II SA/Ka 2906/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik ( spr.) Stanisław Nitecki Protokolant st. sekret. sądowy Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę Decyzją z [...] r. nr [...], wydaną przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R.Ś., skarżący J. B. uznany został na podstawie art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu za osobę bezrobotną, a decyzją z tego samego dnia o nr [...], na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 ust. 2 tejże ustawy, przyznano skarżącemu prawo do zasiłku. W dniu [...] r. decyzją o nr [...] wydaną przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R. Ś., skarżącemu J. B. przyznano dodatek szkoleniowy. Na skutek wyczerpania okresu pobierania zasiłku, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta w R.Ś. z dnia [...] r. nr [...], J. B. utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych wobec wyczerpania okresu jego pobierania. Kolejną decyzją Prezydenta Miasta w R.Ś. z dnia [...] r. nr [...], wobec skierowania na szkolenie, skarżący otrzymał ponownie dodatek szkoleniowy. Natomiast decyzją z dnia [...] r nr [...] Prezydenta Miasta w R.Ś., orzeczono o utracie przez J. B. statusu bezrobotnego z dniem [...] r. ze względu na podjęcie przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Postanowieniem Prezydenta Miasta Ś., znak [...], z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 3, art. 6b ust. 1, art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 13 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 73 ust. 4, art. 16 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm. ) w trybie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. wznowiono z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych : decyzją Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R. Ś. z dnia [...] r. o przyznaniu stronie dodatku szkoleniowego, decyzją Prezydenta Miasta w R. Ś. z dnia [...] r. o utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r, decyzją Prezydenta Miasta w R. Ś. z dnia [...] r. o przyznaniu stronie dodatku szkoleniowego i decyzją Prezydenta Miasta w R.Ś. z dnia [...] r. o utracie przez stronę statusu bezrobotnego. Przyczyną wznowienia postępowania w sprawach zakończonych wyżej opisanymi decyzjami było powzięcie przez urząd pracy wiadomości o podjęciu przez skarżącego pozarolniczej działalności w dniu [...] r. W następstwie powyżej wskazanego postanowienia, Prezydent Miasta Ś., decyzją znak [...] z dnia [...] r. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i w oparciu o cytowane w postanowieniu o wznowieniu postępowania przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm. ), uchylił wymienione w tym postanowieniu decyzje i jednocześnie orzekł o ; - utracie przez J.B. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. - utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. Prezydent Miasta Ś. w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] r. wskazał, iż osobą bezrobotną nie może być osoba, która podjęła pozarolniczą działalność od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej. Z przedłożonej natomiast przez J. B. decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, co nastąpiło w dniu [...] r., wynikało, iż działalność gospodarczą rozpoczął z dniem [...] r. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji podnosząc w odwołaniu, iż data [...] r. jest datą figurującą w decyzji o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i wynika z treści wniosku złożonego przez skarżącego, jednak w rzeczywistości działalność gospodarczą rozpoczął on w dniu [...] r. co potwierdza zgłoszenie do Urzędu Skarbowego, ZUS i Urzędu Statystycznego. Podniósł również, iż datą rozpoczęcia działalności gospodarczej, jest data pierwszej transakcji. Decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 l ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu ( tekst jednolity z 2001 r. Dz. U. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Na poparcie swojego stanowiska, Wojewoda Ś. przywołał argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji I instancji ponadto podnosząc, iż za osobę bezrobotną może być uznana jedynie osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, jeżeli nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Ponad powyższe, w uzasadnieniu decyzji Wojewoda Ś. zauważył, iż skarżący J. B. poświadczył nieprawdę w oświadczeniu nr [...] złożonym przez siebie w urzędzie pracy, w szczególności biorąc pod uwagę pkt 9 tego oświadczenia, w którym wyraźnie zawarte jest sformułowanie "nie posiadam wpisu do ewidencji działalności gospodarczej". Wojewoda podniósł również, iż z powodu jednoznacznej treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bezrobotny, który dokonał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i nie powiadomił o tym fakcie, zobowiązany jest wykazać nie tylko, iż działalności tej nie podjął w dacie wskazanej we wpisie ale przede wszystkim, iż działalności gospodarczej nie podjął do dnia jej wyrejestrowania. Oznacza to, że wykazanie przez osobę, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, iż nie podjęła tej działalności związane jest z wykreśleniem wpisu z ewidencji. Skarżący, J.B., w dniu [...] r. złożył na powyższą decyzję Wojewody Ś. skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej rozpatrzenie i wydanie sprawiedliwego wyroku przy uwzględnieniu, iż nie podjął działalności gospodarczej z chwilą zarejestrowania się w ewidencji działalności gospodarczej, natomiast z chwilą jej faktycznego podjęcia natychmiast zawiadomił organ administracji. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko w sposób tożsamy z uzasadnieniem zawartym w zaskarżonej decyzji i dodatkowo podnosząc, iż okoliczności faktyczne świadczą o podjęciu przez skarżącego działalności gospodarczej w dniu [...] r., co jest równoznaczne z brakiem przesłanki wymaganej przez zapis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu [...] r. i zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd. Na podstawie art. 1 § 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( zwaną dalej ustawą p.p.s.a.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w swoich rozważaniach rozstrzygał zatem czy nie doszło do naruszenia prawa i to zarówno materialnego, jak i formalnego, w zakresie jego stosowania w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stał się przede wszystkim zapis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. zgodnie z jej obowiązującym brzmieniem na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a to zgodnie z jej tekstem jednolitym zapisanym w Dz. U. nr 5 poz. 65 z 2001 r. z późniejszymi zmianami. Należy zauważyć, iż regulacja prawna dotycząca sytuacji osób bezrobotnych i przysługujących z tego tytułu świadczeń była przez ustawodawcę wielokrotnie zmieniana. Zmiany te dokonywane były również w zakresie definicji podstawowych pojęć używanych przez ustawodawcę w treści tych aktów prawnych. Tekst pierwotny ustawy o zatrudnieniu z 1989 r. ( Dz. U. Nr 75 poz. 446 ) definiował podjęcie bezrobotnego w pkt 8 art. 2 jako osobę zdolną do pracy i gotową do jej podjęcia w ramach stosunku pracy, pozostającą bez pracy i zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zamieszkania organie zatrudnienia stopnia podstawowego, jeżeli nie pobiera emerytury, nie jest właścicielem lub posiadaczem ( samoistnym lub zależnym ) gospodarstwa rolnego i nie prowadzi działalności gospodarczej lub nie podlega ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Definicja ta została zmieniona w styczniu 1991 r., kiedy w miejsce pojęcia – "nie jest właścicielem lub posiadaczem gospodarstwa rolnego" wprowadzono przesłankę o następującej treści : "nie podlega z mocy samego prawa ubezpieczeniu emerytalno – rentowemu na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników". Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu w swoim tekście pierwotnym ( Dz. U. Nr 106, poz. 457 z późn. zm.) znacznie rozbudowała definicję osoby bezrobotnej (art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. a – f ). Uzależniła możliwość uzyskania statusu bezrobotnego od spełnienia innych jeszcze wymagań, zawężając tym samym zakres pojęcia osoby bezrobotnej co do wieku, a także poprzez poszerzenie zakresu przesłanki dotyczącej możliwości uzyskiwania tego statusu, a wynikającej z tytułu do gospodarstwa rolnego. Nie zmienny natomiast pozostawał warunek uzyskania statusu bezrobotnego w postaci określonej w ustawie o zatrudnieniu z 1989 r. i utrzymany pod rządem ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu z 1991 r., jakim było nieprowadzenie działalności gospodarczej lub niepodleganie ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Warunek ten jednak nie był określony na tyle precyzyjnie, by nie wywoływać kontrowersji w zakresie pojęcia "prowadzenie działalności gospodarczej". Wątpliwości te sprowadzały się do tego, czy ustawa ta łączy status bezrobotnego z faktycznym prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też z formalnym wpisem i czy zgłoszenie do ewidencji prowadzenia na własny rachunek działalności gospodarczej, nawet jeżeli nie zostanie ona rozpoczęta, oznacza po stronie bezrobotnego brak gotowości do pracy zaoferowanej przez organy do spraw zatrudnienia, co wyklucza uprawnienie do podbierania zasiłku. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego opowiedziało się za poglądem, że nie samo zarejestrowanie, ale podjęcie działalności gospodarczej powoduje utratę statusu bezrobotnego lub niemożność jego uzyskania ( wyrok z dnia 10 grudnia 1992 r. sygn. akt II SA 2119/92, nie publ.; wyrok z dnia 8 kwietnia 1993 r. sygn. akt II SA 100/93, "Jurysta" 1993, nr 3, s.29; wyrok z dnia 25 listopada 1993 r. sygn. akt SA/Wr 945/93, nie publ.; wyrok z dnia 26 listopada 1993 r. sygn. akt SA/Kr 1642/93; wyrok z dnia 7 października 1993 r. sygn. akt II SA 1558/93, ONSA 1994, z.4, poz. 146). Pogląd taki zaaprobował także Sąd Najwyższy ( uchwała z dnia 9 września 1993 r. sygn. akt III AZP 12/93, OSNCP 1994 r., nr 3, poz. 63 ) w którym stwierdzone zostało, iż zagadnienie prawne dotyczy w zasadzie wykładni art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r., jedynie pośrednio zaś pojęcia bezrobotnego, którym jest zawsze ten, kto będąc zdolny do pracy i wyrażając gotowość do jej podjęcia w ramach stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pozostaje bez pracy. Bezrobotnym, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. e ustawy z dnia 16 października 1991 r., jest ten, kto spełniając inne warunki przewidziane ustawą nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Prowadzenie działalności jest pewnym stanem faktycznym, który nie może być utożsamiany już z samym faktem zgłoszenia tej działalności do ewidencji. Zgłoszenie inicjuje określone postępowanie ewidencyjne, które powinno zakończyć się wpisem do ewidencji, co nie jest identyczne z faktycznym rozpoczęciem działalności gospodarczej, skoro – według art. 15 i 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej – Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm. – między datą wpisu do ewidencji a datą rozpoczęcia działalności może być dowolnie ustalony przez zgłaszającego przedział czasu. Jednakże nawet wskazanie daty rozpoczęcia tej działalności nie oznacza jeszcze faktycznego "prowadzenia" tej działalności w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Prowadzenie działalności gospodarczej może oznaczać tylko rzeczywiste jej realizowanie przez zespół czynności faktycznych podjętych dla osiągnięcia tego zamiaru. Wynika to nie tylko z czasownikowej formy zwrotu zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. e ustawy z 1991 r., lecz także z całej konstrukcji przepisów tej ustawy, regulujących przypadki nabycia lub utraty prawa do zasiłku. Jednakże w uchwale Sądu Najwyższego przywołanej wyżej pojawił się również pogląd, iż wpis w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą stwarza domniemanie faktycznego jej rozpoczęcia. Zatem osoba zainteresowana wykazaniem, iż faktycznie działalności tej nie rozpoczęła mogła obalić to domniemanie różnego charakteru dowodami. Nie ulega wątpliwości, że wobec licznych sporów związanych z zarejestrowaniem i niepodjęciem działalności gospodarczej przez osoby ubiegające się o status bezrobotnego ustawodawca "doprecyzował" przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. obowiązującą od 1 stycznia 1995 r. ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 1995 r. Nr 1 poz. 1 ) wprowadzając – w porównaniu ze stanem prawnym obowiązującym pod rządami ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu – istotne zmiany, których tendencje i kierunki są jednoznaczne. Ustawodawca zaostrzył bowiem wymagania związane z uzyskaniem statusu bezrobotnego i rozszerzył możliwości orzekania o jego utracie uwzględniając wyraźnie dotychczasowy dorobek orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego w tych sprawach. Analiza porównawcza treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w wersji z dnia 16 października 1991 r. z wersją zamieszczoną w ustawie z dnia 1 stycznia 1995 r. prowadzi do stwierdzenia, że ustawodawca uznał za konieczne ograniczenie dowolności interpretacyjnej w zakresie definicji osoby bezrobotnego, w szczególności w zakresie pojęcia "prowadzenia działalności gospodarczej", które niejednokrotnie wydawało się zbyt liberalne. W tym celu wprowadzony został zapis, stosownie do którego bezrobotnym mogła być osoba, która – oprócz spełnienia innych wymagań określonych przez ustawę – "nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlegała – na podstawie odrębnych przepisów – obowiązkowi ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego". ( art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. tekst jednolity Dz. U. 1995 Nr 1 poz. 1 ). Od wejścia w życie tak sformułowanego zapisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu domniemanie faktyczne prowadzenia działalności gospodarczej wynikające z wpisu do ewidencji osób prowadzących tę działalność mogło zostać obalone jedynie poprzez wykazanie, iż osoba ta nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Na tle powyższego zapisu pojawiły się wątpliwości prawne, zwłaszcza na tle tej jego części, która posługuje się sformułowaniem "do dnia wyrejestrowania tej działalności". W zakresie powyższych wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając w składzie 7 osobowym podjął w dniu 16 grudnia 1996 r. ( sygn. akt OPS 5/96) uchwałę, w której zawarty jest pogląd, iż osoba, wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego z tytułu posiadania tego wpisu, chyba że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. W sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z bezspornie ustalonego przez organy administracji publicznej stanu faktycznego wynika, iż skarżący J. B. w dniu rejestracji w urzędzie pracy nie figurował w ewidencji działalności gospodarczej. Postawiony mu zatem w odpowiedzi na skargę zarzut, iż złożył fałszywe oświadczenie co do tego faktu, jest niesłuszny. Jednakże oceniając zachowanie się skarżącego w aspekcie zapisu pkt 9 oświadczenia nr [...] stanowiącego załącznik do "Informacji dla osób rejestrujących się", a także pkt I.12, pkt IV.7 i IV.9 tej informacji, jak i treści pouczenia widniejącego na odwrocie decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną, należy zauważyć, iż skarżący miał pełną świadomość konieczności składania oświadczeń urzędowi pracy w zakresie okoliczności niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie. W aspekcie pkt 9 oświadczenia [...], nowym faktem bezspornie było dokonanie przez skarżącego w dniu [...] roku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z określeniem rozpoczęcia tej działalności na dzień [...] r. Zdarzenie to miało miejsce w [...] dni po uzyskaniu statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku i w świetle treści pkt 4 wyżej przywołanego pouczenia stwarzało obowiązek niezwłocznego zawiadomienia urzędu pracy. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego faktyczne rozpoczęcie przez niego działalności gospodarczej nastąpiło nie [...] r. jak brzmiał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, lecz dopiero w dniu [...] r., o czym niezwłocznie powiadomił urząd pracy. Jak wynika z decyzji z dnia [...] roku wydanej przez Prezydenta Miasta Ś., skarżący wykreślony został z ewidencji z dniem [...] roku. Bezsporne jest zatem, iż skarżący zgłosił rozpoczęcie działalności gospodarczej w ewidencji działalności gospodarczej w czasie pobierania przez siebie zasiłku i posiadania statusu bezrobotnego, jak również bezsporne jest, że działalność ta została faktycznie podjęta przed dniem jej wykreślenia z ewidencji. Jak wynika z wcześniejszych wywodów prawnych, obalenie domniemania faktycznego wynikającego z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie rozpoczęcia tej działalności spoczywa na osobie zainteresowanej obaleniem tego domniemania, a nadto zgodnie z treścią art.2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu z dnia 1 stycznia 1995 roku, możliwość obalenia tego domniemania jest uzależniona ściśle od wykreślenia wpisu do ewidencji. Słuszne jest zatem stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, iż skarżący, poprzez fakt wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w [...] r., fakt rozpoczęcia działalności gospodarczej w dniu [...] r. i wykreślenie z ewidencji dopiero w dniu [...] r., a zatem wobec podjęcia działalności gospodarczej w okresie od dnia wpisu do ewidencji do dnia jej wyrejestrowania, stracił możliwość obalenia domniemania faktycznego wynikającego z bycia podmiotem gospodarczym. Należy zauważyć, podzielając w tym zakresie pogląd prezentowany wyżej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż skarżący miał pełną możliwość kształtowania treści zapisu w ewidencji działalności gospodarczej, bowiem jako dysponent treści wpisu mógł sprecyzować datę rozpoczęcia działalności gospodarczej stosownie do posiadanych przez siebie potrzeb. Rozwiązanie bowiem przyjęte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zostało zsynchronizowane z unormowaniami zawartymi w ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 41, poz. 324 z późn. zm.), która wyraźnie rozróżnia zgłoszenie działalności gospodarczej do ewidencji i wpis do ewidencji od faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej. Zgłoszenie działalności gospodarczej do ewidencji powinno zawierać, oprócz innych danych, także wskazanie daty rozpoczęcia tej działalności ( art. 16 ust. 1 pkt 4). Jednakże, jak stanowi art. 18 wskazanej ustawy osoba, która uzyskała wpis do ewidencji, może zmieniać dane zawarte w zgłoszeniu do ewidencji, a więc także wskazaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej. W istocie "bycia bezrobotnym" tkwi to, iż osoba, która ma uzyskać prawny status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. Wyjątki od tej zasady, które dopuszcza sama ustawa, muszą być interpretowane ściśle, co ma istotne znaczenie także dla wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f. Takie wyjątki określa między innymi art. 26 ust. 1 jednakże z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f tej ustawy. Skarżący, od dnia dokonanego wpisu od ewidencji działalności gospodarczej stał się podmiotem gospodarczym, a w konsekwencji przyjął na siebie ryzyko wynikające z tego wpisu również w aspekcie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W świetle powyższego, zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić. su.