II SA/Ka 28/02

Dnia 12 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA (del) Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2004 roku, sprawy ze skargi M. H. i W. H. na decyzję[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę W wyniku wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. postępowania administracyjnego w sprawie kontroli budowy ogrodzenia w C. wzdłuż drogi gminnej nr [...] przez M. H. i W. H., organ ten w dniu [...] wydał decyzję nr [...] nakazującą inwestorom dokonanie rozbiórki elementów ogrodzenia na odcinku od bramki wejściowej do bramy wjazdowej i dalej przęsła o długości 6m oraz podestu betonowego przed bramką wejściową. Jako materialno-prawną podstawę wydania decyzji organ pierwszej instancji wskazał przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] została przeprowadzona wizja w terenie, w wyniku której stwierdzono wykonanie prac remontowych, polegających nie tylko na wymianie starych elementów ogrodzenia na nowe, ale również, że linia ogrodzenia została zmieniona. Wskazano także, że prace remontowe nie zostały zgłoszone właściwemu organowi w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto organ pierwszej instancji zauważył, że z uwagi na fakt, iż droga nr [...] w C. (wzdłuż której przebiega ogrodzenie) jest drogą publiczną, to przed przystąpieniem do wykonania ogrodzenia należało ten zamiar zgłosić pisemnie do Urzędu Gminy, a do robót budowlanych objętych takim zgłoszeniem można było przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni organ nie wniesie sprzeciwu. Skoro zatem budowa ogrodzenia została przeprowadzona bez zgłoszenia, to należało zakwalifikować ją jako samowolę budowlaną. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący M. H. i W. H. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że droga, wzdłuż której przebiega ogrodzenie, nie Sygn.akt II SA/Ka 28/02 jest drogą stanowiącą własność gminy. Powołali się na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oraz na dokonane pomiary geodezyjne, które ich zdaniem jednoznacznie wskazuję, że zarówno teren, na którym prowadzono roboty budowlane, jak i znaczna część drogi stanowią ich własność. Wskazali, że A. P. (na której wniosek organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne) chciała wymusić na skarżących zmianę lokalizacji ich ogrodzenia. Skarżący, wskazując na powyższe, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpatrując to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji podjęta została zgodnie z prawem oraz po rozpatrzeniu wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych. W szczególności organ drugiej instancji zauważył, że roboty wykonane przy ogrodzeniu, chociaż opisane jako remont, polegały w istocie budowa nowego ogrodzenia. Wykonano bowiem nowe stopy fundamentowe, wymieniono słupki ogrodzeniowe, a ponadto na odcinku 6m ogrodzenie zostało przesunięte. Ustosunkowując się do kwestii własnościowych podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji stwierdził, iż brak rozgraniczenia, a także okoliczność, iż część drogi stanowi własność skarżących nie zwalniało ich z obowiązku zgłoszenia robót budowlanych. Droga nr [...] zakwalifikowana została jako droga publiczna, albowiem na podstawie uchwały władz samorządowych zaliczona została do dróg gminnych. Zdaniem organu zasadne więc było stanowisko organu pierwszej instancji, że takie roboty budowlane wymagały uprzedniego zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponieważ ogrodzenie zostało wybudowane bez takiego zgłoszenia, to jego wybudowanie należało potraktować jako samowolę Sygn.akt II SA/Ka 28/02 budowlaną, co skutkowało zastosowaniem przez organ nadzoru budowlanego art. 48 Prawa budowlanego. Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i W. H. W uzasadnieniu powtórzyli argumenty zawarte we wcześniejszym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, kładąc nacisk na brak uregulowania prawa własności drogi, a także wskazując, że w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej, nie zostali poinformowani o możliwości orzeczenia rozbiórki spornego ogrodzenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując motywy już wcześniej podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zgodnie z przepisem art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z kolei zgodnie z pkt 6 powołanego przepisu, jako budowę należy traktować wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Sygn.akt II SA/Ka 28/02 Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez organy nadzoru budowlanego, które to ustalenia Sąd przyjmuje jako nie budzące wątpliwości, zakres przeprowadzonych przez skarżących robót budowlanych nie pozwala uznać tych prac za remont ogrodzenia lecz za jego przebudowę. Taki natomiast stan rzeczy należy traktować, jako budowę w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Jeśli chodzi o podnoszone przez skarżących zarzuty związane z nieuregulowanym stanem prawnym nieruchomości, na której znajdują się droga i sporne ogrodzenie, to zdaniem Sądu nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że o tym, czy droga posiada status drogi publicznej nie przesądza tytuł własności do terenów, na których się znajduje. Zgodnie bowiem z przepisem art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie przepisów tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Jedną z kategorii dróg publicznych jest droga gminna (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych). Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Skoro zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z drogą, w stosunku do której uchwała taka została podjęta, to nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa droga jest drogą publiczną. W tak ustalonym stanie faktycznym należy stwierdzić, że tak zakres, jak i miejsce przeprowadzonych przez skarżących robót wskazują, że skarżący mieli obowiązek zgłoszenia robót budowlanych po myśli art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie dopełnienie tego obowiązku skutkować musiało wydaniem przez organ nadzoru Sygn.akt II SA/Ka 28/02 budowlanego obligatoryjnej decyzji w trybie art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).