II SA/Ka 3106/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: WSA Teresa Kurcyusz- Furmanik /spr./ WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004r. sprawy ze skargi T.H. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] Nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta R. na podstawie art.2 ust.1 pkt 2, art.27 ust.1 pkt 5 oraz art.6 pkt 6 lit.a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 1997r. Nr 25 poz.128 z późn.zm./, działając po myśli art.104 k.p.a. uznał T.H. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku, przyjęto fakt, iż strona otrzymała świadczenie przewidziane układem zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych z dnia 21 grudnia 1991r. i w przepisach ustawy z dnia 26 listopada 1998r., o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin /Dz.U. Nr 162 poz.1112/ co powoduje, po myśli art.27 ust.2 pkt 4 wskazanej ustawo o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, że zasiłek dla bezrobotnych przysługiwać będzie stronie po upływie okresu, za który otrzymała ekwiwalent. Kolejną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] Nr [...], wydaną w oparciu o art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego raz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. z 2002r. Nr 154, poz.1793/ i art,.37j ust.1,3,4 oraz art.6 pkt 6 lit.b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu o przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jednolity Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz.56 z póżn.zm./ przyznano T.H. zasiłek przedemerytalny w wysokości [...] zł w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych uzasadniając, iż zgodnie z treścią art.11 ust.2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 17 grudnia 2001 roku osoba, która przed dniem wejścia w życie w/w ustawy nowelizacyjnej zarejestrowała się w Urzędzie Pracy i spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nabywa zasiłek na dotychczasowych zasadach. Jednocześnie, w uzasadnieniu wskazanej decyzji znalazł się wywód dotyczący treści art.37j ust.3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w którym Prezydent Miasta R. wskazał, iż zgodnie z treścią art,37j ust.3 zasiłek w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych przysługiwać mógł osobie, która w dniu nabycia prawa do zasiłku i w okresie jego pobierania zamieszkiwała na terenie gminy uznanej za zagrożoną szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, a stosunek pracy z tą osobą został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z niniejszą decyzją Prezydenta Miasta R. T.H. nie zgodził się i złożył odwołanie, w którym podniósł, iż w dniu zwolnienia z likwidowanej KWK A i w dniu rejestracji jako bezrobotny, spełniał warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych, bowiem jego zakład pracy został zlikwidowany z przyczyn ekonomicznych. Wojewoda Ś. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając w oparciu o art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie...ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.../Dz.U. z 2001r. Nr 154, poz.1793/ w związku z art.37j ust.2 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. /Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz.56 z późn.zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Ś. wywiedzione zostało, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z treścią art.27 ust.1 pkt 3 –6 oraz ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przysługiwało bezrobotnemu, który otrzymał świadczenie przewidziane Układem zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych z dnia 21 grudnia 1991 roku i w przepisach ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych /Dz.U. Nr 162, poz.112/. W przypadku bowiem otrzymania, co miało miejsce wobec T.H., świadczenia w postaci jednorazowej odprawy pieniężnej, zasiłek przysługiwał dopiero po upływie okresu, za który bezrobotny otrzymał odprawę pieniężną przewidzianą Układem zbiorowym pracy. Zatem wobec faktu wypłacenia przez zakład zatrudniający T.H. odprawy pieniężnej w wysokości równej 21,6 przeciętnego wynagrodzenia w kopalniach z III kwartału 1999 roku, nabyłby on prawo do zasiłku w dzień następujący po upływie 21.6 miesięcy od dnia wydania decyzji o uznaniu za bezrobotnego bez prawa do zasiłku. W związku z powyższym, Wojewoda Ś. uznał, iż po myśli art.37j ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu strona nabyła prawo do zasiłku emerytalnego po okresie wyżej wskazanych 21,6 miesięcy i wtedy też została podjęta decyzja o przyznaniu stronie zasiłku przedemerytalnego w oparciu o możliwość jaką stworzył przepis art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku nowelizującej ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten bowiem, zgodnie ze stanowiskiem Wojewody zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, umożliwił nabywanie zasiłków przedemerytalnych i zachowania przyznanych uprawnień w sytuacji, gdy z dniem 1 stycznia 2002 roku utraciły moc przepisy normujące w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu instytucję przyznawania zasiłków przedemerytalnych. W zakresie wysokości przyznanego T.H. świadczenia wskazano, iż w czasie nabycia prawa do niego, a to w dniu [...] z brzmienia art.37j ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynikało, iż zasiłek przedemerytalny przysługiwał w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast zasiłek przedemerytalny w podwyższonej do 160% wysokości zasiłku przysługiwał zgodnie z treścią ust.3 i 4 art.37j cyt. ustawy osobie zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania przy spełnieniu dwóch łącznie warunków: stosunek pracy /służbowy/ został rozwiązany z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a powiat /gmina/ został uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Nadto w uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano, iż do dnia 31 grudnia 2000r. prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości wynikającej z art.37j ust.3 przysługiwało również osobom bezrobotnym zamieszkałym w powiatach zagrożonych recesją i degradacją społeczną tj. w powiatach wymienionych w wydanym na podstawie art.37i ust.3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu rozporządzeniu z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie określenia powiatów zagrożonych recesją i degradacją społeczną, w których stosuje się szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje oraz przyznaje się prawo do zasiłku i stypendium zamieszkałym w nich bezrobotnym /Dz.U. Nr 110 poz.1265/. Wykazem takich powiatów objęty był istotnie powiat r. Jednakże z dniem 1.01.2001r. ustawą z dnia 22 grudnia 2000r. /Dz.U. nr 122 poz.1323/ przepis art.37i ust.3 został znowelizowany i w stanie prawnym obowiązującym w dniu nabycia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego przez T.H., a to według Wojewody Ś. w dniu [...], fakt zamieszkiwania w powiecie zagrożonym recesją i degradacją społeczną nie stanowił podstawy do nabycia zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160%. Powołane wyżej rozporządzenie określające prawo do przyznawania zasiłków przedemerytalnych utraciło moc z dniem 31 grudnia 2000r. i w związku z utratą mocy obowiązującej ustawowego upoważnienia do wydawania rozporządzeń brak było podstaw prawnych do przyznawania wyższych niż 120% zasiłków ze względu na zamieszkiwanie w powiecie zagrożonym recesją i degradacją społeczną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody Ś. podniesione zostało również, iż w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego przez odwołującego się, miasto na prawach powiatu - R. nie było zaliczone do powiatów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym /Dz. U nr 110 poz.1264 z dnia 21 grudnia 1999r./, co stanowi o braku przesłanki wymienionej w treści art. 37j ust.3 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, a w konsekwencji o braku możliwości uwzględnienia stanowiska odwołującego się. Skarżący od powyższej decyzji wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i domagał się uwzględnienia jego prawa do zasiłku w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych, twierdząc, iż takie uprawnienie przysługiwało mu w czasie odejścia z kopalni, do czego namawiany był przez pracowników kopalni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i odwołał się do dotychczasowo prezentowanej argumentacji, podkreślając, iż powiat r. nigdy nie był i nie jest zaliczany do powiatów zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ - zwanej dalej p.p.s.a. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz.652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Po myśli art.3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem /art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych –Dz.U.Nr 153, poz.1269/. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na względzie treść art.134 p.p.s.a., a zatem nie będąc związany granicami skargi, co oznacza między innymi uprawnienia do uwzględnienia skargi również ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca, uznał, w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji analizowane pod kątem ich legalności, podlegają uchyleniu. Wydane zostały bowiem z naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na zapadłe rozstrzygnięcia w sprawie. Organ orzekający w toku postępowania ma obowiązek kierować się zasadami wynikającymi w szczególności przepisów art.8,9,77 § 1 k.p.a., a w myśl art.107 § 1 załatwić sprawę poprzez wydanie decyzji zawierającej uzasadnienie rozstrzygnięcia, spełniające wymogi opisane w treści artr.107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji służyć ma wyjaśnieniu, zarówno w zakresie stanu faktycznego ustalonego przez organ w toku postępowania jak i stanu prawnego, który organ brał jako podstawę przy podejmowaniu decyzji. W szczególności wino ono zawierać dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów. Treść uzasadnienia ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji, obejmującej wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia bowiem w przypadku jej zaskarżenia ustalenie, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i czy nie naruszył zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja, a także utrzymana nią w mocy decyzja organu administracji I instancji nie spełniają przed wszystkim wymogów art.107 § 1 i 3 Kpa. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji w istocie skupiają się na wskazaniu przepisu art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku. Dodatkowo podkreślić trzeba, iż decyzja Prezydenta Miasta wskazuje tu na art.37 j ust.1, 3 i 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a orzeczenie w istocie swojej dotyczy normy zawartej w art.37j ust,1 i 2 wskazanego aktu prawnego. Wymóg "wyjaśnienia podstawy prawnej", jak przyjęte zostało w jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych, nie oznacza jedynie wskazania przepisu prawnego. Niezbędnym jest bowiem czytelne ujawnienie argumentów interpretacyjnych dotyczące zastosowanych przepisów. Wydaje się zatem, iż oba organy administracyjne rozpoznające sprawę wręcz nie zauważyły, iż mogłyby nasuwać się tu wątpliwości interpretacyjne pojęcia "spełnienia warunków do nabycia" występujące w treści art.11 ust.2 ustawy dnia 17 grudnia 2001 roku, a powtórzone za treścią art.37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2002., nie dokonały też żadnych rozważań prawnych w zakresie spełnienia warunków materialnoprawnych wskazanych wart.37j ust.1 przez T.H. w aspekcie decyzji o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w dniu [...], czyli w dniu jego rejestracji w Wojewódzkim Urzędzie Pracy. Uwagę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwrócił również fakt, iż w aktach sprawy brak jest wniosków T.H. pozwalających na jednoznaczne określenie co stanowiło podstawę orzekania organu w sprawie przyznania uprawnień do zasiłku przedemerytalnego stronie, a w konsekwencji wydania decyzji z dnia [...], a także brak jakiegokolwiek nawiązania w uzasadnieniu powyższej decyzji do decyzji z dnia [...] przyznającej stronie status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, mimo, iż ta właśnie decyzja winna być analizowana w aspekcie treści art.37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. pod kątem uprawnień T.H. do zasiłku przedemerytalnego. Ustalenia powyższe były zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niezbędne w celu dokonania właściwych rozstrzygnięć w sprawie. Bezsporne jest, iż realizacja prawa do przyznania zasiłku przedemerytalnego była zależna od woli uprawnionego, który powinien złożyć odpowiedni wniosek. Przyznanie tego zasiłku zatem nie zależało od uznania organu, ani nie następowało w wyniku działania organu z urzędu, było natomiast zależne od spełnienia przez bezrobotnego ustawowych przesłanek i złożenia właściwego wniosku. Przepis zawarty w art.37l ust.1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz.56 z późn.zm./, zwanej dalej ustawą o zatrudnieniu i bezrobociu, stanowił bowiem, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługiwało na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia. Przepis ten zatem określał czas, w którym owe warunki muszą być spełnione, przyjmując, że uprawnienie do takiego zasiłku powstaje, jeżeli warunki zostaną spełnione w chwili rejestracji lub później, to jest w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Jeżeli zatem, biorąc pod uwagę stan prawny sprzed 1 stycznia 2002 roku, w dniu rejestracji dana osoba miała wymagany okres zatrudnienia i jednocześnie spełnia warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to w konsekwencji już z tą chwilą powstawało jej uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego. Realizacja tego prawa jednak była zależna od woli uprawnionego, który powinien złożyć wniosek o zasiłek przedemerytalny. Nie ulega natomiast wątpliwości, że art.37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określał materialnoprawne warunki, których spełnienie uzależniało przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Warunkiem materialnoprawnym zatem, od którego zależało przyznanie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego był wymóg, aby osoba ubiegająca się o zasiłek przedemerytalny spełniała określone w ustawie przesłanki. Zgodnie z treścią art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w jej brzmieniu sprzed 1 stycznia 2002 roku, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, ponadto spełniającej pozostałe kryteria wymienione we wskazanym przepisie, a to posiadanie okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub posiadanie okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /porównaj uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2002r. sygn.akt OPS 14/01/. ONSA 2002/4/133. Jak bezspornie wynika z akt sprawy, T.H. wylegitymował się właściwym stażem pracy wymaganym do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego już w dniu rejestracji. Jak wcześniej zauważono, z akt sprawy nie jest jednak możliwe odczytanie woli T.H. co do celu w jakim zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu [...] a zatem nie jest wiadome, czy wystąpił on o przyznanie zasiłku przedemerytalnego wydanej już w dniu [...]. Jest natomiast symptomatyczne, iż w odwołaniu swoim od decyzji Prezydenta Miasta R. T.H. podkreślił, iż w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy spełniał przesłanki do nabycia zasiłku przedemerytalnego. W sprawie bezspornym jest również, iż na skutek wypłaconej skarżącemu odprawy pieniężnej z KWK A w dniu rejestracji znalazł w stosunku do niego zastosowanie przepis art.7 ust.1 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu traktujący, iż zasiłki przedemerytalne przysługiwały od następnego dnia po dniu zarejestrowania się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem art.27 ust.1 pkt 3-6 i ust.2-4 wskazanej ustawy. Przeto po myśli cytowanego art.27 ust.2 pkt 4 prawo do zasiłku mogłoby przysługiwać skarżącemu dopiero po upływie 21,6 miesięcznym okresie, za który otrzymał odszkodowanie. W chwili wydawania decyzji o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego przez organ administracji I instancji świadczenie mające na celu ochronę socjalną przewidzianą dla bezrobotnych w postaci zasiłku przedemerytalnego zostało zniesione. Ustawodawca dokonał powyższego nowelą z dnia 17 grudnia 2001 roku zawartą w ustawie o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno- Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół /Dz.U. z 2001r. Nr 154, poz.1793/ pozostawiając osobom zarejestrowanym w urzędach pracy przed dniem wejścia w życie wskazanej noweli, na mocy jej art.11 ust.2 możliwość skorzystania w dalszym ciągu z instytucji zasiłków przedemerytalnych w przypadkach ściśle określonych w tym przepisie. Jak z powyższego wynika ocena uprawnień skarżącego do zasiłku przedemerytalnego dokonywana w dniu [...], przebiegać musiała po myśli art.11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z treścią nieistniejącego już przepisu art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący zatem, by uzyskać prawo do zasiłku przedemerytalnego musiał być zarejestrowany w urzędzie pracy i musiał spełniać warunki do jego nabycia przed dniem 1 stycznia 2002 roku. Wracając do wcześniejszych rozważań na gruncie treści art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jego brzmieniu sprzed ostatniej nowelizacji ustawą z dnia 17 grudnia 2001 roku, warunkiem sine gua non, od którego zależało przyznanie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego był wymóg, aby osoba ubiegająca się o zasiłek przedemerytalny spełniała określone w ustawie przesłanki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ustalenia powyższe doprowadzają do jednoznacznego wniosku, iż organ II instancji orzekając na skutek odwołania złożonego przez stronę postępowania winien powziąć wątpliwości co do spełnienia przez stronę materialnoprawnych przesłanek opisanych w treści art.37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu w zestawieniu z treścią decyzji Prezydenta Miasta R. ustalającej brak uprawnień po stronie T.H. do zasiłku dla bezrobotnych w dniu wydawania decyzji, a to w dniu [...]. Organ odwoławczy w wyniku rozpatrywania odwołania, powinien dogłębniej przeanalizować przesłanki materialnoprawne i procesowe decyzji pierwszej instancji, rozpoznając sprawę ponownie niejako od nowa. Wymogi decyzji administracyjnej zostały precyzyjnie określone w przepisie art.107 kpa, braki w tym zakresie stanowią o wadliwości tego aktu nie tylko dlatego, iż uniemożliwiają skuteczną kontrolę sądom administracyjnym ale także dlatego, iż naruszają obowiązki organu wynikające z treści art.8 k.p.a. i uprawnienia strony postępowania wynikające z treści art. 9 k.p.a. co, mając na względzie zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zezwala na oddalenie skargi na akt, co do którego trudno jest określić prawidłowość rozstrzygnięcia w związku z wadliwie sporządzonym uzasadnieniem. Konkludując należy uznać, że w postępowaniu prowadzącym do wydania obu decyzji miały miejsca uchybienia proceduralne o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy, a w konsekwencji nieprawidłowości uzasadnienia decyzji nie jest możliwa należyta ocena rozstrzygnięcia w aspekcie jego zgodności z prawem. W świetle powyższego należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja i utrzymująca ją w mocy decyzja Prezydenta Miasta R. naruszają przepisy prawa, gdyż zostały wydane z naruszeniem podstawowych zasad rządzących procedurą administracyjną, a to zasad wynikających z treści art.8, art.9 a także z naruszeniem art.77, art,.107 i § 3 k.p.a. oraz w odniesieniu do zaskarżonej decyzji art.138 § 1 pkt 1 kpa. W tej sytuacji zbędne stało się rozważanie co do wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku przedemerytalnego, a organ orzekający winien na nowo rozpatrzyć sprawę w zakresie ustalenia terminu, w którym T.H. wystąpił z żądaniem przyznania zasiłku przedemerytalnego i określić czy spełniał warunki opisane w treści art.37j ust.1ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w chwili rejestracji, gdyż jak zostało już wcześniej wskazane, uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazane wyżej okoliczności powinny zostać w sposób jednoznaczny ustalone i poddane wszechstronnej analizie, co pozwoli dopiero na podjęcie trafnej, znajdującej oparcie w obowiązujących przepisach decyzji administracyjnej. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.152 p.p.s.a S/G