II SA/Ka 2821/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) WSA Włodzimierz Kubik Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A.F. i A.F. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu L. z dnia [...] r. nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu L. na podstawie art., 28, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm., obecnie Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm. - zwanej dalej prawem budowlanym ), decyzją z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę przez Spółkę A w W. Biuro Regionu II w K. Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej Systemu [...] zlokalizowanej na działce nr [...] w B. D. G. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestor przedłożył wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę, dokumenty. Z opracowanego dla inwestycji raportu oddziaływania na środowisko wynika przy tym, że w następstwie jej realizacji nie zostanie naruszony interes stron postępowania. W przedmiotowej decyzji powołano się też na wydaną dla projektowanego przedsięwzięcia ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...]. W odwołaniu od tej decyzji A. i A. małżonkowie F. zarzucili, że została ona wydana z naruszeniem art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż nie zapewniono udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym. Nie nałożono nadto obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie objętej pozwoleniem na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej ani obowiązku dokonania pomiarów rzeczywistego zasięgu oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego stacji. Zdaniem odwołujących się naruszono także art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, a to w sytuacji gdy sporna stacja ma być zrealizowana na terenie parku krajobrazowego. Odwołanie od powyższej decyzji (nazwane "skargą") złożył także Sołtys Sołectwa – D. G. zarzucając, iż zarówno mieszkańcy sołectwa jak i Wójt Gminy B. nie wyrazili na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej zgody. Podniósł także, iż ani mieszkańcy sołectwa ani Urząd Gminy w B. nie byli powiadomieni o terminie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej. Wojewoda Ś. po rozpoznaniu tych odwołań, zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 28, art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 3 prawa budowlanego i art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) uchylił w całości decyzję organu I instancji orzekając jednocześnie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu dla Spółki A w W. Biuro Regionu II w K. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej systemu [...] zlokalizowanej w D. G. gm. B. na działce nr ewid. gr. [...]. Nadto organ odwoławczy nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie zrealizowanej inwestycji oraz obowiązek wykonania i przedstawienia właściwemu organowi analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz pomiarów gęstości i mocy emitowanego elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że udział społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska został zapewniony na etapie postępowania odwoławczego. Powołano się także na pozytywne uzgodnienie inwestycji przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dokonane w oparciu o opracowany dla tej inwestycji raport jej oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu II instancji inwestycja nie narusza art. 26a ust. 1 pkt 1, art. 24 ust. 2 i art. 36 a ustawy z dnia 19 sierpnia 1991 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 114 poz. 492 ze zm.) gdyż nie zmieniono dotychczasowego wykorzystania gruntów rolnych i leśnych, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie nie będzie dla tego środowiska szkodliwe. Wynikający z art. 36 a tej ustawy obowiązek uzgodnienia inwestycji dotyczy zdaniem organu odwoławczego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W skardze do Sądu A. i A. małżonkowie F. wnieśli o uchylenie w/w decyzji Wojewody Ś. powołując w ogólnym zarysie argumentację prezentowaną w postępowaniu odwoławczym – w części dotyczącej naruszenia przepisów ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska i ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Dodatkowo stwierdzili, że realizacja inwestycji narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi podstawowy argument ich skargi do Sądu wniesionej na decyzję o ustaleniu dla tej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i co do zasady jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą jakkolwiek zasadniczo z innych względów niż naprowadzono w skardze, które Sąd nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami wziął pod rozwagę z urzędu ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą P.p.s.a.). Jak wynika z treści art. 32 ust. 4 , art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1b prawa budowlanego ( według stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organy obu instancji ), pozwolenie na budowę jest m.in. wydawane w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której warunki wiążą organ wydający pozwolenie na budowę ( art. 47 mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 15 z 1995 r. poz. 134 ze zm.). W niniejszej sprawie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji zostały ustalone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. Nr [...]). Decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...]r. Nr [...] zostały jednakże uchylone prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...], wydaną w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). W konsekwencji prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3140/01 umorzone zostało postępowanie sądowe ze skargi A.F. i A.F. na w/w decyzję SKO z dnia [...]r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchylenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia tych warunków ( wobec całkowitego zrealizowania inwestycji i oddania jej do użytkowania stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowaną przez Sąd decyzją Wojewody Ś. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Okoliczność tę Sąd był zobowiązany uwzględnić z urzędu. Ponieważ jednocześnie z zaskarżonej decyzji nie wynika aby spełniony został wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt a prawa budowlanego to należało zdaniem Sądu przyjąć, że stwierdzona podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest następstwem naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy P.p.s.a. Skutkowało to uchyleniem decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i art. 135 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono zgodnie z treścią art. 152 ustawy P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustali organ I instancji w pierwszej kolejności czy istotnie sporna inwestycja została już zrealizowana. Gdyby tak istotnie było to postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę należałoby uznać za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. su.