczekiwał na właściwe rozstrzygnięcie sądu powszechnego. Pierwsza rozprawa odbyła się jednak dopiero [...]. W takiej sytuacji z jednej strony pozostawiono go bez prawa do sądu we właściwym terminie, a z drugiej – bez prawa do zasiłku. Zdaniem skarżącego taka interpretacja prawa narusza normę art. 5 kc. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie sądowej skarżący oświadczył, że domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzucił dodatkowo, iż organy obu instancji nie rozpoznały jego wniosku z dnia [...] o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Okazał również odpis wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] orzekającego o przywróceniu go do pracy na poprzednich warunkach oraz o zasądzeniu na jego rzecz wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, a także wyrok częściowy Sądu Okręgowego w C. z dnia [...], oddalający apelację od orzeczenia o przywróceniu do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga została wprawdzie wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd – stosownie do art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających ... ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271, ze zm.). Skarga ta jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej. Skarżący właściwie nie kwestionował ustalenia organów administracyjnych co do niespełnienia przez niego wymogu określonego w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązującej w czasie rozstrzygania sprawy w postępowaniu administracyjnym. Ustalenia te nie budzą żadnych zastrzeżeń. Spór między stronami sprowadza się natomiast do możliwości zastosowania art. 25 ust. 11 tej ustawy. Daje on bezrobotnemu prawo do uzupełniającego zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu zatrudnienia, jeżeli zarejestrował się w urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia. Oczywiste jest, że skarżący nie dochował terminu przewidzianego w tym przepisie, skoro do ponownej rejestracji zgłosił się [...], a z przedłożonego wówczas świadectwa pracy wynikało, że zatrudnienie ustało w dniu [...]. Przekroczenie wskazanego terminu oznacza, że nie został spełniony jeden z ustawowych wymogów koniecznych dla uzyskania owego uzupełniającego zasiłku. Chybiony jest przy tym zarzut skarżącego odnoszący się do kwestii przywrócenia owego terminu. Jest to bowiem termin prawa materialnego, a nie procesowy, i jako taki nie podlega przywróceniu w trybie określonym w art. 58 i art. 59 Kpa ( tak też np. : wyrok NSA z 18.III.1998 r., sygn. akt II SA 118/98, zbiór Lex nr 41934). Wystąpienie przez skarżącego do sądu powszechnego z żądaniem przywrócenia do pracy nie stanowiło przy tym przeszkody do ponownej rejestracji w owym 7 – dniowym terminie. Nie można więc uznać uchybienia tego terminu za spowodowanego wyjątkowymi okolicznościami. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mogą też mieć wpływu przedstawione przez skarżącego na rozprawie wyroki sądów powszechnych. Po pierwsze – wyroki te zapadły już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a po drugie samo wydanie tych wyroków nie oddziaływuje na uprawnienia skarżącego w zakresie zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero podjęcie przez niego pracy w wyniku przywrócenia do pracy mogłoby mieć wpływ na jego status osoby bezrobotnej, co nie jest jednak przedmiotem niniejszej sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ) orzeczono, jak w sentencji. su.