II SA/Ka 2833/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. Postanowieniem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiesił na podstawie art. 56 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) postępowanie w sprawie wegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...]r. nr [...]. Wymienioną decyzją, która została następnie utrzymana w mocy decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., nakazano Z.K. Prezesowi Ochotniczej Straży Pożarnej w K.S. rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku remizy zlokalizowanej w miejscowości K.S. Postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego wydane zostało na skutek pisma informującego organ egzekucyjny o odwołaniu przez zebranie członków Ochotniczej Straży Pożarnej w K.S. (dalej OSP) całego Zarządu tej organizacji w związku ze złożoną przez członków tego organu rezygnacją z pełnionych funkcji. Pismem tym poinformowano także, że nie udało się również dokonać wyboru nowego Zarządu i Prezesa OSP w K.S. Wymienione pismo zostało skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na upomnienie wystosowane na przez ten organ stosownie do przepisu art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Od opisanego postanowienia zażalenie wniósł skarżący J.K. właściciel gruntu na którym bez jego zgody doszło do zrealizowania przedmiotowych robót budowlanych. Wskazał on, że budynek strażnicy OSP stanowi własność Gminy P., która to Gmina była też jednym z inwestorów przedmiotowej budowy. Nadto wskazał, że w związku z utratą przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych organ egzekucyjny winien egzekucję skierować stosownie do art. 8 pkt 5 i 30 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 855) do organu nadzorującego to stowarzyszenie, którym wg jego opinii jest OSP w K.S. Zaskarżonym postanowieniem Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji nie podzielając stanowiska skarżącego. Podał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że organem nadzorującym stowarzyszenia jest właściwy miejscowo starosta, na którego wniosek sąd powszechny może ustanowić kuratora dla stowarzyszenia nie posiadającego zarządu. W skardze wniesionej jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec Gminy P. W uzasadnieniu skargi powtórzona została część argumentacji podniesiona w zażaleniu od orzeczenia organu I instancji. Skarżący podniósł także, że do dnia wniesienia skargi, OSP w K.S. nie zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że brak obsady stanowisk prezesa i zarządu powoduje, że stowarzyszenie do jakich należy zaliczyć OSP w K.S., nie posiada zdolności do czynności prawnych. Odnosząc się do kwestii wpisania OSP w K.S. do Krajowego Rejestru Sądowego wskazał on, że nie upłynął jeszcze termin do złożenie wniosku o dokonanie takiego wpisu, jednocześnie zaś stwierdził, że stowarzyszenie to dotychczas było zarejestrowane postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w C. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa. Skarga musiała odnieść skutek. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził bowiem naruszenie przepisów regulujących przebieg postępowania egzekucyjnego mające istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie. Dodać tutaj należy, iż stosownie do przepisu art. 134 § 1 Poppsa sąd rozstrzygał w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z tych też względów, skład orzekający w niniejszej sprawie wziął pod uwagę nie podnoszone przez skarżącego, a dostrzeżone braki postępowania egzekucyjnego. W pierwszym rzędzie przyjdzie wskazać, że organ egzekucyjny zawiesił w oparciu o art. 56 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) postępowanie egzekucyjne mimo, że nie zostało ono jeszcze wszczęte. Stosownie do regulacji zawartej w art. 26 § 5 cytowanej ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego praw majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W analizowanym postępowaniu organ egzekucyjny, który w sprawie występuje także w roli wierzyciela, nie wszczął więc jeszcze postępowania egzekucyjnego, a mimo to wydał postanowienie o jego zawieszeniu. Dodać przyjdzie, że organ ten nie sporządził nawet tytułu wykonawczego wg ustalonego wzoru, mimo, że obowiązek taki ciążył na nim w związku z treścią art. 26 § 4 analizowanej ustawy. Zauważyć wreszcie należy, że z sentencji decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego nie wynika, iż nakaz rozbiórki o jakim jest mowa w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. został skierowany do osoby prawnej jaką jest Ochotnicza Straż Pożarna w K.S. Wymienioną decyzją podlegający egzekucji obowiązek o charakterze niepieniężnym został bowiem nałożony na Z.K., będącego wówczas Prezesem OSP w K.S. Inną sprawą jest natomiast zgodność z prawem powyższej decyzji, a zwłaszcza kwestia czy została ona skierowania do właściwego podmiotu. Badanie zgodności z prawem wymienionej decyzji nie może być jednak przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszym postępowaniu, została ona wydana bowiem w innym postępowaniu i nie mieści się tym samym w granicach kontrolowanej sprawy administracyjnej. Na marginesie zauważyć należy, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę błędnie przywołał regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. nr 121, poz. 770 ze zm.), zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 tej ustawy podmiot podlegający obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej, wpisany do odpowiedniego rejestru przed dniem 1 stycznia 2001 r., wpisuje się do tego rejestru z urzędu. W przypadku gdyby obowiązki nałożone decyzją z dnia [...]r. nie zostały wykonane, ponownie rozpoznając sprawę organ egzekucyjny zastosuje się do wskazań Sądu. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien rozważyć także, czy wymieniona decyzja i utrzymująca ją w mocy jego decyzja z dnia [...]r. nr [...] nie są dotknięte wadą nieważności i podejmie stosowne kroki celem wyeliminowania ich z obiegu prawnego oraz zastąpienia decyzją odpowiadającą prawu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Poppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd nie orzekał z uwagi na brak stosownego wniosku skarżącego o jakim jest mowa w art. 210 § 1 Poppsa.