II SA/Ka 2694/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Joanna Spadek, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2003 r. S. R. wystąpił do Prezydenta Miasta Ś. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18 % alkoholu w sklepie usytuowanym przy ulicy [...] w którym prowadzi działalność handlową i usługową pod firmą "A". Decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity w Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Prezydenta Miasta Ś. odmówił przyznania S. R. wnioskowanej koncesji. W uzasadnieniu wskazano na braki formalne wniosku, które nie zostały uzupełnione mimo pisemnego wezwania wnioskodawcy do ich uzupełnienia. S. R. nie załączył do wniosku tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, pisemnej zgody właściciela budynku z uwagi na usytuowanie placówki w budynku wielorodzinnym i opinii sanitarnej potwierdzającej spełnienie warunków sanitarnych dla tego rodzaju placówki handlowej. Decyzję tę zaskarżył S. R. z zachowaniem terminu ustawowego zarzucając wydanie jej z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie zawiera jedynie opis postępowania przeprowadzonego przed jej wydaniem i nie wskazuje na żadne braki formalne wniosku. Przedmiotowe odwołanie nie zostało uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które zaskarżoną tu decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazano art. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenia takie wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy, którego treść określa art. 18 ust. 5 powyższej ustawy. Z ust. 6 art. 18 wynika, że do wniosku należy dołączyć wskazane w nim dokumenty. Obowiązek ich dołączenia ma charakter bezwzględny. Niespełnienie tego wymogu, choćby w jakiejkolwiek części, po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia dokumentów, prowadzi do podjęcia decyzji o odmowie wydania żądanego zezwolenia. W przedmiotowej sprawie mimo dwukrotnego wezwania do uzupełnienia wniosku, S.R. ich nie przedłożył. W szczególności nie został spełniony wymóg przedłożenia pisemnej zgody zarządcy budynku w sytuacji zlokalizowania punktu sprzedaży w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2003 r. S. R. zarzucił, że organ odwoławczy nie rozpoznał podstawy odwołania skupiając się wyłącznie na rozstrzygnięciu problemu powstałego w trakcie korespondencji pomiędzy nim, a organem I instancji. Dalej podkreślił, że nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium Odwoławczego co do konieczności przedłożenia pisemnej zgody "B" w Ś., który zarządza budynkiem w którym jest zlokalizowany punkt sprzedaży oraz decyzji właściwego powiatowego inspektora sanitarnego potwierdzającej spełnienie warunków sanitarnych w tymże punkcie. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc 31 grudnia 2003 r., a z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego. Na podstawie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego utworzono w ich miejsce wojewódzkie sądy administracyjne (na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), sprawy, w których skargi zostały wniesionego do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, w skrócie p.s.a.). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, i w tym trybie kontroli została poddana, wydana w niniejszej sprawie decyzja. Przepisem materialnoprawnym regulującym wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, że może być ona prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwego wójta lub burmistrza (prezydenta), po zasięgnięciu opinii zarządu gminy. Dalej, co trafnie podkreślił organ I i II instancji ustawa określa dodatkowe warunki, które muszą zaistnieć aby można wydać pozytywną decyzję. Dotyczą one załączników, które muszą być do niego dołączone. Art. 18 ust. 6 wymienia je enumeratywnie i są to: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej lub odpis z rejestru przedsiębiorców, dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, decyzję właściwego powiatowego inspektora sanitarnego, potwierdzająca spełnienie warunków sanitarnych przez punkt sprzedaży. S. R. mimo dwukrotnego wezwania nie przedłożył pisemnej zgody zarządcy budynku. Trafnie uznał organ odwoławczy, że nie spełnia tego wymogu zgoda trzech "użytkowników – najemców lokali mieszkalnych budynku wielorodzinnego przy ulicy [...] w Ś.", a nie opinia sanitarna wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] r. wydana na wniosek E. R., która nie była nigdy stroną tego postępowania. Tym samym nie został przez wnioskodawcę spełniony wymóg zakreślony art. 18 ust. 6 pkt 3 i 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Za gołosłowny należy uznać zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 107 § 1 3 K.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną jej wydania i wskazał na konkretne uchybienia skarżącego. Należy zauważyć, iż w treści skargi sam zaprzecza słuszności podniesionych zarzutów polemizując z wykładnią art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przedstawioną przez organ odwoławczy. Jak już wspomniano wyżej zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. Jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa sąd obowiązany jest skargę oddalić. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.