II SA/Ka 2789/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Dnia [...] r. (tj. data nadania w Urzędzie Poczty) skarżąca spółka "A" w K. wniosła skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...], którą po ponownym - w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – rozpatrzeniu odwołania Pana J. A. uchylona została decyzja organu pierwszej instancji i stwierdzona choroba zawodowa słuchu wymieniona w poz. 15 wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Powyższą decyzję - zawierającą prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego – doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga na wskazaną wyżej decyzję została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 29 października 2003 r., kiedy obowiązywał przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym, skargę na decyzję administracyjną wnosiło się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia stronie skarżącej. Należy jednak zauważyć, że powyższa ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśl art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego – wojewódzkie sądy administracyjne. Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe zmiany ustawodawca w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 53 § 1 tej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Należy zauważyć, że termin do wniesienia skargi jest taki sam jak w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 wyżej cyt. ustawy Sąd odrzuca skargę jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy). Skoro w rozpatrywanym przypadku strona skarżąca otrzymała decyzję organu odwoławczego w dniu [...] r., a skargę wniosła w dniu [...] r., to tym samym uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia, który upłynął w dniu [...] r. (tj. w poniedziałek). Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 ustawy jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Mając na uwadze powyższe okoliczności skargę jako spóźnioną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.