II SA/Ka 3160/03

3/II SA/Ka 3160/03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKI Dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach Sędziowie: WSA Małgorzata Jużków (spr.) Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant: Joanna Spadek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. przy udziale- sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego (wymeldowanie) 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Indywidualnej Adwokata M. Z. w G. kwotę [...] zł ([...] złote [...] groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wnioskiem z dnia [...] 2003 r. J. L. zwrócił się do Urzędu Miasta w B. o wymeldowanie byłej żony E. L. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr X przy ulicy A w B.. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyprowadziła się ona z przedmiotowego mieszkania w [...] 2001 r., zabierając wszystkie swoje rzeczy. Miało to miejsce przed rozwodem, który został orzeczony w [...] r. Dalej podkreślił, że zamieszkuje wspólnie z córką P. i nie zna aktualnego miejsca pobytu byłej żony. Do wniosku załączył "Przydział lokalu mieszkalnego nr X" z [...]r. oraz wyrok Sądu Okręgowego w B. Wydział I Cywilny z [...] r. sygn. akt [...], którym Sąd orzekł o rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa E. i J. L.. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu E. L. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego wskazanego wyżej. W uzasadnieniu podkreślono, iż poczynione ustalenia dowodowe, a w szczególności przesłuchanie wnioskodawcy, córki P. i córki S. S. oraz sąsiada J. P. wykazały, że E. L. nie zamieszkuje w spornym lokalu, który opuściła dobrowolnie i nigdy nie starała się do niego powrócić. Zaś E. L. stanowczo zaprzeczyła, aby dobrowolnie opuściła miejsce stałego pobytu. Wyjaśniła, że została do tego zmuszona i nie ma do niego powrotu, a w sądzie toczy się postępowanie o utrudnianie jej zamieszkania w spornym lokalu, w którym zostawiła rzeczy stanowiące jej własność. Dalej ustalono, ze było prowadzone postępowanie przeciwko wnioskodawcy o znęcanie się nad żoną, które zostało zakończone skierowaniem w dniu [...] r., do miejscowego sądu aktu oskarżenia. Sąd prawomocnie uniewinnił J. L. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw. W konkluzji swoich wywodów organ orzekający stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wymeldowania E. L. z miejsca stałego pobytu, stosownie do zapisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach. Odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, które jednoznacznie wskazuje, że pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (wyrok z 14. 05. 2001r. sygn. akt V S.A. 1496/00). Na koniec podkreślono, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r. o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z Konstytucją, istnieje możliwość zameldowania na pobyt stały w miejscu faktycznego zamieszkiwania, bez potrzeby potwierdzania uprawnienia do zamieszkania w danym lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. E. L. odwołała się od powyższej decyzji. Zarzuciła, że została wydana w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, co do dobrowolnego opuszczenia przez niego spornego lokalu. Podkreśliła, że została do tego zmuszona agresywnym zachowaniem męża i do dzisiaj nie ma powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały, gdyż mąż jej to uniemożliwia. Zarzuciła organowi, że nie zweryfikował tej okoliczności, m.in. w Komisariacie [...] Policji w B., gdzie szukała pomocy, ani w spornym lokalu. Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art.138 §1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) utrzymał w mocy niekorzystną dla skarżącej decyzję o wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu nr X przy ulicy A w B.. W uzasadnieniu organ odwoławczy nie uznał racji skarżącej, a w szczególności braku przesłanki dobrowolnego opuszczenia spornego lokalu. W tym zakresie wskazał na braku z jej strony działań faktycznych i prawnych prowadzących do zmiany zaistniałej sytuacji i przywrócenia jej możliwości zamieszkania we wspólnym mieszkaniu. Nie uczyniła tego w toku sprawy rozwodowej, gdyż z wyroku Sądu Okręgowego w B. nie wynika, aby orzekał on o sposobie korzystania ze spornego lokalu. Nie prowadzono też z jej inicjatywy żadnego innego postępowania sądowego mającego zmienić istniejącą sytuację. Aktualnie, jako bezdomna zamieszkuje w Domu dla [...] w B. przy ulicy B. Organ odwoławczy wskazał także na obowiązek wynikający z art. 13 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 4 z 2001 r., poz. 27 ze zm.). Podkreślił, że E. L. opuściła lokal przy ulicy A w [...] 2001 r. na skutek nieporozumień rodzinnych, co zostało potwierdzone zeznaniami świadków oraz informacjami uzyskanymi z Policji (pismo z [...] 2001 r.) , Prokuratury Rejonowej (pismo z [...] 2003 r.) i Sądu Rejonowego w B.(pismo z [...] 2003 r.). Obecnie zaś skarżąca ma utrudniony dostęp do mieszkania, gdyż mąż wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Na koniec wskazał, że prawomocny wyrok sądu powszechnego przywracający posiadanie mieszkania oznacza brak przesłanki opuszczenia lokalu i stanowi podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 k.p.a. Powyższą decyzję zaskarżyła E.L. wnosząc w dniu [...] 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zażądała ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż za sprawą zaskarżonej decyzji została bezdomna. Nie zgadzała się równie z oceną materiału dowodowego, która jest dowolna w odniesieniu do opuszczenia przez nią miejsca pobytu i nie odpowiada prawdzie. Zarzuciła organowi, że nie uwzględnił faktu prowadzonych postępowań karnych przeciwko mężowi przez Prokuraturę i Policję w 2003 r., jak również i faktu braku zniesienia wspólności majątkowej. Podkreśliła, że sytuacja ta spowodowała u niej załamanie nerwowe, pogorszenie stanu zdrowia i brak poczucia stabilizacji. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] r., ale postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 września 2005 r. termin do wniesienia skargi został jej przywrócony. Postanowienie to zostało wydane po uwzględnieniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 5 sierpnia 2005 r. zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 26 kwietnia 2004 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Sądu. Zaś pismem z [...] 2006 r. J. L. powiadomił Sąd o zniesieniu wspólności majątkowej pomiędzy nim a byłą żoną. Na dowód powyższego załączył prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w B. z [...] r. – sygn. akt [...] o podziale majątku wspólnego. Wcześniej, pismem z [...] 2004 r., poinformował Sąd, że była żona nadużywała alkoholu pod wpływem którego stawała się agresywna w stosunku do jego osoby i córki P., wyprzedawała przedmioty z majątku wspólnego, zaciągała długi i nie płaciła czynszu, co groziło eksmisją. Sama posiada jeszcze w miejscowości Z., odziedziczone po rodzicach gospodarstwo rolne o pow. [...] ha, gdzie obecnie wspólnie z bratem buduje nowy budynek. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy. Polegało ono na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy – art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji mogło prowadzić do wadliwego zastosowania prawa materialnego. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc 31 grudnia 2003 r., a z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego. Na podstawie art. 3 i art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z ta datą w Warszawie i w miejscowościach w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu administracyjnego utworzono w ich miejsce, wojewódzkie sądy administracyjne. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej p.p.s.a.). Na podstawie §1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Sądowej kontroli została poddana decyzja administracyjna wydana przez organ odwoławczy, który działa jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie merytorycznie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, a także uwzględniając zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji (vide wyrok NSA sygn. akt V SA 3872/00, LEX nr 78936). Decydujące znaczenie w niniejszej sprawie mają rozważania, czy skarżąca opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Należy przy tym pamiętać, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, a opuszczenie tego miejsca pobytu rodzi obowiązek meldunkowy wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Spełnienie przesłanki opuszczenia przez osobę zainteresowaną dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. W orzecznictwie istotnie przyjęto nadto domniemanie dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego w sytuacji, gdy zmuszenie do opuszczenia lokalu nie jest oczywiste, a strona nie podjęła przewidzianych prawem środków w celu obrony swych praw do przebywaniu w lokalu. Przenosząc powyższe rozważania na ustalony w sprawie stan faktyczny, baczyć w pierwszym rzędzie należy na to, czy postępowanie administracyjne wykazało, że E. L. dobrowolnie opuściła miejsce stałego pobytu, bez wymeldowania czy też została do tego zmuszona. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niepełny i niemożliwe jest czynienie w tym zakresie ustaleń faktycznych. Bezspornym jest, że pismem [...] 2003 r. J. L. złożył wniosek o wymeldowanie E. L., która była jego żoną do [...] r., kiedy to wyrokiem Sądu Okręgowego w B.– sygn. akt [...] jego małżeństwo ze skarżącą zostało rozwiązane przez rozwód. Wyrok ten uprawomocnił się [...] r. Również nie budzi wątpliwości posiadanie przez E. L. uprawnień do zamieszkania w spornym lokalu, gdyż został on nabyty przez małżonków w roku [...] czyli w czasie trwania małżeństwa, które zostało zawarte [...] r. Niezależnie od powyższego od [...] r. skarżąca jest na równi z mężem członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w B. (współczłonkostwo), co wynika z zaświadczenia Spółdzielni z [...] 2003 r, a załączonego do adresowanego do Sądu pisma skarżącej z [...] 2004 r. Z innych dokumentów załączonych do tego pisma wynika, że wskazywała ona od 2001 r. różne adresy dla doręczeń - ul. C, ul D, a ostatnio ul. B. Jest to adres Domu dla [...] w B., gdzie przebywa od [...] 2003 r. (pismo z [...] 2004 r.). Przesłuchany w sprawie J. L. wyjaśnił, że żona opuściła dobrowolnie miejsce stałego pobytu w [...] 2001 r. zabierając swoje rzeczy i nie zna jej aktualnego miejsca pobytu. To cała treść złożonych przez niego w dniu [...] 2003 r. zeznań. Równie lakoniczne i bez istotnej dla sprawy treści zeznania złożyła, zamieszkała z ojcem córka P. L.. Fakt niezamieszkiwania od dwóch lat skarżącej potwierdził sąsiad, J. P., zamieszkały w budynku [...]/X oraz druga córka, S. S.. Faktowi dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu kategorycznie zaprzeczyła skarżąca, która wbrew zapisowi art.79 k.p.a. nie została zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, co pozbawiło ją prawa uczestniczenia w przeprowadzeniu tych dowodów. Czyniła to w składanych zeznaniach i licznych pismach adresowanych do organu prowadzącego postępowanie w sprawie. Twierdził, ze w mieszkaniu zostały rzeczy będące jej własnością i nie ma możliwości do niego powrotu (przesłuchanie z [...] 2003 r.). Na potwierdzenie swoich twierdzeń wskazała prowadzone z jej zawiadomienia postępowania karne o znęcanie się nad nią przez męża (sygn. akt [...]i [...]). W aktach sprawy ujawniono tylko informacje dotyczącą postępowania [...], które zakończyło się skierowaniem [...]r. do Sądu Rejonowego w B. aktu oskarżenia przeciwko J. L. o znęcanie nad żoną. W aktach sprawy nie ujawniono aktu oskarżenia ani wydanego przez Sąd wyroku uniewinniającego oskarżonego. Informacje o treści wyroku przekazał Sąd Rejonowy pismem z [...] 2003 r.- sygn. akt [...]. Dalej skarżąca zarzuciła, że mąż wspólnie ze świadkiem P. wymienił zamki w drzwiach uniemożliwiając jej wejście do mieszkania i każdorazowo musiała czynić to w obecności Policji. Okoliczność ta również nie została zweryfikowana w organach ścigania, ani też skarżąca nie została dodatkowo przesłuchana czy skonfrontowana z wymienionymi celem jej uściślenia. Nie wiadomo zatem kiedy wymiana zamków miała miejsce i kiedy oraz ile razy interweniowała Policja. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można ustalić w jakich okolicznościach i kiedy faktycznie skarżąca opuściła miejsce zameldowania i gdzie przebywała do [...] 2003 r. W aktach sprawy ujawniono pismo procesowe skarżącej z [...] 2003 r. adresowane do Sądu Wojewódzkiego w B. do sprawy [...] o odszkodowanie z treści którego wynika, że żądała "odszkodowania za zmuszenie do opuszczenia mieszkania i przebywania poza domem znajomych, koleżanek z pracy". Nie można uznać za dostateczne wyjaśnienie powyższych kwestii w czasie przesłuchania J. L. z [...] 2003 r. w którym powtórzył on, że żona opuściła dom dobrowolnie, nikt jej nie wyrzucił. Podkreślił, że jest osobą chorą, ale nie zgadza się na leczenie. Wywoływała awantury i stanowi zagrożenia dla domowników. Nie ponosiła kosztów utrzymania mieszkania jako współnajemca i została przez Spółdzielnię eksmitowana. O tym przesłuchaniu skarżąca również nie została powiadomiona. Należy podkreślić, że organ z dużą wnikliwością oraz krytycyzmem winien odnieść się do zeznań wnioskodawcy i córek skarżącego, które pozostają z matką w sporze i są zainteresowane jej wymeldowaniem. Organ odwoławczy nie dostrzegł naruszenia art. 79 k.p.a. oraz braków dowodowych przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ I instancji, jak również sam nie dokonał dodatkowych ustaleń. Nie odniósł się także do zarzutów odwołania. Zdaniem Sądu orzekającego, zarówno organ I jak i II instancji nie dokonał wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie spełnienia wymaganej ustawą przesłanki wymeldowania – dobrowolnego opuszczenie miejsca stałego pobytu, a tym samym zaskarżoną decyzję oraz decyzja ją poprzedzającą należy uznać za przedwczesną. To na organach administracji publicznej orzekających w sprawach meldunkowych ciąży obowiązek nie tylko wyjaśnienia wszystkich wątpliwości dowodowych występujących w sprawie, ale czynienie tego w sposób zgodny z obowiązującą w tym zakresie procedurą administracyjną. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego jednym oświadczeniom stron dał wiarę, a innym nie. Jak również dlaczego odstąpił od ustalenia i przesłuchania innych, bezstronnych świadków, celem potwierdzenia lub wykluczenia sprzecznych ze sobą zeznań małżonków L.. Nie zażądano wywiadu środowiskowego, ani informacji o interwencjach Policji w spornym lokalu. Nie wyjaśniono co było przedmiotem postępowania karnego z 2003 r. sygn. akt [...] i czy istotnie czy było prowadzone przeciwko skarżącej postępowanie eksmisyjne oraz czy posiada w spornym lokalu swoje rzeczy osobiste. Tym samym organ nie przeprowadził wszystkich dostępnych dowodów. Koniecznym jest, co podkreślała skarżąca, przeprowadzenie oględzin spornego lokalu, ze szczególnym uwzględnieniem opisu pomieszczeń użytkowanych przez skarżącą i znajdujących się w nim jej rzeczy oraz szczegółowe przesłuchanie zainteresowanych stron, łącznie z konfrontacją na okoliczność przyczyn i okoliczności opuszczenia przez skarżącą miejsca stałego pobytu, późniejszych prób do niego powrotu i podejmowanych w tym celu działań faktycznych i prawnych. Z przedstawionego przez wnioskodawcę postanowienia Sądu Rejonowego w B. z [...] r. w sprawie o podział majątku wspólnego - sygn. akt [...], które uprawomocniło się [...] r. wynika, że postanowieniem tym Sąd przyznał wnioskodawcy wkład mieszkaniowy związany wspólnego lokatorskim spółdzielczym prawem do spornego lokalu, ale jest to okoliczność nowa, nie znana organom meldunkowym wspólnego chwili wydawania decyzji objętych niniejszym postępowaniem. Z przedstawionych Sądowi akt postępowania nie można wnioskować o spełnieniu ustawowych przesłanek uprawniających do wymeldowania E. L. z miejsca stałego pobytu w B. przy ulicy A. jak wskazano wyżej przeprowadzone przesłuchania są lakoniczne i nie zawierają niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy informacji, jak również nie wyjaśniono występujących w nich sprzeczności oraz wątpliwości Działania takie pozostają w sprzeczności z zapisem art. 7, art. 77, art.79 oraz art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że ewidencja danych meldunkowych jest rejestracją stosunków faktycznych, stąd też powinna odzwierciedlać rzeczywiste dane o miejscu pobytu stałego lub czasowego, a sąd administracyjny sprawuje jedynie kontrolę decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem (art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że rozpoznając skargę na daną decyzję administracyjną ocenia czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone określone przepisy prawa. Jeżeli takie naruszenie miało miejsce, a niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, a taką przesłankę przewiduje art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to wadliwą decyzję eliminuje z obrotu prawnego. Nie przesądza to jednak o ostatecznym wyniku prowadzonego dalej postępowania. Mając na względzie powyższe wywody, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.145 §1 pkt 1c p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ja poprzedzającą. Jednocześnie na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca korzystała z przyznanego jej prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od ponoszenia kosztów i ustanowienia adwokata). Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego z urzędu adwokata kwotę [...] zł, na która składa się kwota [...] zł powiększona o 22 % podatku VAT, stosownie do zapisu § 2 pkt 3 i § 18 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.) Sąd zauważa, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji winien uzupełnić materiał dowodowy w kierunku wskazanym wyżej, a następnie dokonać wnikliwej oceny ustaleń dowodowych, bacząc w pierwszej kolejności na spełnienie przez E. L. przesłanki wymeldowania, jaką jest opuszczenie mieszkania, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania, a w szczególności dobrowolności tego opuszczenia.