II SA/Ka 2607/02

Dnia 8 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Krzysztof Targoński ( spr. ) Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem procesowym, datowanym [...] skarżąca Spółka A cofnęła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sprawa stała się bezprzedmiotowa, bowiem spór został załatwiony polubownie, a zatem ustały przyczyny z powodu, których zajęcia wniesiono skargę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak złożony wniosek rozpoznać należało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zgodnie z art.161 § 1 pkt 1 ostatnio powołanej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Wobec tego, że nie ma wątpliwości co do skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącą Spółkę, to należało postanowić o umorzeniu postępowania.