II SA/Ka 2819/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. oddala skargę; 2. nakazuje wypłacić z sum budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rzecz adwokata T.L. kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu. W dniu [...] H.M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. Prezydent Miasta C. decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o uznaniu H.M. za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznał mu prawo do zasiłku od dnia [...] w wysokości [...]% kwoty zasiłku dla bezrobotnego, tj. [...] zł miesięcznie. Następnie decyzją z dnia [...] podwyższono wysokość zasiłku do [...]% kwoty zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...]. W dniu [...] do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. Inspektorat w K. zawiadamiające, że decyzją z dnia [...] podjęto wypłatę H.M. [...] od dnia [...] do dnia [...]. W związku z powyższym Prezydent Miasta C. postanowieniem Nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie w sprawie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta C. orzekł o uchyleniu w całości swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] oraz odmówił uznania H.M. za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]. Rozstrzygnięcie to organ wydał na podstawie art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514) oraz art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że strona w dniu rejestracji, tj. [...] była uprawniona do [...] i z tego względu nie spełniała warunków uprawniających do uzyskania statusu bezrobotnego i przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] H.M. domagał się jej uchylenia i wypłacenia zasiłku dla bezrobotnych za pełny miesiąc [...]. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda Ś. stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji Prezydenta Miasta C. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, za osobę bezrobotna nie może być uznana osoba, która [...]. Skoro więc orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] przyznano odwołującemu prawo [...], to tym samym nie zostały spełnione warunki do uznania go za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku. Organ zatrudnienia po uzyskaniu informacji, że strona jest uprawniona do [...], wznowił postępowanie, gdyż wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H.M. domagał się uchylenia decyzji Wojewody Ś. wnosząc o uznanie faktu, że był uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] do dnia [...], gdyż nie otrzymał decyzji o przyznaniu [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. postulował jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Organ odwoławczy w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym. Nadto postanowieniem z dnia 7 lipca 2005r. referendarz sadowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach umorzył postępowanie w zakresie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe i ustanowił adwokata dla skarżącego. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości stanowisko strony skarżącej podnosząc, że negatywna przesłanka dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej wystąpiła dopiero w dacie [...]. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), wykazała bowiem, że rozstrzygnięcie to odpowiada wymogom prawa, a przy jego wydaniu nie doszło do uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] i z tym dniem uzyskał status bezrobotnego z prawem do zasiłku. Następnie na podstawie badania Lekarza Orzecznika ZUS w dniu [...], przyznano skarżącemu [...] od dnia [...] do dnia [...]. Organ I instancji prawidłowo uznał więc, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydent Miasta C. z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej i przyznaniu prawa do zasiłku. Wyszły bowiem na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane dotychczas organowi, który wydawał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Uchylenie – w wyniku wznowienia postępowania - ostatecznej decyzji o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej spowodowało konieczność ponownego zbadania przez organ sytuacji prawnej skarżącego w dniu rejestracji i wydania nowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a mianowicie decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania statusu bezrobotnego. Organy rozpoznające sprawę w I i II instancji zasadnie wskazały, że skarżący jako osoba [...], nie może jednocześnie posiadać statusu bezrobotnego. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zakładzie lub służbie, nieucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, stwierdzenie, że osoba, której przyznano status bezrobotnego, posiada [...], stanowi podstawę do wydania przez starostę decyzji o pozbawieniu takiej osoby statusu bezrobotnego. Skarżący w dacie rejestracji w urzędzie pracy był [...], co uzasadniało przyznanie mu [...] przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Okres zarejestrowania skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. pokrywał się w okresem, na który przyznano mu świadczenie [...]. Skarżący nie mógł zatem skutecznie zarejestrować się i nabyć statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie ma przy tym znaczenia kiedy skarżący dowiedział się o przyznaniu mu [...]. Skarżący nie nabył bowiem uprawnień [...] od dnia uzyskania informacji o decyzji organu rentowego, lecz od dnia wskazanego w decyzji przyznającej mu to świadczenie. Brak więc jakichkolwiek podstaw prawnych by uznać, że przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...] do dnia [...]. Za okres ten przysługiwała skarżącemu [...]. W związku z powyższym brak jakichkolwiek podstaw aby uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa i winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Na marginesie tych rozważań zasygnalizować również należy, że skarżący rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu [...] podpisał oświadczenie, że nie jest zarejestrowany w innym urzędzie pracy (vide: akta administracyjne - Karta Rejestracyjna Bezrobotnego z dnia [...]). Tymczasem z ustaleń Sądu poczynionych na podstawie akt zawisłej przed tut. Sądem innej sprawy ze skargi H.M., a mianowicie sprawy ze skargi na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego (sygn. akt 4 II SA/Ka 2634/03) wynika, że trzy dni przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w C., tj. w dniu [...] skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Decyzją Starosty Powiatu w K. Nr [...] z dnia [...] uznano H.M. za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznano zasiłek dla bezrobotnych. Po otrzymaniu zawiadomienia z ZUS o przyznaniu skarżącemu [...] od dnia [...], Starosta Powiatu w K. decyzją Nr [...] z dnia [...] orzekł o utracie przez wyżej wymienionego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie to H.M. zaskarżył do sądu administracyjnego. Przedstawione powyżej okoliczności wskazują, że skarżący w [...] dwukrotnie rejestrował się jako bezrobotny w dwóch różnych urzędach pracy, tj. w dniu [...] w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. i w dniu [...] w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. Skarżący powinien mieć zatem świadomość, że podpisując w dniu [...] oświadczenie, że nie jest zarejestrowany w żadnym innym urzędzie pracy, wziął na siebie odpowiedzialność za jego treść i ewentualne konsekwencje, jakie mogą wyniknąć na skutek ujawnienia rozbieżności między tym co oświadczył, a tym co miało miejsce w rzeczywistości. Dodać tylko należy, że oświadczenie to skarżący złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Jak już jednak zaznaczono powyżej sąd administracyjny powołany jest do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej. Skoro zaskarżona decyzja Wojewody Ś. odpowiada wymogom stawianym przez przepisy prawa, to na podstawie art. 151 p.s.a. w związku z art. 120 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami, orzeczono jak w sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego orzeczono na podstawie art. 250 p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Wynagrodzenie to obejmuje kwotę [...] zł /[...]/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz kwotę [...] zł/[...]/ tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.