II SA/Ka 2613/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie NSA Anna Apollo, Asesor WSA Małgorzata Walentek, Protokolant sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi A S. A. Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...]zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...]r. nr [...] Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w W. stwierdził u L.G. chorobę zawodową – uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, wymienioną w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz.294) Decyzją z [...]r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny dla województwa [...] po rozpatrzeniu odwołania zakładu pracy – A S.A. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożonej przez A S.A. – KWK [...] w R., decyzją z [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...]r. oraz stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania u L.G. choroby zawodowej. Następnie decyzją z [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił swoje decyzje z dnia [...] nr [...] i z [...]r. nr [...] oraz decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...]r. nr [...] i stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania u L.G. choroby zawodowej. Postanowieniem z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt S.A./Ka 1513/97 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe ze skargi A S.A.- KWK [...] w R. Na skutek skargi wniesionej przez L.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...]r. nr [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2209/00 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...]r. nr [...], 2. w pozostałej części uchylił zaskarżoną decyzję, 3. stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...]r. nr [...], W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał że nie było podstaw do uchylenia decyzji stwierdzającej u L.G. chorobę zawodową i utrzymującej ją w mocy decyzji organu drugiej instancji. Zaskarżona tu decyzją z dnia [...]r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...]r. nr [...] stwierdzającą u L.G. chorobę zawodową. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik A S.A. – KWK [...] w R. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2002 r. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...]r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u L.G. stała się prawomocna, nie było więc podstaw do ponownego orzekania w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uznał jej zasadność oraz wniósł o niezasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 85 na wstępie powołanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1 pkt 2 powyżej wskazanej ustawy wynika, że sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, że "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną". Zastosowanie tej regulacji prawnej następuje zatem w przypadku stwierdzenia tożsamości sprawy rozstrzygniętej wieloma decyzjami oraz istnienia już – w dacie wydania kolejnego rozstrzygnięcia – decyzji ostatecznej załatwiającej tą samą sprawę co do jej istoty. Niewątpliwie jest, że w rozpoznawanej sprawie na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2209/00 decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...]r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u L.G. stała się ostateczna, a zarazem prawomocna. Wydanie zatem przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego ponownie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] uzasadniało stwierdzenie, że dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tego samego organu. Zatem trafnie wskazał pełnomocnik skarżącej, że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Wobec zaistnienia podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd działając na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania. Sąd nie miał podstaw prawnych do odmowy zasądzenia kosztów w związku z wnioskiem strony skarżącej. Stosownie do art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W myśl § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Sąd może przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W rozpoznawanej sprawie Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł. tytułem zastępstwa prawnego, co odpowiada minimalnej stawce określonej w § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c wskazanego rozporządzenia. Ponadto Sąd uwzględnił koszty opłaty skarbowej uiszczonej w wysokości [...] zł na dokumencie stwierdzającym ustanowienie pełnomocnika oraz uiszczonej opłaty sądowej w wysokości [...] zł. P.K.