II SA/Ka 3168/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Dnia [...] r. (data nadania w Urzędzie Poczty) strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. zawartej w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...]. Pismem z dnia 23 grudnia 2003 r. Sygn. akt II SA/Ka 3168/03 Sąd wezwał skarżącego do usunięcia – w terminie siedmiu dni od daty otrzymania przedmiotowego pisma – braków złożonej skargi w postaci: nadesłania odpisu skargi, oznaczenia organu administracyjnego, którego skarga dotyczy, wskazania zaskarżonej decyzji wydanej przez ten organ (podając jej datę i numer) oraz wyjaśnienia czy skarga dotyczy decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego – pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe doręczono w sposób zastępczy tj. dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi – w dniu 29 grudnia 2003 r. W złożonym dnia 2 stycznia 2004 r. piśmie strona skarżąca wyjaśniła, że skarga dotyczy decyzji Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w D. zawartej w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...]. Do powyższego załączyła pismo tego Inspektoratu z dnia [...] r. Nr [...], z którego wynikało, że sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia jest jeszcze w toku. Dnia 12 stycznia 2004 r. strona skarżąca nadesłała kserokopię wydanej decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] r. Nr [...], którą uprzednio zaskarżyła oraz brakujący odpis skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na wskazaną wyżej decyzję została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 8 grudnia 2003 r. pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że powyższa ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśl art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego – wojewódzkie sądy administracyjne. Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe zmiany ustawodawca w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (...). Jednocześnie art. 52 § 1 i 2 tej ustawy przewiduje, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Okoliczność, iż przedmiotowa skarga została wniesiona do Sądu, kiedy zaskarżona decyzja nie funkcjonowała jeszcze w obrocie prawnym oraz fakt, że dotyczyła ona decyzji organu pierwszej instancji, tj. Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D., od której przysługiwał stronie zwykły środek zaskarżenia w postaci odwołania do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. spowodowały, że skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie sprawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.