II SA/Ka 2872/03

Dnia 21 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia WSA Małgorzata Jużków Asesor WSA Krzysztof Tragoński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Joanna Spadek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 roku sprawy ze C.K. oraz następców prawnych A. B. C.K. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości: uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. nr 30, poz. 163 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A.B. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] r., nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na wniosek B. P. Burmistrz Miasta i Gminy O. wszczął postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy ( działka nr [...] k.m. [...]) z nieruchomością stanowiącą współwłasność A. B., S. B. i C. K. (działka nr [...] k.m. [...]), położonych w O.. W toku dokonanych czynności wyznaczony geodeta ustalił przebieg granic zgodnie z danymi zawartymi w szkicach polowych z pomiaru dokonanego dla celów założenia ewidencji gruntów, co znalazło wyraz w protokole granicznym sporządzonym w dniu [...] 2001 r.. Na ustalony przebieg granicy wyraził zgodę B. P., zaś współwłaściciele działki nr [...], pomimo prawidłowego zawiadomienia nie byli obecni przy ustalaniu granic. Burmistrza Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] r., nr [...] dokonał rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości zgodnie z treścią protokołu granicznego sporządzonego w dniu [...] 2001 r.. Następnie, po dokonaniu wykładni art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wspartej orzecznictwem sądowym i stanowiskiem doktryny skonstatowano, że wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zauważono, że rozgraniczenie dokonane w trybie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, ma w zasadzie charakter mediacyjny. Strona niezadowolona z administracyjnego ustalenia przebiegu granicy może żądać przekazania sprawy do sądu powszechnego, lecz z takiej możliwości nie skorzystała A. B.. Przebieg granicy na spornym odcinku, tj. od punktu granicznego 3 do punktu granicznego 17 ustalono z uwzględnieniem stanu prawnego działki nr [...], wynikającego z zapisów urządzonej dla niej księgi wieczystej, w której określono własność nieruchomości na podstawie danych z operatu pomiarowego sporządzonego przy zakładaniu ewidencji gruntów. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonym przez współwłaścicieli działki o numerze [...], wskazano na : - niezgodność ustaleń faktycznych geodety, a raczej brak tych ustaleń w protokole granicznym, - brak jakichkolwiek oznak pomiaru, bądź wytyczenia granicy w postaci znaczników granicznych, - brak powiadomienia o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego, - brak w wyrysie geodety ważnego punktu granicznego, jakim jest studnia wybudowana w 1930 r.. Dodano również, że decyzja o zakończeniu rozgraniczenia nie zawierała niczego, co by wskazywało, że część przebiegu granicy została zmieniona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...] r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. nr 30, poz. 163 ze zm.) utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji zauważono, że argumentacja wniosku o ponowne rozpatrzeni sprawy podobnie jak i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej w istocie wskazuje na wady postępowania rozgraniczeniowego. Z tego też powodu nie mogła skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o rozgraniczeniu, bowiem jeżeli postępowanie zakończone decyzją ostateczną było wadliwe, to stanowi to przesłankę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w trybie art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez A.B. i C. K.. W skardze przedstawiono analogiczne zarzuty jak w odwołaniu akcentując, że decyzja o rozgraniczeniu nie zawierała nic co wskazywałoby, że część granicy została zmieniona, a zatem nie było podstaw do podjęcia interwencji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodano, że przed Kolegium toczy się postępowanie odwoławcze prowadzone w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy O. z [...] r.. Na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. stawiła się skarżąca C.K., która podtrzymała argumentację skargi. Dodała, że jej matka A.B. zmarła we [...] 2004 r., a postępowanie spadkowe nie zostało zakończone. Uczestnik postępowania B. P. wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż o terminie rozgraniczenia geodeta zawiadomił wszystkie zainteresowane strony, w tym skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie w niej podniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm. ), to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Sąd zaś dokonując oceny zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ostatnio powołanej ustawy). Zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona może się zwrócić do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do tego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż takie postępowanie powinno być zakończone jedną z decyzji określonych w art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając zatem ten środek zaskarżenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. powinno ponownie w sposób wnikliwy poddać ocenie całość zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności ustosunkować się do zarzutów podniesionych przez wnioskodawców. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie spełnia tych wymogów, a zatem skarga musiała być uwzględniona. Przypomnieć przyjdzie, że w zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny wskazano, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podobnie jak wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o rozgraniczenie zawiera jedynie argumentację, wskazującą na wady prowadzonego postępowania, co mogło stanowić ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania. Umknęło jednak uwadze Kolegium, że A. B. już we wniosku z dnia [...] 2003 r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy O., gdzie wnosiła o "oddalenie i unieważnienie decyzji dotyczącej rozgraniczenia" wskazała, iż o stanie rozgraniczenia dowiedziała się dopiero w Sądzie, gdyż do decyzji nie dołączono ani wyrysu, ani odpisu protokołu granicznego. Podobne stwierdzenie zostało powtórzone we wnioskach z dnia [...] 3003 r. i [...] 2003 r.. W zaskarżonym zaś rozstrzygnięciu nie podjęto nawet próby oceny, czy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] r., nr [...] o zakończeniu postępowania rozgraniczającego, przez Kolegium nazwana o rozgraniczeniu nieruchomości, w której nie wskazano jak faktycznie przebiega granica - brak opisu charakterystycznych punktów granicznych lub załącznika do decyzji obrazującego jej przebieg - czyni zadość postanowieniom wynikającym z art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) i czy brak takich zapisów może stanowić ewentualną przesłankę do uznania, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu dodać trzeba, że w decyzji o zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego wskazano, że opis przebiegu granic ustalony został w protokole granicznym, lecz nie stanowi on jej załącznika. W sumie zatem Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., utrzymując w mocy swoją wcześniejszą decyzję nie uwzględniło wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podda swoim rozważaniom i ocenie, czy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] r. odpowiada wymogom art. 33 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, mając na uwadze, iż przepis ten dotyczy decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Wyjaśni również jaka była faktycznie treść decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] r., nr [...], bowiem w aktach sprawy przekazanych do Sądu znajduje się jej kserokopia ze skopiowanymi na odwrocie potwierdzeniami odbioru przez B. P. i C. K. ( w prawym górnym rogu oznaczona na żółto nr [...]), gdzie w podstawie prawnej z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podano tylko art. 31 ust. 1, a na odpisie tej decyzji, potwierdzonym za zgodność z oryginałem ( w prawym górnym rogu oznaczony na żółto numerem 20) powołano art. 33, art. 29, art. 30 ust. 1 i art. 31 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Na koniec zauważyć trzeba, iż żądania A. B., C. K. i S. B. zawarte we wniosku z dnia [...] 2003 r. "o oddalenie i unieważnienie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O." nie wskazywały jednoznacznie, iż jest to wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Kwestia ta zatem powinna być wyjaśniona poprzez wezwanie wnioskodawców do sprecyzowania w jakim trybie wniosek powinien być rozpatrzony (stwierdzenie nieważności decyzji lub wznowienie postępowania). Mając jednak na względzie informację zawartą w odpowiedzi na skargę, iż toczy się postępowanie odwoławcze w trybie wznowienia postępowania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] r., Sąd uznał, iż w takiej sytuacji wezwanie wnioskodawców do sprecyzowania żądań byłoby bezcelowe. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł, bowiem wniosek w tym zakresie nie został zgłoszony przed zamknięciem rozprawy.