II SA/Ka 3072/02

Dnia 24 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Targoński ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. W piśmie procesowym, którego wpływ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odnotowano w dniu [...], skarżący wniósł o cofniecie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) to jednak wniosek skarżącego z dnia [...] rozpoznać należało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) Zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd nie dopatrzył się przesłanek do stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia skargi, a zatem zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ostatnio powołanej ustawy postanowił umorzyć postępowanie.