II SA/Ka 2588/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2005 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] inwestorzy M.K. i P.J. wystąpili o wydanie pozwolenia na budowę dwóch boksów garażowych na terenie posesji przy ulicy W. w K. – na działce nr [...] w obrębie K.-Z. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent K. zatwierdził projekt budowlany dwóch boksów garażowych na terenie posesji przy ulicy W. nr [...] w K. i udzielił M.K. i P.J. pozwolenia na budowę wymienionych powyżej dwóch boksów garażowych, usytuowanych w granicy działki sąsiedniej nr [...]. W krótkim uzasadnieniu wyjaśnił, że pozwolenia udzielono, wobec spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 4 art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W dniu [...] A.K. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany budowy dwóch garaży w granicy z jej działką oraz o uchylenie tej decyzji. Podniosła, że nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym wydania wymienionej decyzji, pomimo, iż jest współwłaścicielką sąsiedniej nieruchomości. Wyjaśniła, że o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedziała się w związku z rozpoczęciem budowy garaży w bieżącym tygodniu, a zatem zachowany został termin określony w art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatwierdzonemu projektowi oraz kwestionowanej decyzji zarzuciła szereg wad, a wśród nich niezgodność z wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, usytuowanie ściany garażu w odległości 3,80 m od jej okien, co spowoduje ich zacienienie, niezgodność odległości podanych w projekcie do faktycznie istniejących. Dodała, że usytuowanie garażu na podstawie tej decyzji odbiera jako poważną uciążliwość, w istotny sposób pogarszającą jej warunki mieszkaniowe. Podkreśliła, że budowę garażu o wysokości 3,50 m, przy podniesieniu terenu – 3,80 m pod jej oknami, podczas gdy dla garażu wystarczającą jest wysokość 2,20 m odbiera jako wyjątkową złośliwość. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta K. wznowił z wniosku A.K. postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.K. i P.J. pozwolenia na budowę dwóch boksów garażowych na terenie posesji przy ulicy W. nr [...] (działka nr [...]), usytuowanego w granicy działki sąsiedniej nr [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wstrzymania wykonania oraz uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.K. i P.J. pozwolenia na budowę wymienionych powyżej boksów garażowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z posiadanego wypisu z ewidencji gruntów wynikało, że jedynym właścicielem działki nr [...] jest E.K. i dlatego też tylko ona była informowana o toczącym się postępowaniu. Z nadesłanego wypisu z Ksiąg wieczystych wynika, że A.K. została uwidoczniona jako współwłaścicielka tej posesji już po wniesieniu przez inwestorów wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Uznając jednak racje wnioskującej postępowanie zostało wznowione. W zakresie merytorycznych zarzutów A.K., Prezydent nie podzielił jej argumentacji, że wobec zmiany przepisów dotyczących usytuowania budynku w granicy działki, po wznowieniu postępowania, nie mogłaby już zapaść decyzja odpowiadająca zaskarżonej decyzji, gdyż obowiązujące przepisy wykluczają podobną lokalizację, jeżeli na sąsiedniej działce nie istnieje przylegający garaż. Wyjaśnił, że zmiana obowiązujących przepisów nie wpływa na legalność zaskarżonej decyzji, gdyż podstawą takiej oceny mogą być przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W stosunku do zarzutu niezgodności zatwierdzonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie potwierdził takiej niezgodności. Analizując zatwierdzony projekt nie dopatrzył się rozbieżności czy to pod względem wielkości powierzchni, wysokości, czy odległości od okien. Nadto zauważył, że skoro zainteresowana podnosi, że odległość od granicy działki do jej okien wynosi tylko 3,80 m, to należy wnosić, iż rozbudowa jej budynku o ogród zimowy na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] wykonana została niezgodnie z udzielonym wówczas pozwoleniem na budowę, gdyż w zatwierdzonym wtedy projekcie przewidziana została odległość od granicy działki 4,50 m a nie 3,80 m. Dodatkowo wyjaśnił, że niezależnie od wspomnianych odległości w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały warunki techniczne jakim odpowiadać powinny budynki i ich otoczenie. W odwołaniu od powyższej decyzji A.K. wniosła o uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji nr [...]. Wyjaśniła, że zaskarżona przez nią decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa, podobnie jak wadliwie prowadzone było samo postępowanie po wznowieniu. Podkreśliła, że decyzja [...] obarczona jest wadami, które powinny doprowadzić do jej uchylenia. Wśród tych wad wymieniła, niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która przewidywała teren zabudowy 42 m2, podczas, gdy według projektu budowlanego jest to 54,20 m2, nadto rozbieżność w określeniu odległości od granicy działki – na planie garaż w odległości 4,5 m podczas gdy w rzeczywistości odległość ta wynosi 4 m. Dodała, że tak zaprojektowany garaż nie tylko przesłania jej budynek, ale nadto stwarza zagrożenie przeciwpożarowe. Podkreśliła także, że w zatwierdzonym projekcie dokonano wielu zmian i poprawek, dotyczących m.in. konstrukcji dachu czy elewacji, bez powiadomienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nadmieniła, że zupełnie gołosłowne są twierdzenia organu, że przeprowadzone zmiany zostały przez nią zaakceptowane. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu stwierdził kompletność akt będących podstawą do wydania zaskarżonej decyzji oraz uznał, że zatwierdzony projekt budowlany odpowiadał formą i zawartością merytoryczną obowiązującym wówczas przepisom. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że faktycznie z konfrontacji dwu decyzji wynika, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powierzchnia zabudowy garażu została określona jako "ok. 42 m2", podczas gdy w decyzji pozwolenie na budowę – powierzchnia ta wynosi 54 m2. Zwrócił jednak uwagę na nieprecyzyjne określenie tej powierzchni, dodając, że sformułowanie "ok." daje możliwość zmniejszenia lub zwiększenia przewidywanej powierzchni zabudowy. Jego zdaniem zwiększenie tej powierzchni o 12,2 m2 mieści się w uznaniowych granicach określenia "ok." i nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów. W zakresie pozostałych zarzutów stwierdził, że usytuowanie przedmiotowych boksów garażowych zgodne jest z warunkami technicznymi, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. (Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.), dodał, że spełnione zostały wymagania w zakresie szeroko pojętej ochrony interesów osób trzecich (w tym nasłonecznienia i oświetlenia) oraz bezpieczeństwa pożarowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.K., zarzucając decyzji Wojewody Ś. niezgodność z prawem wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Ś. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że argumenty Wojewody uzasadniające utrzymanie w mocy kwestionowanej przez nią decyzji Prezydenta K. i odmawiającej uchylenia wymienionej decyzji nie znajdują oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wskazała, że zatwierdzony wskazaną decyzją projekt budowlany już po prawomocności tej decyzji był wielokrotnie zmieniany, co w jej opinii jest niedopuszczalne. Podkreśliła, że zmieniona została konstrukcja i nachylenie dachu oraz wygląd elewacji zewnętrznej. Utrzymania zatem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w zupełnie innej formie niż pierwotnie uważa za niedopuszczalne i musi prowadzić do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Dodała, że nawet jeśli zmiany takie byłyby możliwe, to powinny one być doręczone wszystkim stronom postępowania. Podtrzymała także swoje zarzuty zgłaszane wcześniej w odwołaniu, a mianowicie zwiększenie powierzchni zabudowy o 12,2 m2, brak uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, dopuszczenie do budowy garażu o niespotykanej wysokości 4,45 m, o spowoduje zaciemnienie jej okien. Dodała, że nie zostały wykonane żadne pomiary i twierdzenia organów o zachowaniu wymaganych norm są gołosłowne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zwrócił uwagę, że przedmiotem toczącego się postępowania była kontrola decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Podnoszone przez skarżącą zmiany do projektu w projekcie budowlanym wprowadzone zostały już w trakcie prac budowlanych. Zatem kontrola ich nie podlega kompetencji organów architektoniczno-budowlanych lecz nadzoru budowlanego w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził bowiem, wbrew stanowisku skarżącej naruszenia prawa procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącej, że sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) dokonują jej pod względem zgodności z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w wyniku wniosku skarżącej z dnia [...] postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego na posesji w K. przy ulicy W. zostało wznowione. Organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że skoro skarżąca nie brała udziału w tym postępowaniu bez własnej winy a wykazała istniejący po jej stronie interes prawny, to przysługuje jej pozycja strony tego postępowania i dlatego postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.K. i P.J. pozwolenia na budowę dwóch boksów garażowych na terenie posesji nr [...] przy ulicy W. w K. Przedmiotem tego wznowionego postępowania nadal była sprawa udzielenia pozwolenia i zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę wymienionego garażu. Udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania przez organy, kiedy to obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Wbrew stanowisku skarżącej organy słusznie przyjęły, że pomimo zmiany w tym zakresie obowiązujących przepisów, warunki udzielania pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia przedłożonego projektu mogą być rozpatrywane w świetle przepisów z daty orzekania. Dlatego powoływane przez skarżącą argumenty, że obecnie obiekty budowlane nie mogą być lokowane w granicach działek nie mogą być uwzględnione, gdyż w dacie orzekania zgoda właściciela na taką lokalizację nie była wymagana. W zakresie innych zgłaszanych zarzutów, zgodzić przyjdzie się ze stanowiskiem prezentowanym przez organy rozstrzygające w sprawie. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Jednakże wobec bardzo nieostrego określenia powierzchni planowanej zabudowy – "ok." 42 m2, dopuszczającego zwiększenie lub zmniejszenie przewidywanej powierzchni zabudowy, wypada zgodzić się, że jej powiększenie o 12,2 m2 mieści się w uznaniowych granicach określenia "ok." Analizując inne zgłaszane zastrzeżenia, nie sposób zarzucić organowi, by z naruszeniem art. 35 ustawy Prawo budowlane podjął zaskarżoną decyzję. Należy wskazać, że zgodnie z powyższym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdził: - zgodność projektu zagospodarowania terenu z: - miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska - wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi - kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń - wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Nie dopatrzywszy się żadnych naruszeń kwestionowaną decyzją udzielił pozwolenia na budowę, gdyż inwestorzy spełnili niezbędne wymogi dla uzyskania wnioskowanego pozwolenia. Zgłaszane pod adresem zatwierdzonego projektu budowlanego zastrzeżenia można podzielić na dwie grupy naruszenia i nieprzestrzegania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zarzuty wprowadzenia zmian do zatwierdzonego już projektu budowlanego, bez zachowania odpowiedniej procedury ich przeprowadzenia. Ustosunkowując się do pierwszej grupy zarzutów, w opinii składu sądzącego, nie nastąpiło naruszenie obowiązujących w dacie orzekania przepisów. Lokalizacja garażu w granicy z działką skarżącej zgodna jest z przepisami, zwłaszcza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew zarzutom skarżącej, projekt przewiduje usytuowanie przedmiotowych garaży w odległości przewidzianej stosownymi przepisami (przede wszystkim § 12 tych warunków). Znacznie większe są zastrzeżenia skarżącej odnoszące się do zmian wprowadzonych w zatwierdzonym już projekcie budowlanym. Skarżąca podnosi zmianę konstrukcji dachu, elewacji garażu, kwestionuje faktyczne zrealizowanie budowy zgodnie z przyjętymi w projekcie odległościami. Należy jednak zaznaczyć, że ta grupa zarzutów nie może być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu, dotyczącym przecież udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W świetle bowiem jednoznacznie brzmiącej dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły odmówić udzielenia pozwolenia na budowę po spełnieniu przez inwestorów wymaganych prawem warunków, jedynie z uwagi sprzeciwu skarżącej. Należy bowiem przyznać, że praktycznie każda zabudowa nieruchomości sąsiedniej ma wpływ na zakres i sposób korzystania z prawa własności, stwarzając czasami niewątpliwie pewne uciążliwości, lecz każdy ma prawo do zagospodarowania własnej działki – oczywiście w granicach określonych przepisami prawa budowlanego. Podnoszone zaś przez skarżącą naruszenia dotyczące realizacji zatwierdzonego projektu, zgodnie z sugestią udzieloną już przez orzekające w sprawie organy, powinny być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Wtedy będą mogły być wnikliwie rozpatrzone zarzuty dotyczące zmiany konstrukcji dachu, zmiany elewacji, zastosowania innych materiałów, utrzymania przewidzianych w projekcie wielkości, odległości, braku akceptacji powyższych zmian przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego itp. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzywszy się w postępowaniu organów administracyjnych naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.