II SA/Ka 2623/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie: NSA Wiesław Morys Szczepan Prax (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Wojewody Ś. na rzecz skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. -B. odmówił przyznania K. A. świadczenia przedemerytalnego. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz.U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56 z późn. zm.) i oparto na ustaleniu, że strona w dniu [...] nie zamieszkiwała w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. W odwołaniu K. A. nie zgodziła się z powyższą decyzją wyrażając przekonanie, iż przysługuje jej wnioskowane świadczenie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W skardze K. A. zarzuciła, że w państwowych gospodarstwach rolnych przepracowała [...] lata, a ogółem jej staż pracowniczy wynosi [...] lata. Zarzuciła też, że została wprowadzona w błąd, gdyż już w czasie rejestracji w [...] spełniała warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Ponadto przedstawiła okoliczności związane z zatrudnieniem oraz jej warunkami życiowymi. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom legalności. Z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa sprawa o przyznanie skarżącej świadczenia przedemerytalnego nie została bowiem należycie wyjaśniona. Mianowicie organy administracji publicznej uprawnienia skarżącej do tego świadczenia oceniły wyłącznie pod kątem normy art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który zawiera szczególną regulację odnoszącą się wyłącznie do pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej. W tym miejscu wskazać należy, że skarżąca istotnie nie spełniła warunku z art. 37k ust. 9 pkt 4 tej ustawy, gdyż zamieszkiwała już przed pierwszą rejestracją w C.-D., które nigdy nie należały do powiatu (gminy) uznanego za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, co wynika z rozporządzeń określających takie powiaty i gminy (ostatnie rozporządzenie Rady Ministrów wydane zostało w dniu 21 grudnia 1999 r. – Dz.U. Nr 110, poz. 1264 z późn. zm.). Jednakowoż z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżąca w ostatnim okresie zatrudnienia nie pracowała w państwowych gospodarstwach rolnych, lecz w innych zakładach pracy, w związku z czym ograniczenie zakresu rozpatrzenia sprawy do przesłanek z cyt. art. 37k ust. 9 było nieuzasadnione. Słusznie zwróciła na to uwagę sama skarżąca, która na rozprawie sądowej wywodziła, iż swoich uprawnień nie wiąże wyłącznie z pracą w państwowych gospodarstwach rolnych. Tym samym jej twierdzenia o spełnieniu warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego na zasadach ogólnych nie mogą być zweryfikowane w toku kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, skoro w postępowaniu administracyjnym w ogóle się nie odniesiono do tej kwestii. Dlatego zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, a sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia. W jego toku należy dokonać szczegółowych ustaleń odnośnie wszystkich przesłanek, od zaistnienia których zależy prawo do uzyskania należności przedemerytalnych. Stosownie do art. 107 § 3 kpa ustalenia te muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c oraz art. 200 i 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.), w zw. z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających... (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.