II SA/Ka 3258/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.J., A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe Wójt Gminy C. decyzją dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 1, 3 i 4 oraz art. 42 z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił na rzecz J. i K. B. oraz E. i Z. J. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stawu rybnego o powierzchni lustra wody 9,95 ha w miejscowości Z. na działkach gruntu oznaczonych Nr [...] i [...] oraz rurociągu dopływowego. W uzasadnieniu decyzji tej organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. Od decyzji tej odwołanie wniosła A.S., która nie wyraziła zgody na budowę kolejnego stawu w jej sąsiedztwie. Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. i A. J., którzy wyrazili niezadowolenie z wydanej decyzji i podnieśli zarazem, że wnioskodawcy nie dysponują tytułem prawnym do działek nr [...] i [...], jak również zauważyli, iż rurociąg prowadzony będzie w drodze gruntowej. Nadto odwołujący nie wyrazili zgody na budowę zapory obok zabudowań należących do nich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na postawie art. 40 ust. 3 i art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja ta zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa, a podnoszone w odwołaniach zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Nadto organ ten wskazał, że nieruchomości odwołujących się są zlokalizowane powyżej projektowanego stawu, co oznacza, że zgłaszane zastrzeżenia nie mają umocowania faktycznego. Dla prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji istotne znaczenie miała także zmiana stanu prawnego, która spowodowała, że przedmiotowa inwestycja nie jest już inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i A.J., którzy wyrazili dezaprobatę dla wydanej decyzji. W skardze tej zauważyli, iż staw rybny nie może być budowany na rowie melioracyjnym, jak również zaznaczyli, że spiętrzenie wody będzie większe i będzie wynosiło od 1,5 do 2 metrów. Wskazali także, iż w okolicy jest sporo stawów i kolejny staw zwiększy uciążliwości dla mieszkańców. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przywołał argumentację zamieszczoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...] skarżący poinformowali Sąd, że cofają skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...]. Skarżący nie podali żadnych przyczyn cofnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji. SJ/