II SA/Ka 2598/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.), Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska, , Protokolant stażystka Agnieszka Zygmunt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2005r. sprawy ze skargi T.J. jako następcy prawnego S.J. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie Opisaną wyżej decyzją Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. Nie godząc się z tą decyzją S.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. W toku postępowania skarżący w zmarł. (odpis aktu zgonu Urzędu Stanu Cywilnego w M. z dnia [...]r. nr [...]). Na wezwanie Sądu z dnia [...]r. żona zmarłego skarżącego T.J. nadesłała pismo z dnia [...]r. , z którego wynika, że zgłasza swój udział w niniejszym postępowaniu i korzystając z przysługujących jej uprawnień strony – cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienie strony skarżącej do cofnięcia skargi przewidziane zostało w przepisie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, wspomniana czynność procesowa wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych przesłanek negatywnych, a zatem zasadne jest stwierdzenie, że wydanie wyroku w niniejszym postępowaniu – wobec skutecznego cofnięcia skargi przez następcę prawnego zmarłego S.J. - stało się zbędne. Daje to postawę do umorzenia postępowania w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji, na podstawie powołanego wyżej przepisu, orzeczono jak sentencji.