II SA/Ka 2972/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzjami z dnia [...] [...] oraz z dnia [...] [...] i [...] na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta M. odmówił L.P., H.P., J.P. udzielenia pozwolenia na użytkowanie garaży typu blaszak postawionych na parceli przy ul. P. w M. bez wymaganego pozwolenia na budowę, z uwagi na niewyrażenie zgody na legalizację garaży współwłaściciela parceli E.D. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 z 1974 r. poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J.P., H.P. i L.P., od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego załatwienia temu organowi. W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta M. po rozpatrzeniu wniosków odwołujących się odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie garaży typu blaszak w M. przy ul. P. z powodu braku zgody współwłaścicielki działki na legalizację garaży. Wskazał, że decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] nakazano J., L. i H.P. uzyskać pozwolenia na użytkowanie garaży samowolnie wzniesionych na parceli nr [...] w [...] r. Decyzje te zostały utrzymane w mocy decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...]. Zdaniem organu zgoda właścicielki, to znaczy prawo do dysponowania terenem przy pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie jest wymagana. Istotnym jest wyłącznie to czy obiekt ten kwalifikuje się do użytkowania pod względem technicznym, czy spełnia wymogi przepisów Prawa budowlanego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki tego rodzaju. Decyzja ta została doręczona odwołującym się. Pismem z dnia [...] E.D. zwróciła się do Ś. Urzędu Wojewódzkiego o udzielenie informacji o terminie wydania decyzji w związku z odwołaniami wniesionymi od rozstrzygnięć Prezydenta Miasta M. oraz przedstawiła swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie. Ś. Urząd Wojewódzki pismem z dnia [...] przesłał zainteresowanej kopię decyzji Wojewody Ś. Pismem z dnia [...] (data nadania w Urzędzie Poczty) E.D. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję. Skarżąca nie podzieliła argumentacji organu odwoławczego podnosząc, że legalizacja samowoli budowlanej z pominięciem stanowiska pozostałych współwłaścicieli narusza jej prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto podał, że decyzja ta została doręczona odwołującym się [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżąca ustosunkowała się do pisma Wojewody Ś. stanowiącego odpowiedź na skargę oraz podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada, czy skarga jest dopuszczalna, czy spełnia wymogi formalne oraz czy została złożona w terminie. Rozpoznawana w sprawie skarga zachowuje wymogi formalne, poza tym w ocenie Sądu została wniesiona przez podmiot, który ma interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, jednakże uchybia ona terminowi do jej zaskarżenia. Skarga E.D. została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z siedzibą w Gliwicach w dniu [...], kiedy obowiązywał przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym, skargę na decyzję administracyjną wnosiło się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA, Sąd odrzucał skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę, jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2). Należy zatem zauważyć, że termin do wniesienia skargi oraz skutki jego uchybienia są takie same jak w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Ś. wydana w wyniku rozpoznania odwołań H.P., L.P., J.P. w sprawie pozwolenia na użytkowanie garaży. Zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącej, która w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jako współwłaścicielka gruntu, na którym garaże te zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia, nie wyraziła zgody na ich legalizację. Za doręczenie decyzji w rozumieniu art. 109 § 1 oraz 39 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 200 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., nie można bowiem uznać przesłania skarżącej kopii tej decyzji, co nastąpiło w związku z jej pismem z dnia [...]. Decyzja organu odwoławczego została doręczona wyłącznie odwołującym się, jako stron tego postępowania. Zauważyć należy, że w rozdzielniku decyzji nie wskazano skarżącej jako podmiotu uprawnionego do jej otrzymania. Zatem uznać przyszło, że skarżąca pomimo, iż brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, została pominięta w postępowaniu odwoławczym. Stronie pominiętej w postępowaniu odwoławczym przysługuje w takiej sytuacji bądź prawo żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bądź prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jednakże na takich samych prawach i w terminie jak przysługiwało to stronom uczestniczącym w tym postępowaniu. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany, gdy skarga została wniesiona w terminie w jakim mogły ją wnieść strony uczestniczące w postępowaniu odwoławczym, którym decyzję doręczono. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że jako ostatniej doręczono decyzję J.P., w dniu [...], zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął [...] (poniedziałek). Skarga E.D. została natomiast wniesiona w dniu [...], a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Ponadto należy zauważyć, że osobie, która nie zachowała terminu do wniesienia skargi, przysługuje prawo do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie, przy czym skarżąca z prawa tego nie skorzystała. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. SW