II SA/Ka 2702/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Protokolant referent stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. , 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości. Decyzją Zarządu Miasta Z. z dnia [...] r. ustalono wysokość opłaty adiacenckiej na kwotę [...] zł na rzecz Gminy Z. od B. i T. Z. właścicieli nieruchomości oznaczonej numerem [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji opłatę adiacencką ustalono w związku z wybudowaniem z środków własnych gminy drogi dojazdowej i kanalizacji ogólnospławnej. Inwestycja ta spowodowała wzrost wartości wyżej opisanej nieruchomości. Wysokość opłaty adiacenckiej została ustalona w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. nr [...] na poziomie [...] % różnicy między wartością jaką opisana nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką uzyskała ona po wybudowaniu tej infrastruktury. Powyższe dwie wartości zostały ustalone na podstawie sporządzonej opinii rzeczoznawcy majątkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpatrujące sprawę na skutek wniesionego przez T. Z. odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium uznało, że ustalona opłata adiacencka jest zgodna z przepisami prawa, zgodnie bowiem z art. 144 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.) właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Zarząd Miasta prawidłowo też ustalił wysokość tej opłaty opierając się na sporządzonym operacie szacunkowym, a także na uchwale Rady Miejskiej ustalającej zgodną z art. 146 ust. 2 cytowanej ustawy stawkę procentową tej opłaty. Nadto Kolegium zauważyło, że dokonano protokolarnego odbioru zbudowanej kanalizacji ogólnospławnej dla osiedla domków jednorodzinnych przy ul. [...] .w Z. obejmującej swym zasięgiem działkę położoną przy ul. [...]. W skardze wniesionej jeszcze do Naczelnego Sądu T. Z. wniósł o ponowne rozpatrzenie zasadności określenia opłaty adiacenckiej. Zaskarżonym rozstrzygnięciom organów obu instancji zarzucił on: brak poinformowania mieszkańców o opłacie adiacenckiej przed rozpoczęciem inwestycji, brak dialogu przedstawicieli Urzędu Miejskiego w Z. z mieszkańcami na temat modernizacji drogi, dokonanie odbioru drogi przed jej ukończeniem i to pomimo błędów związanych z jej budową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Organ ten nie odniósł się w swojej odpowiedzi do zarzutów dotyczących wybudowanej drogi, wskazał natomiast na kwestie związane z wybudowaniem kanalizacji ogólnospławnej. Wskazał też, że kwestie wadliwego wykonania inwestycji podlegają wyłącznie kontroli organów nadzoru budowlanego i nie mają wpływu na wysokość ustalonej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa. Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie do końca z przyczyn podniesionych przez skarżącego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 134 § 1 Poppsa uznał, że narusza ona przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wymienionym przepisem art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Zarząd Gminy może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po urządzeniu lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Zarządu Miasta Z. opłata adiacencka ustalona dla skarżącego i jego małżonki związana była z wybudowaniem z środków gminnych drogi dojazdowej i kanalizacji ogólnospławnej. Tymczasem z pism znajdujących się w aktach sprawy wynika, że droga dojazdowa o jakiej mowa w wymienionej decyzji nie została doprowadzona do posesji skarżącego, bowiem budowa jej została zakończona na wysokości posesji przy ul. [...]. Od tej ostatniej posesji droga jest nieutwardzona, a po opadach deszczu tworzą się na niej kałuże. Dodatkowo przyjdzie zauważyć, że z uwagi na to, że wymieniona droga jest ulicą ślepą, jej nieutwardzony odcinek na wysokości posesji skarżącego służy do zawracania pojazdów. Powyższa okoliczność nie została wzięta pod uwagę przy sporządzaniu przez biegłego rzeczoznawcę operatu szacunkowego, który stanowił podstawę ustalenia wysokości wymierzonej opłaty adiacenckiej. W tym stanie rzeczy należy uznać, że orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji, którym aktualnie jest Prezydent Miasta Z., umorzy postępowanie w sprawie, z uwagi na upływ terminu o jakim jest mowa w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c oraz art. 135 Poppsa orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto w oparciu o art. 152 Poppsa. W wyroku Sąd nie zasądził kosztów postępowania z uwagi na brak stosownego wniosku złożonego przez stronę w tym przedmiocie.