II SA/Ka 3128/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant referent stażysta Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005r. sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości o d d a l a s k a r g ę We wniosku z dnia [...] r. /data wpływu do Ś. Urzędu Wojewódzkiego w K./ A. N. – W., B. W., M. P., J.R. i K. M. powołując się na następstwo prawne po A.P., wnieśli o zwrot wywłaszczonej decyzją Geodety Miejskiego w C. z dnia [...] r. Nr [...] pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]" niezabudowanej działki gruntu o pow. [...] m2, oznaczonej nr geodezyjnym [...]km [...], położonej w C. przy ul. [...]. W wniosku podali, że pomimo upływu [...] lat od daty wywłaszczenia jego cel nie został zrealizowany. Po rozpoznaniu tego żądania, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] opartą na treści art.136 ust.3, art.137 i art.142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U.z 2000r. Nr 46, poz.453 ze zm. – zwanej dalej ustawą lub ustawą o gospodarce nieruchomościami/ odmówiono zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oznaczonej na mapie geodezyjnej nr [...] jako działka o byłym nr [...], wchodzącej obecnie w skład działek nr [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że zgodnie z w/w decyzją Geodety Miejskiego w C. wywłaszczenie objętej żądaniem zwrotu działki nastąpiło za odszkodowaniem z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". W decyzji o wywłaszczeniu stwierdzono, że właściciela nie zdołano ustalić a władającym nieruchomością była A. P. W toku niniejszego postępowania ustalono na podstawie opisu i mapy ewidencyjnej ew. wyrysów [...] z [...]r., odpisu z księgi wieczystej KW [...] rep.hip. dawniej [...] rep.hip. oraz postanowień Sadu Rejonowego w C.; sygn.akt [...] z dnia [...]r., sygn.akt [...] z dnia [...] r., sygn.akt [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] z dnia [...]r. i sygn.akt [...] z dnia [...] r., iż spadkobiercami poprzednich właścicieli objętej wnioskiem działki są: M.P., J.R., K.M., B.W. i A.N. – W. tj. wnioskodawcy. Zawnioskowana do zwrotu nieruchomość weszła w skład nieruchomości oznaczonej na mapie geodezyjnej nr [...] jako działka nr [...] i [...], która zgodnie z decyzją Wojewody C. z dnia [...]r. nr [...] stała się własnością Gminy C. co zostało ujawnione w księdze wieczystej nr KW [...]. Organ I instancji ustalił również, iż dla nieruchomości w skład której weszła zawnioskowana do zwrotu działka nr [...], wydana została decyzja nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] r. dla inwestycji polegającej na budowie parku dzielnicowego "[...]", z przyłączami infrastruktury technicznej i zagospodarowaniem terenu oraz, że inwestycja ta jest realizowana na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Przeprowadzone w dniu [...]r. oględziny nieruchomości wykazały, że rozpoczęto na niej prace związane z realizacją parku tj. posadzone zostały drzewa, wykonany został chodnik z kostki brukowej, rozpoczęto realizację ścieżek o nawierzchni ziemnej, wykonana została ścieżka z kostki brukowej. Dalej organ orzekający stwierdził, że z uwagi na upływ czasu, pomimo czynionych starań, nie zdołano odszukać planu realizacyjnego stanowiącego podstawę wywłaszczenia /pismo [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r/. Natomiast z dokumentu dołączonego do operatu pomiarowego nr [...], znajdującego się w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym mieszczącym się w Grodzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w C. tj. planu realizacyjnego budowy osiedla "[...]" p.n. "[...]" wynika, iż na przedmiotowym terenie w dacie wywłaszczenia planowane było urządzenie terenów zieleni z nasadzeniami drzew i krzewów, ścieżek, placu zabaw. Ponowne oględziny nieruchomości przeprowadzone w dniu [...]r. wykazały, iż zawnioskowana do zwrotu działka o byłym nr [...] weszła w skład nieruchomości, na której został zrealizowany na podstawie w/w prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę "Park Dzielnicowy [...]". Obecnie jest to teren zieleni urządzonej z nasadzeniami drzew i krzewów ozdobnych, wykonanymi chodnikami, ścieżkami rowerowymi, schodami terenowymi, elementami małej architektury oraz część terenu zajęta została pod boisko sportowe. Zdaniem organu I instancji konieczność istnienia terenów zieleni wynika również z § 39 ust.1 rozporządzenia MGPiB z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie /Dz.U. nr 10 z 1995r. poz46 z póżn.zm./ zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym: "na działkach budowlanych przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zespoły zabudowy wielorodzinnej..., co najmniej 25% powierzchni należy przeznaczyć pod zieleń, rekreację". Teren zieleni urządzonej p.n. "Park dzielnicowy" służy zaspokojeniu potrzeb mieszkańców osiedla "[...]" i jest jedynym terenem rekreacji dla tej [...]-tysięcznej dzielnicy miasta. Zrealizowania tego parku domagali się mieszkańcy dzielnicy, o czym świadczą petycje mieszkańców kierowane do Prezydenta Miasta C. Dalej organ orzekający powołał się na orzecznictwo NSA, który m.in. w wyrokach sygn. akt. SA/Ka 734/95, SA/Ka 990/95, IV SA 2033/96, SA 1246/00, II SA/Ka 1875/99 wyraził pogląd, że budowa osiedla mieszkaniowego to nie tylko budynki mieszkalne, ale również cała infrastruktura jak drogi wewnętrzne, chodniki, zieleńce, garaże, parkingi i obiekty usługowe służące potrzebom mieszkańców osiedla. W konsekwencji organ ten stwierdził, iż sposób zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości jest zgodny z celem wywłaszczenia. Trudno bowiem jego zdaniem przyjąć, iż teren zieleni, jakim niewątpliwie jest zrealizowany Park Dzielnicowy "[...]" nie mieści się w zakresie realizacji tego celu. Zdaniem organu I instancji w sprawie nie zachodziła też sytuacja o jakiej mowa w art.136 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Budowa parku jako terenu zieleni stanowiącego niezbędny element do prawidłowego funkcjonowania każdego osiedla mieszkaniowego, była bowiem zgodna z celem wywłaszczenia a mogła być zrealizowana dopiero po zakończeniu budowy bloków mieszkalnych. Zdaniem Prezydenta C.nie można zatem przyjąć, że objęta postępowaniem działka stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu w rozumieniu art.136 ust.3 i art.137 ust.1 omawianej ustawy. Zgodnie bowiem z art.137 ust.1 tej ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a cel ten nie został zrealizowany. Zgodnie z orzecznictwem NSA i poglądami doktryny zbędność nieruchomości należy ocenić przy tym według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W dacie złożenia wniosku w niniejszej sprawie w obrocie prawnym funkcjonowała zaś prawomocna decyzja nr [...] Prezydenta Miasta C. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji celu wywłaszczenia, wydana w dniu [...] r. Prowadzone były już też prace związane z realizacją celu wywłaszczenia, których rozpoczęcie nastąpiło na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w dniu [...]r. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta C. B. W. i J. R. wnieśli o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem obowiązującego prawa. Uzasadniając to żądanie zarzucili, że decyzja nr [...] Prezydenta Miasta C. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania objętej żądaniem zwrotu nieruchomości wygasła dnia [...]r. natomiast decyzja nr [...] tego Prezydenta udzielająca pozwolenia na budowę Parku Dzielnicowego "[...]" została uchylona dnia [...]r. decyzją Wojewody Ś. znak [...]. Powinno to skutkować zwrotem działki na rzecz byłych właścicieli w trybie art.136 i art.137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem odwołujących się nieruchomość o której zwrot wystąpili stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu z 2 powodów: -upływu okresu powyżej 7 lat od daty wywłaszczenia, w którym to okresie działka nie została zagospodarowana -uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta C. w wyniku czego wygasły wcześniej wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /zgodnie z art.35.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 poz.139 ze zm./. Zdaniem odwołujących się Prezydent Miasta C., wbrew rygorom zawartym w ustawie o gospodarce nieruchomościami, podjął działania zmierzające do zagospodarowania działki bez powiadomienia byłych właścicieli. Nie można też mówić ich zdaniem, że zrealizowany na objętej wnioskiem o zwrot nieruchomości park stanowi część osiedla "[...]", a to z tego względu, że został tam zrealizowany park dzielnicowy a nie osiedlowy. Świadczy o tym m.in. okoliczność, że osiedle "[...]" znajduje się pod zarządem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i jest położone na terenie będącym w wieczystym użytkowaniu tej Spółdzielni, zaś Park Dzielnicowy "[...]" położony jest na terenie, który nie pozostaje w takim użytkowaniu tej Spółdzielni. Park ten został urządzony i jest administrowany przez Urząd Miasta C. Wydział Ochrony Środowiska. Za błędne uznali też powołanie się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji na treść § 39 ust.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych. Po rozpoznaniu tego odwołania Wojewoda Ś. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] z powołaniem się na treść art.138 § 2 Kpa oraz art.136 ust.3 i art.137 ust.1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, iż wbrew postanowieniu organu I instancji objęta postępowaniem działka nie została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zachodzą przy tym obie wymienione w art.137 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanki świadczące o zbędności tej nieruchomości na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu. Pomimo upływu 7 lat od wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości nie została ona bowiem zagospodarowana zgodnie z jego celem, a ponadto rację mają zdaniem Wojewody odwołujący się, że "zdezaktualizowała się" decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu odwoławczego nie może być w sprawie przesądzające powołanie się na "szczątkowe" materiały dotyczące planu realizacyjnego budowy osiedla "[...]" , zgodnie z którym sporna działka miała być przeznaczona pod urządzenie terenów zielonych, a to w sytuacji gdy takie tereny nie zostały tam przez tę Spółdzielnię urządzone. Symptomatyczny jest też w tym względzie zdaniem organu II instancji i fakt, że tereny wykorzystane dla potrzeb zrealizowanego osiedla mieszkaniowego zostały oddane Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w wieczyste użytkowanie ale w ich skład nie weszła objęta postępowaniem działka. W skardze do sądu na powyższą decyzję Wojewody Gmina C. wniosła o jej uchylenie w całości jako wydanej jej zdaniem z rażącym naruszeniem art.136 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art.7,75,77 oraz art.80 Kpa. Uzasadniając to żądanie Prezydent Miasta C. stwierdził, że pojęcie budowy osiedla mieszkaniowego "[...]" obejmuje w swoim zakresie realizację nie tylko budynków mieszkalnych, ale również całej infrastruktury niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania osiedla tj. dróg wewnętrznych, chodników, parkingów, obiektów usługowych służących potrzebom mieszkańcom osiedla jak również terenów zieleni i rekreacji. Realizacja na zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości terenów zieleni i rekreacji osiedla mieszkaniowego "[...]", określonych jako Park Dzielnicowy "[...]", stanowi więc niewątpliwie realizację celu wywłaszczenia. Stanowisko to potwierdza również, powołany w decyzji organu I instancji, plan realizacyjny budowy osiedla "[...]" p.n. "[...]", z którego wynika, iż przewidziany w dacie wywłaszczenia sposób zagospodarowania terenu w skład którego weszła omawiana działka, odpowiada aktualnemu zagospodarowaniu tego terenu opisanemu w protokole z oględzin nieruchomości przeprowadzonych przez organ I instancji i uwidocznionemu na mapie zasadniczej z inwentaryzowanym stanem zainwestowania terenu. Istotne znaczenie w tej sprawie ma również zdaniem skarżącej Gminy data rozpoczęcia realizacji celu wywłaszczenia tj. budowy osiedla mieszkaniowego "[...]. .Rozpoczęcie realizacji tego osiedla nastąpiło w [...] roku, a realizacja zagospodarowania terenu zieleni i rekreacji, określona jako "Park Dzielnicowy [...]", stanowiła ostatni etap realizacji osiedla i mogła być wykonana dopiero po zakończeniu budowy obiektów kubaturowych i pozostałej infrastruktury technicznej osiedla /co podniósł w swojej decyzji organ I instancji/. NSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 czerwca 2001r. /sygn.akt I S.A. 134/00 niepubl./ wyraził też pogląd, iż w przypadku inwestycji wieloletnich i wielozadaniowych, realizacja poszczególnego zadania musi być oceniana w powiązaniu z realizacją całej inwestycji. Ponadto jak to trafnie wynika z powołanych w decyzji organu I instancji wyroków NSA, zbędność nieruchomości należy ocenić zdaniem skarżącej wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W omawianej sprawie, w dacie złożenia wniosku o zwrot /[...]r./ w obrocie prawnym funkcjonowała już wydana w dniu [...]r. prawomocna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parku dzielnicowego "[...]", a ponadto prowadzona już była realizacja tej inwestycji, rozpoczęta na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., wydanej więc również przed złożeniem wniosku o zwrot. Nie można się też zgodzić zdaniem Prezydenta Miasta C. ze stanowiskiem Wojewody, że "zdezaktualizowała się decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", której ważność ustalona została do dnia [...]r., a to w sytuacji gdy w oparciu o tę decyzję została wydana w dniu [...]r. decyzja o pozwoleniu na budowę, na podstawie której rozpoczęto realizację inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując co do zasady dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Zaakcentowano, że stanowiące podstawę wywłaszczenia zamierzenie inwestycyjne nie zostało zrealizowane przed upływem 7 lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna oraz iż z naruszeniem treści art.136 § 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami doszło do użycia nieruchomości na inny cel bez powiadomienia jej poprzedniego właściciela lub jego następców prawnych. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię dopuszczalności wniesienia skargi przez Gminę C., a to w sytuacji, gdy orzeczenie w pierwszej instancji wydał w sprawie Prezydent C. tj. organ wykonawczy tej Gminy. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość stanowiąca własność Gminy C. Sąd wniesienie skargi przez tą Gminę uznał za dopuszczalne. W tym przedmiocie Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko i wywody prawne zawarte m.in. w motywach wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001r. sygn. akt III 104/00 /OSNAP Nr 1/2002 poz.4/ i postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2001r. sygn. akt III RN 189/01 /OSNAP 2002/8/177/. Pozytywnie o legitymacji procesowej gminy w podobnej sytuacji wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały Siedmiu Sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r. sygn. akt OPS 1/03/ONSA 2003/4/15/. Przeciwne stanowisko naruszałoby nadto zdaniem Sądu zasady sformułowane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. zasadę równości wobec prawa /art.32/, zasadę prawa do Sądu /art.45/ oraz zasadę równej ochrony prawa własności /art.64 ust.2 i 3 w zw. z art.156 ust.1/. Przechodząc do meritum należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada zdaniem Sądu co do zasady obowiązującemu prawu, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli Sądu zgodnie z treścią art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz.1269/. W związku z treścią art.136 ust.3 oraz art.137 ustawy o gospodarce nieruchomościami rozstrzygnięcie skargi sprowadza się zdaniem Sądu do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Ponieważ, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, przedmiotowa nieruchomość została faktycznie zagospodarowana pod urządzenie Parku Dzielnicowego "[...]", do realizacji której to inwestycji przystąpiono jeszcze przed złożeniem wniosku o zwrot, to faktycznie rozstrzygnięcie skargi sprowadza się zdaniem Sądu do odpowiedzi na pytanie czy takie zagospodarowanie nieruchomości odpowiada celowi jej wywłaszczenia. Należy bowiem zwrócić uwagę na istniejącą zdaniem Sądu niespójność, prowadzącą w niektórych sytuacjach faktycznych nawet do rozbieżności, między treścią art.136 ust.1 i 2 oraz treścią art.137 ust.1 pkt 1 tej ustawy – według brzmienia tych przepisów obowiązującego zarówno w dacie rozpoczęcia realizacji na tej nieruchomości Parku Dzielnicowego "[...]" jak i w dacie złożenia wniosku o zwrot. Z treści art.136 ust.1 i 2 wynikało bowiem wówczas /a contrario/, że bez względu na upływ czasu od dnia ostateczności decyzji wywłaszczeniowej objęta nią nieruchomość mogła być wykorzystana na cel wynikający z tej decyzji, jeżeli wcześniej nie złożono wniosku o jej zwrot. W takiej sytuacji dysponujący nieruchomością nie miał też w świetle treści tego przepisu, obowiązku powiadamiania poprzedniego właściciela nieruchomości o zamiarze i przystąpieniu do jej zagospodarowania zgodnie z celem wywłaszczenia. Zakładając racjonalność działania prawodawcy treść art.137 ust.1 ustawy do takiej sytuacji nie miałaby wówczas zastosowania. Trudno przyjąć bowiem zdaniem Sądu, że ustawodawca dopuszczał z jednej strony po upływie wskazanego w art.137 ust.1 pkt 1 terminu do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia /pomijając sytuację gdy wcześniej został złożony wniosek o zwrot/, a jednocześnie przewidywał obowiązek zwrotu tak zagospodarowanej nieruchomości w następstwie wniosku złożonego już po jej takim zagospodarowaniu lub w toku zagospodarowywania. Zasadnicza zmiana nastąpiła w tym względzie zdaniem Sądu dopiero w związku z obowiązującą od 15 lutego 2000r. nowelizacją art.136 ust.1 ustawy, wynikającą z ustawy z dnia 7 stycznia 2000r. /Dz.U. nr 6 poz.70/. Wprowadzony wówczas do art.136 ust.1 ustawy zwrot "z uwzględnieniem art.137" wskazuje bowiem zdaniem Sądu, że po upływie 7 lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie można rozpocząć, także zgodnie z celem wywłaszczenia, zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości bez wcześniejszego wyczerpania trybu z art.136 ust.1, 2 i 3 ustawy. W konsekwencji po wejściu w życie nowelizacji art.136 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000r. Nr 46 poz. 543 ze zm./ wynikającej z art.1 pkt 57 ustawy z dnia 7 stycznia 2000r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw, upływ terminu o jakim mowa w art.137 ust.1 pkt 1 ustawy będzie powodował w każdej sytuacji /pomijając treść art.136 ust.5 ustawy/ zbędność nieruchomości w rozumieniu tego przepisu oraz w rozumieniu treści art.136 ust.3 omawianej ustawy. Udzielając odpowiedzi na postawione wyżej pytanie Sąd podziela w tym względzie stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym przedmiocie należy zwrócić zdaniem Sądu uwagę, że objęta postępowaniem o zwrot nieruchomość została wywłaszczona dla Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w C. pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". Jak wynika z akt, Spółdzielnia ta przedmiotowe osiedle zrealizowała z pominięciem terenu przedmiotowej działki. Tereny zagospodarowane przez Spółdzielnię na potrzeby tego osiedla zostały jej też oddane w użytkowanie wieczyste. Sporna działka takim prawem na rzecz Spółdzielni nie została obciążona, co świadczy w pewien sposób, że przez Spółdzielnię na potrzeby osiedla nie została wykorzystana. O tym, że kto inny a nie Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w C. zagospodarowała działkę świadczy już w jednoznaczny sposób zarówno treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. jak i decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie C., a nie Spółdzielni pozwolenia na budowę m.in. na spornej nieruchomości, Parku Dzielnicowego "[...]". Przedmiotowa inwestycja została też przez Gminę C. na tym terenie zrealizowana. W konsekwencji zasadnie podniesiono też w odwołaniu od decyzji organu I instancji /zapadłej w powyższej sprawie/, że zrealizowanie na spornym terenie przez Gminę C. Parku Dzielnicowego nie może być utożsamiane z realizacją celu wywłaszczenia przez SM "[...]", która zgodnie z planem realizacyjnym budowy osiedla "[...]" powinna przeznaczyć ten teren pod urządzenie zieleni z nasadzeniami drzew i krzewów, ścieżek i placu zabaw. Parku dzielnicowego zrealizowanego i administrowanego przez Gminę C. nie można bowiem utożsamiać z terenami zielonymi i rekreacyjnymi jakie na potrzeby osiedla mieszkaniowego "[...]" miała urządzać w ramach budowy osiedla SM "[...]". Nie można też przyjąć, że przedmiotowy park stanowi część tego osiedla, a do takich sytuacji odnoszą się wyroki NSA powołane w tym przedmiocie w decyzji organu I instancji oraz powołany w skardze wyrok NSA sygn. akt I SA 134/00. Z samego faktu, że Park Dzielnicowy "[...]" jest wykorzystywany również, czy też przede wszystkim przez mieszkańców budynków SM "[...]" nie można wyprowadzić jeszcze wniosku o zagospodarowaniu objętej postępowaniem o zwrot działki zgodnie z celem wywłaszczenia. W konsekwencji zgodzić się też trzeba ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że do zagospodarowania tej działki doszło z naruszeniem art.136 ust.2 omawianej ustawy. Z powyższych względów Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu. Zajęte w uzasadnieniu tej decyzji błędne stanowisko /z przyczyn zasadnie wskazanych w skardze/, że w sprawie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w art.137 ust.1 pkt 2 ustawy nie miało zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./ w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ Przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnią nadto organy orzekające aktualnie obowiązujący stan prawny. W tym zakresie rozważą czy w sprawie nie zachodzi sytuacja uregulowana w obowiązującym od dnia 22 września 2004r. art.229a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W pierwszej kolejności rozważy zaś Prezydent C. czy nie podlega on wyłączeniu od orzekania na podstawie art.24 § 1 pkt 1 i 4 Kpa, a to z tego względu, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość stanowiąca własność Gminy C. /zobacz w tym względzie treść w/w uchwały NSA z dnia 19 maja 2003r, sygn .akt OPS 1/03 – ONSA 2003/4/15/. S/G