II SA/Ka 2777/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanegow K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) udzielił J. M. pozwolenia na użytkowanie drewnianego budynku gospodarczego położonego na parceli nr [...] i [...] w L. G. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi by otrzymać pozwolenie na użytkowanie wskazanego budynku. Odwołanie od decyzji tej wniosła A. C., jednakże w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych brak jest tego odwołania. W następstwie wniesionego odwołania Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej wskazał, że przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja jest niekompletna oraz nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, nadto wskazał, że nie jest wyjaśniona kwestia lokalizacji przedmiotowego budynku. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) udzielił J. M. pozwolenia na użytkowanie drewnianego budynku gospodarczego położonego na parceli nr [...] i [...] w L. G. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że wnioskodawca uzupełnił wszystkie brakujące dokumenty wskazane w rozstrzygnięciu Wojewody Ś. z [...]r., a przedmiotowy budynek nadaje się do użytkowania jako budynek gospodarczy. Ponownie odwołanie od tej decyzji wniosła A. C. W odwołaniu tym podniosła, że przedmiotowy budynek nie jest własnością J. M., lecz A. P. i przez tego jest wykorzystywany jako domek rekreacyjny, w tej sytuacji decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa i winna być uchylona. Nadto odwołująca się podniosła, że organ pierwszej instancji powołuje się na postanowienia organów nadzoru budowlanego, jednakże jej zdaniem nie są one prawomocne, ponieważ wniosła na nie skargę do sądu administracyjnego. W dodatkowym piśmie odwołującej się z dnia [...]r. skierowanym do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wskazała, że przedmiotowy budynek w dalszym ciągu wykorzystywany jest na cele rekreacyjne przez A. P. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że wnioskodawca przedłożył niezbędne materiały i dowody potrzebne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku jako budynek gospodarczy. Wskazał nadto, że budynek ten oddalony jest od nieruchomości A. C. o 6 m. Jednocześnie organ ten zaznaczył, że każde inne użytkowanie przedmiotowego budynku niż na cele gospodarcze, stanowiło będzie samowolę budowlaną. Z rozstrzygnięciem takim nie zgodziła się skarżąca. Jej zdaniem decyzja ta jest wadliwa, ponieważ organy administracji nie zbadały i nie wyjaśniły w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy. W szczególności skarżąca wskazała, że właścicielem budynku jest A. P., który użytkuje go na cele rekreacyjne, a pracownicy nadzoru budowlanego nie weszli do budynku celem sprawdzenia w jaki sposób jest on wykorzystywany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ ten wskazał, że zarzuty skarżącej nie mogą być uwzględnione w ramach tego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, nie wykazała by zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom prawa, a tylko w takim przypadku Sąd obowiązany jest skargę uwzględnić. W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do stanu prawnego obowiązującego w rozpatrywanej sprawie. Sporny budynek wybudowany został przed 1 stycznia 1995 r. i okoliczność ta znajduje umocowanie w oświadczeniach świadków postępowania i nie jest kwestionowana przez skarżącą. W tej sytuacji do budynku tego zastosowanie będą miały przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a wynika to z treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Okoliczność ta rzutuje jednocześnie na sytuację prawną skarżącej w ramach tego postępowania. Otóż zmiana ustawy Prawo budowlane dokonana ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718 ) wprowadziła w art. 59 ust. 7 ograniczenie kręgu stron postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Ograniczenie to jednakże odnosi się do postępowań prowadzonych na podstawie uregulowań ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i nie ma zastosowania do spraw rozpatrywanych w oparciu o regulacje wynikające z Prawa budowlanego z 1974 r. Oznacza to, że skarżąca mogła wnieść w sposób skuteczny skargę. Jak wynika z akt administracyjnych J. M. przedłożył niezbędne materiały i dowody potrzebne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku jako budynek gospodarczy, a mianowicie : inwentaryzację powykonawczą, geodezyjny pomiar powykonawczy, opinię dotyczącą stanu technicznego budynku, projekt zagospodarowania parceli [...] i [...] z wymaganymi uzgodnieniami, wpis z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G. oraz oświadczenie o braku sprzeciwu organów państwowych. Skoro J. M. jako właściciel i wnioskodawca przedłożył właściwym organom nadzoru budowlanego, wszystkie prawem przewidziane materiały i dowody to organy te zobligowane były wydać pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku. Pozwolenie to umożliwia J. M. wykorzystywanie budynku na cele gospodarcze. Inne wykorzystywanie go, bez zgody właściwego organu, przykładowo jako budynek rekreacyjny stanowić będzie podstawę do uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego dotyczącego samowoli budowlanej. Należy zauważyć, iż z dniem 11 lipca 2003 r. nastąpiła zmiana właściwości organu w sprawach dotyczących wydawania pozwoleń na użytkowanie, ponieważ zadanie to mocą ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80. Poz. 718 ) przeszło do organów nadzoru budowlanego, zatem Wojewoda Ś. zasadnie przekazał wniesione odwołanie A. C. do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., który stosownie do postanowień art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego jest organem wyższego stopnia dotyczących nadzoru budowlanego. Skarżąca w trakcie postępowania administracyjnego jak również sądowoadministracyjnego akcentowała, iż sporny budynek nie jest własnością J. M. lecz A. P. Należy zauważyć, iż na żadnym, etapie postępowania administracyjnego J. M. nie kwestionował bycia właścicielem tegoż budynku, jak również A. P. nie zgłaszał takich zastrzeżeń. Skoro właściciel nieruchomości twierdzi, że budynek jest jego własnością i służy określonym celom i okoliczność ta nie jest kwestionowana przez osoby zainteresowane w sprawie, to w oparciu o stwierdzenia skarżącej nie można przypisać własności budynku A. P. Być może w rzeczywistości budynek został postawiony przez A. P., jednakże od strony prawnej stanowi on własność J. M. i tylko on może w sposób prawnie skuteczny występować przed organami administracji publicznej. Podnoszone przez skarżącą nieprawidłowe wykorzystywanie przedmiotowego budynku przez J. M., a właściwie przez A. P., jak zostało to zaznaczone, może stanowić podstawę do uruchomienia odrębnego postępowania, natomiast w ramach tego postępowania nie mogły odnieść skutku. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. su.