II SA/Ka 2852/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Walentek, Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Protokolant referent Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2004 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) oraz art. 104 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego na wniosek Z. B. zam. W B. ul. A Prezydent Miasta B. odmówił wymeldowania M. B. z pobytu stałego z lokalu mieszkaniowego położonego przy ul. A w B.. W uzasadnieniu wskazał, że dnia [...] 2002 roku wpłynął wniosek Z. B. o wymeldowanie byłego męża M. B. z mieszkania nr [...] przy ul. A w B.. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podała, iż były mąż nie przebywa pod wskazanym adresem od 1999 roku i nie podnosi kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. Podniesiono, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że lokal mieszkalny przy ul A w B. jest mieszkaniem funkcyjnym w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w B. i przyznane zostało M. B. na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] roku, a Z. B. ujęta jest w decyzji jako żona najemcy. Nadmieniono, iż małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] roku – sygn. akt [...] i w wyroku rozwodowym Sąd nie orzekł o sposobie korzystania przez byłych małżonków z mieszkania przy ul. A w B.. Wskazano, że stosownie do przepisu art. 15 ust.2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na wniosek strony lub z urzędu, organ gminy orzeka o wymeldowaniu z pobytu stałego osoby, która utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu wymienionym wart. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego albo bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej od 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić. Zaznaczono, iż w przedmiotowej sprawie nie ma jednak znaczenia, czy M. B. zamieszkuje w lokalu przy ul. A w B., czy też lokal ten opuścił bez dokonania obowiązku wymeldowania, gdyż podstawą wydania decyzji o odmowie wymeldowania M. B. z pobytu stałego jest brak legitymacji procesowej strony Z. B. w przedmiocie żądania wymeldowania. W tej mierze zaznaczono, iż jak wynika z akt sprawy, lokal mieszkalny przy ul. A w B. został przydzielony M. B. jako funkcjonariuszowi Policji i zgodnie z przepisami o mieszkaniach dla funkcjonariuszy Policji (ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji – Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58) jedyną osobą posiadającą uprawnienia samoistne do przebywania w lokalu przy ul. A w B. jest M. B.. Nadmieniono, że na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych postępowanie o wymeldowanie osoby wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu i legitymację procesową strony (interes prawny) ma jednak wyłącznie osoba posiadająca prawo do lokalu czy prawo dysponowania lokalem czyli właściciel lokalu, wynajmujący, najemca lub osoba, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, a jak wykazało postępowanie, Z. B. takiego prawa nie posiada. Zatem zgodnie z cytowaną ustawą, nie może być stroną wnioskującą o wymeldowanie najemcy lokalu tj. byłego męża M. B., wobec czego na skutek braku legitymacji procesowej wnioskodawcy określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzeczono jak na wstępie. Odwołanie od tej decyzji złożyła Z. B.. Domagała się jej zmiany i wydania decyzji wymeldowaniu M. B.. Podniosła, że organ I instancji zupełnie zbagatelizował istotny w sprawie fakt, iż M. B. od [...] 1998 roku do chwili obecnej nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Podkreśliła, że po wyprowadzeniu się z niego w [...] 1998 roku ożenił się z B. B. i zamieszkał w jej mieszkaniu, stanowiącym "jej własność spółdzielczą" w B. przy ul. B. W dniu [...] 2003 roku po sprzedaniu tego mieszkania, M. B. wspólnie ze swoja żoną B. B. i małoletnim dzieckiem A. B. wyprowadził się wbrew woli i zgodzie do mieszkania przy ul. A , gdzie zajął jeden pokój o pow. około [...]m2, co w konsekwencji doprowadziło do nieustających konfliktów pomiędzy odwołującą się i córka N. z jednej strony, a M. B. i jego drugą żoną z drugiej strony. Nadmieniła, że całe mieszkanie, składające się z dwóch pokoi, kuchni, przedpokoju i łazienki o łącznej pow. [...] m2 i [...] m2 powierzchni mieszkalnej (dwa pokoje) – nie jest mieszkaniem, w którym mogłoby funkcjonować dwie odrębne rodziny. Podniosła, że po licznych awanturach i interwencjach policyjnych M. B. ponownie wyprowadził się z tego mieszkania. Wskazała, że przed Sądem Rejonowym, w B. toczy się postępowanie w sprawie sygn. akt [...] o eksmisję M. B. i osób mu towarzyszących, a postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone. Podkreśliła, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że w/w okoliczności nie mają znaczenia należy uznać za oczywiście błędne, choć stwierdzenie takie wynikało z przyjęcia przez organ I instancji braku legitymacji procesowej strony uprawnionej do żądania wymeldowania innej osoby. Uznano bowiem, że przedmiotowe mieszkanie jest mieszkaniem funkcyjnym dla funkcjonariuszy policji, zaś odwołująca się nie ma żadnego uprawnienia do dysponowania tym lokalem i dlatego nie może być stroną w tym postępowaniu. Wskazała, iż jej zdaniem stanowisko organu I instancji jest jak najbardziej błędne i w sposób rażący narusza jej uprawnienia. Mieszkanie zostało przyznane jej o ówczesnemu mężowi M. B. rzeczywiście z racji jego zatrudnienia w policji. Nastąpiło to jednak w okresie trwania małżeństwa i jest rzeczą bezsporną, ze nabyła z tego tytułu status współnajemcy tego lokalu. Nadmieniła, że uprawnienia współnajemców tego lokalu ona i jej ówczesny mąż M. B. nabyli wyłącznie na podstawie zwyczajnej umowy najmu, w której wynajmującym był MZBM, a zatem mieszkanie to nie było w dyspozycji jednostki organizacyjnej policji, lecz Zarządu Gminy. Zaznaczyła, iż jej obecne uprawnienia po zmianie przepisów prawa lokalowego wynikają z art. 680 § 1 Kodeku cywilnego, a poza tym organ I instancji powinien wiedzieć, że przedmiotowe mieszkanie stanowi własność Gminy B. i jest od początku do chwili obecnej zarządzane przez Zakład Budynków Miejskich w B. jako administratora i zarządcę nieruchomości. Podniosła, że po uchyleniu mocy Obowiązującej przepisów prawa lokalowego w 1994 roku nie ma już pojęcia mieszkania funkcyjnego, a dotychczasowe lokale tego typu, pozostające w zarządzie administracji gminnej zostały przekształcone w normalne lokale mieszkalne o tzw. czynszu regulowanym i powoływanie się na przepisy ustawy o Policji z 2002 r. jest w niniejszej sprawie bezpodstawne, a to tym bardziej, ze lokal przy ul. A w B. nigdy nie był ani nadal nie jest własnością Skarbu Państwa ani jakiejkolwiek jednostki organizacyjnej policji. Lokal ten od początku jest zarządzany przez zarządcę miasta i koszty jego pełnego utrzymania ponosi wyłącznie Gmina. Z chwilą uchylenia mocy obowiązującej prawa lokalowego nie obowiązują także przepisy wykonawcze o mieszkaniach funkcyjnych dla funkcjonariuszy policji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B.. W uzasadnieniu wskazał, że z zebranej dokumentacji w przedmiotowej sprawie wynika, że Z. B. zawróciła się do organu I instancji z wnioskiem z dnia [...].2002 r. o wymeldowanie M. B.. Podkreślono, że z akt sprawy wynika, że na podstawie decyzji Miejskiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w B. nr [...] z dnia [...] r. lokal przy ul. A w B. został przydzielony M. B., zaś treść pisma Zakładu Budynków Miejskich sp. z. o. w B. z dnia [...].2003 r. wynika, że lokal położony w B. przy ul. A jest mieszkaniem Komedy Miejskiej Policji, która jest jego dysponentem. Nadmieniono, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a z kolei art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy czyjego. interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazano, że z przepisu tego wynika, że zdolność prawną do podejmowania czynności procesowej ma jednostka, która została dopuszczona jako strona postępowania z urzędu, albo jednostka, która ma w postępowaniu wszczętym na jej wniosek interes prawny lub obowiązek. Podkreślono, iż podmioty legitymowane do wystąpienia z inicjatywą wszczęcia postępowania wyznaczają przepisy materialnego prawa administracyjnego i w tym konkretnym przypadku jest to przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a zatem interes prawny a więc legitymację procesową ma osoba posiadająca prawo do lokalu czy prawo do dysponowania lokalem czyli właściciel lokalu, wynajmujący, najemca, osoba której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu. Odnośnie zarzutów odwołania dotyczących kwestii wstąpienia w stosunek najmu, wskazano, iż zgodnie z treścią art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002, Nr 7, poz. 58) na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiącej własność gmin, lub z zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a decyzja Miejskiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w B. nr [...] z dnia [...] r. została wydana na podstawie Zarządzenia nr 10/88 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22.02 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych tymczasowych kwater będących w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych, a dopiero następnie w dniu [...] r. została zawarta umowa najmu tego lokalu pomiędzy przedstawicielem Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w B., a M. B.. Reasumując skazano, że w związku z powyższym Z. B., na wniosek której wszczęto postępowanie o wymeldowanie M. B. z lokalu położonego przy ul. A w B. nie jest stroną tego postępowania, bowiem nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., nr [...] wraz z decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., Nr [...] jako niezgodnych z prawem. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, przepisu art. 15 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego niezastosowanie oraz przepisu art. 680 § 1 kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i nie rozważenie w ogóle tej kwestii, co miało wpływ na wynik sprawy. Na uzasadnienie przytoczyła ponownie argumenty i wywody zaprezentowane w treści odwołania. Nadto wskazała, iż swoje żądanie wymeldowania M. B., opiera także na treści art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U., nr 153, poz. 1269), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postępowanie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 wyżej cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Przez interes prawny należy rozumieć zobiektywizowaną, zindywidualizowaną i skonkretyzowaną potrzebę ochrony prawnej wynikającej z powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Przyjmuje się przy tym zgodnie, że pojęcie interesu prawnego należy rozpatrywać według ujmowanych szeroko norm prawa materialnego. Muszą to być normy konkretne, które można wskazać jako źródło interesu prawnego skarżącego. Innymi słowy interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa. Który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza, to iż skarżący musi mieć do złożenia skargi interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Interes prawny, w rozumieniu art. 50 § 1 wyżej cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma więc charakter materialnoprawny. Jest on bowiem oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć konkretna norma prawna przewidująca, w odniesieniu do określonego podmiotu i w określonym stanie faktycznym, możliwość wydania określonej decyzji czy też podjęcia określonej czynności. Interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektyzowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany (patrz wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2241/98). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym rolą organu administracyjnego jest zatem podjęcie wszelkich kroków celem wyjaśnienia, czy danemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.. W przedmiotowej sprawie przed wszystkim należy wskazać, że wbrew swym obowiązkom organ odwoławczy nie odniósł się konkretnie do głównego argumentu odwołania, a mianowicie wywodzenia przez skarżącą swojej legitymacji procesowej jaki współnajemcy lokalu z treści art. 680 Kodeksu cywilnego. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wskazać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie wszystkich zarzutów odwołania oraz ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak podania w uzasadnieniu decyzji wszystkich motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony powoduje niemożność poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie próba uzasadnienia wydanej decyzji odnośnie stawianego przez skarżącą zarzutu pominięcia treści art. 680 Kodeksu cywilnego została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Wskazany przez skarżącą art. 680 Kodeksu cywilnego stanowi, w § 1, że małżonkowie bez względu na istniejące między nimi stosunki majątkowe są najemcami lokalu, jeżeli nawiązanie stosunku najmu lokalu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez nich rodziny nastąpiło w czasie trwania małżeństwa. Jeżeli między małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa, do wspólności najmu stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności ustawowej. Zaś w § 2, że ustanie wspólności ustawowej w czasie trwania małżeństwa nie pociąga za sobą ustania wspólności najmu lokalu. Jednakże sąd, stosując odpowiednio przepisy o zniesieniu wspólności majątkowej, może z ważnych powodów na żądanie jednego z małżonków znieść wspólność najmu lokalu. Z powyższego wynika zatem, że w jeżeli małżonkowie nawiązali stosunek najmu lokalu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez nich rodziny w czasie trwania małżeństwa, to oboje są bez względu na istniejące między nimi stosunki majątkowe są najemcami lokalu. Ewentualne ustanie zaś małżeństwa (np. rozwód) niewątpliwie znosi między nimi wspólność majątkową, co nie oznacza jednak, iż znosi również wspólny najem (to, że każdy z nich jest nadal współnajemcą lokalu). W tej mierze należy wskazać, że istotnie wspomniany lokal przyznany został byłemu mężowi skarżącej decyzją MUSW w B., jednakże organ nie powinien tracić z pola widzenia nader istotnego faktu, że tytułem zajmowania obecne przedmiotowego lokalu jest przecież umowa najmu zawarta między M. B. a MZBM w B. z dnia [...] r., a więc zawarta w czasie trwania małżeństwa Z. i M. B.. Stąd też w przedmiotowej sprawie, zważając na powyższe naprowadzone uwagi, zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny przez organ odwoławczy kwestii, czy skarżąca Z. B. ma interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, a co za tym idzie czy przysługuje jej statut strony, następnie w zależności od poczynionych ustaleń podjęcie odpowiednich decyzji. Na marginesie można zaznaczyć, że nieprzekonywujące i nieprzejrzyste są dla Sądu wywody organu, dlaczego w przypadku nie uznania skarżącej za stronę uprawniona do zainicjowania postępowania, nie rozważył pisma skarżącej jako sygnału umożliwiającego wszczęcie przedmiotowego postępowania z urzędu, do czego jest przecież uprawniony przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Na zakończenie należy wskazać skarżącej, iż chybionym jest oparcie żądania skargi także na treści art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw administracji publicznej określił, w drodze rozporządzenia, sposób zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania, sposób prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych, wzory formularzy zgłoszeń meldunkowych oraz wzór wniosku o nadanie numeru PESEL, uwzględniając w szczególności sposób wykonywania obowiązku meldunkowego za osobę niepełnoletnią, przez cudzoziemca oraz osoby przebywające stale lub czasowo na statku morskim lub żeglugi śródlądowej albo w innych ruchomych pomieszczeniach mieszkalnych, potrzebę zapewnienia ochrony danych zawartych w ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych, a także zakres danych zgłaszanych przy zameldowaniu i objętych wnioskiem o nadanie numeru PESEL oraz danych niezbędnych do ustalenia obowiązku wojskowego. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż wspomniany przepis prawa jest jedynie delegacją ustawową dla ministra właściwego do spraw administracji publicznej do określenia (wydania) w drodze rozporządzenia szczegółowych przepisów odnośnie materii w nim wymienionej, a co za tym idzie w żaden sposób nie może stanowić oparcia dla żądania skarżącej. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania , które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy.