II SA/Ka 2637/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Małgorzata Walentek /spr./ Protokolant sekr. sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tekst jednolity Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./, art. 104 i 107 Kpa, Prezydent Miasta R. na wniosek A. i K. N., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z mediami na parceli nr [...] położonej w R. przy ul.[...], jako inwestycji zgodnej z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w R. z [...] nr [...] , ogłoszoną w Dz.Urz.Woj.[...] Nr [...] z 1994 r., poz. 140 z póż. zm. W odwołaniu od tej decyzji J. D., właścicielka sąsiedniej nieruchomości podniosła, że organ w postępowaniu nie uwzględnił wnoszonych przez nią zastrzeżeń dotyczących przyłączenia mediów dla wnioskowanej budowy. Zaznaczyła, że media, które bez jej zgody zostały przeprowadzone wzdłuż całej długości działki będącej jej własnością nie pozwalają zagospodarować ją w całości. Stwierdziła, że władze miasta nie przedstawiły żadnych dokumentów zezwalających na przeprowadzenie mediów przez jej działkę, natomiast dokonywane są podłączenia nowych domów powstałych przy drodze od strony ul. [...]. Decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 1, 2, 17 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. art. 40 ust. 1, art. 42, art. 43 i 46 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy R., zaznaczony jest symbolem 16MNj oznaczającym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami tego planu. Natomiast odnosząc się do zarzutów skarżącej stwierdził, że wiążą się one z naruszeniem interesów faktycznych odwołującej się i nie mają związku z wykonywaniem przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu analiza tych zarzutów pozwala jedynie stwierdzić istnienie konfliktu interesów, który winien być rozstrzygnięty przed sądem cywilnym. Ponadto organ ten zauważył, że sytuacja ta nakłada na organy, na kolejnych etapach postępowania, obowiązek podjęcia czynności nakazanych przepisami art. 13 k.p.a. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. D. wniosła o uchylenie bądź zmianę powyższej decyzji, podnosząc, że organ I instancji nie wziął pod uwagę toczącego się przed inspektorem nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego przeprowadzenia spornych mediów przez jej działkę, do których podłączane są nowe budynki, w tym parcela nr [...]. Skarżąca poddała w wątpliwość wyrys i wypis planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając ze zawarte w nim ustalenia co do ciągu komunikacyjnego [...] są "nieprawne", a działka nr [...] nie znajduje się na terenie ustalonym pod zabudowę mieszkaniową. W ocenie skarżącej przed wydaniem decyzji w sprawie lokalizacji nowych obiektów budowlanych należało wyjaśnić w pierwszej kolejności kwestie poprowadzenia przez należącą do niej działkę sieci mediów, tj. kanalizację, sieć wodociągową oraz energetyczną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W kwestii zarzutu "nieprawności" ustaleń planu organ stwierdził, że znajdujący się w materiale dowodowym sprawy autoryzowany, opatrzony pieczęcią i podpisem wyrys i wypis odpowiedniego fragmentu planu nie pozostawia wątpliwości co do położenia działki wnioskodawców na terenie oznaczonym symbolem 16MNj, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto wskazał na brak podstaw do podważenia ustaleń planu co do pasa terenu przeznaczonego pod ciąg komunikacyjny oznaczony symbolem [...] zaznaczając, że kwestia ta nie ma znaczenia w sprawie bowiem dojazd do wnioskowanej nieruchomości powinien odbywać się od ul. [...]. W związku z tym, iż skarżąca na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. okazała odpis rysunku planu z dnia [...] z którego wynikały inne granice jednostek strukturalnych planu niż na rysunku znajdującym się w aktach, na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Urbanistki i Architektury Urzędu Miejskiego w R. przesłał wyrys i wypis z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego R. uchwalonego przez Radę Miejską uchwała z [...] nr [...], ogłoszona w Dz.Urz.Woj.[...]. Nr [...] z 1994 r., poz. 140 z póż. zm., obowiązującego dla wskazanego terenu zarówno w dniu [...] oraz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed 1 stycznia 2004r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa [...] utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 tej ustawy, w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik prawy – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Skarga nie jest zasadna, albowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z przepisem art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie art. 43 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy kształtuje ład przestrzenny na terenie gminy jest aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił. Zatem ustalenia w nim zawarte wiążą organy administracji publicznej. Kwestią zasadniczą było więc ustalenie, czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne było zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej oparły rozstrzygnięcia na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. z [...] nr[...], opublik. w Dz.Urz.Woj.[...]. Nr [...] z 1994 r., poz. 140 z póż. zm., obowiązującego w dacie wydania decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z ustaleniami tego planu wnioskowana nieruchomość położona jest na terenie zaznaczonym symbolem [...] tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy budynku mieszkalnego nie narusza zapisu planu. Ustalenia te organ odwoławczy poczynił w oparciu o opatrzony pieczęcią i podpisem wypis i wyrys odpowiedniego fragmentu planu obejmującego wnioskowaną nieruchomość. Przyjdzie stwierdzić, że przesłany na żądanie Sądu wyrys i wypis planu, dla obszaru, dla którego ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, poświadczone za zgodność, potwierdzają prawidłowość poczynionych przez organ ustaleń. Jak wynika z pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Urbanistki i Architektury Urzędu Miejskiego w R. z dnia [...] załączony wyrys i wypis obowiązywał dla wskazanego terenu w dniu wydania decyzji tj. zarówno [...] jak i [...]. Działka, której dotyczyła zaskarżona decyzja w świetle obu powyższych wyrysów znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wobec wskazanych dokumentów zastrzeżenia skarżącej co do treści planu nie znajdują uzasadnienia. Dotyczy to również pasa terenu przeznaczonego pod ciąg komunikacyjny, który został oznaczony symbolem [...] przebiegający od ul. [...] do ulicy [...], przy której znajduje się działka skarżącej. Przy czym jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, kwestia ta nie jest w ogóle związana z prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem zgodnie z zapisem pkt. 3 decyzji organu I instancji, dojazd do wnioskowanej nieruchomości powinien odbywać się od ul. [...]. Zgodzić się również należy z twierdzeniem organu, że podnoszona przez skarżącą kwestia nielegalnego przebiegu sieci mediów na działce będącej jej własnością, nie może mieć wpływu na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu innych obiektów budowlanych na działkach sąsiednich. Jak bowiem wyżej już stwierdzono, zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej, jeżeli przedstawione zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zagadnienia techniczne związane m.in. z przyłączeniem uzbrojenia objętej wnioskiem działki lub bezpośrednio planowanego na niej budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej mogą być podnoszone na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Zatem skoro zamierzona inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś decyzja wydana została w zgodzie z obowiązującymi przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to skarga nie mogła odnieść skutku. W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.