II SA/Ka 3190/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: sędziego del. NSA Bonifacego Bronkowskiego po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.S. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wodomierze postanawia: odrzucić skargę Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2229/02 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził niezgodność z prawem uchwały Rady Gminy W.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wodomierze. W dniu [...] T.S. wniósł do Sądu kolejną skargę. Z uwagi na okoliczność, że z treści tej skargi nie wynikało jednoznacznie jaki akt z zakresu administracji publicznej jest jej przedmiotem, ani podjęcia jakiego rodzaju działań ze strony Sądu skarżący oczekuje, zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2003 r. wezwano T.S. do dokładnego sprecyzowania zawartego w skardze żądania, w szczególności, złożenia oświadczenia, czy domaga się wymierzenia Wójtowi Gminy W. grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu z dnia 30 stycznia 2003 r. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie procesowym z dnia [...] skarżący wskazał, iż nie chodzi mu o ukaranie Wójta Gminy W., lecz o podjęcie kroków zmierzających do zmiany uprzednio zaskarżonej uchwały. Tak określony przedmiot skargi przesądza o jej niedopuszczalności. Zauważyć należy, że w postępowaniu toczącym przed wojewódzkim sądem administracyjnym może zapaść jedno, ze wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 - zwanej dalej ustawą p.s.a.) rozstrzygnięć. Sąd może zatem skargę na akt prawa miejscowego oddalić w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 ustawy p.s.a), może stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części albo stwierdzić, że akt ten został wydany z naruszeniem prawa (art. 147 § 1 ustawy p.s.a.). Nie ma natomiast możliwości "zmiany zapisu w uchwale", czego w istocie domagał się skarżący, tym bardziej, że przedmiotowa uchwała była już przedmiotem badania przez Sąd i w wyroku z dnia 30 stycznia 2003 r. rozstrzygnięto co do jej zgodności z prawem. Nadto należy zauważyć, że dnia 14 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72 poz. 747) określająca w sposób szczególny zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo - kanalizacyjnych, udzielania zezwoleń na prowadzenie zbiorczego Sygn. akt II SA/Ka 3190/03 zaopatrzenia w wodę i zbiorczego odprowadzania ścieków przez te przedsiębiorstwa, a także zasady ustalania i zatwierdzania taryf oraz prowadzenia rozliczeń za usługi. Zgodnie z nowymi uregulowaniami to przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjne ustalają taryfy, a nie jak dotychczas gminy. Taryfy ustalone przez przedsiębiorstwa podlegają dopiero zatwierdzeniu, w drodze uchwały, przez radę gminy (art. 24 pkt.1 ustawy). Tym samym, poza zatwierdzeniem tych taryf w formie uchwały rady gminy, postępowanie w przedmiocie ustalenia taryf cen za wodę i związane z tym rozliczenia, w tym także stawek abonamentowych za wodomierze, nie jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej - działalnością administracji publicznej w rozumieniu art. 3 ustawy p.s.a. Z tego też względu nie może stanowić przedmiotu kontroli Sądu, czego w rzeczywistości domaga się skarżący. Na ogólnych zasadach (z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) skarżący mógłby zaskarżyć jedynie uchwałę rady gminy podjęta w trybie art. 24 pkt. 1 w/w ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Tym samym, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art 58 §1 pkt. 1 i 6 w związku z art. 3, art. 151 i art. 147 §1 ustawy p.s.a. oraz w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).