II SA/Ka 3263/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Ewa Krawczyk (spr.), Sędzia NSA del. Bonifacy Bronkowski, Asesor WSA Iwona Bogucka, Protokolant Elwira Karasek, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w C. z dnia [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Starosta Powiatowy w C. decyzją z dnia [...] udzielił A Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] "L." zlokalizowanej na istniejącej wieży B S.A. w L. przy ul. S. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. nr 89, poz. 414 z zm.) W uzasadnieniu organ podał, iż objęta decyzją stacja bazowa telefonii komórkowej została wykonana zgodnie z pozwoleniem na budowę Starosty Powiatowego w C. z dnia [...], którym zatwierdzono także projekt budowlany, a inwestor dołączył stosowne dokumenty i opinie pozwalające na bezpieczne i właściwe użytkowanie "obiektu". W odwołaniu od powyższej decyzji pan J.G. podał iż składał odwołanie od decyzji o pozwolenie na budowę stacji do Wojewody [...], a wobec utrzymania w mocy przez Wojewodę decyzji organu I instancji, złożył skargę do NSA, która została zapisana pod sygn. akt II SA/Ka 658/01 i dotychczas nie rozstrzygnięta. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 1389 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielił pogląd organu I instancji co do spełnienia przez inwestora warunków od których Prawo budowlane uzależnia wydanie pozwolenia na użytkowanie. W szczególności podkreślił fakt nie wniesienia sprzeciwu przez organy określone w art. 56 ustawy Prawo budowlane i wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego w decyzji ostatecznej Wojewody z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, przedstawienia na etapie wniosku o pozwolenie na użytkowanie, wyników pomiarów gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego. Inwestor załączył do złożonego wniosku protokół z pomiarów, z którego wynika, że w strefie przebywania ludzi nie występuje promieniowanie elektromagnetyczne. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] skarżący uznał, iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, bowiem Sąd nie rozpoznał skargi na decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę ( II SA/Ka 658/01). Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu skargi stwierdził, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o NSA, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż w dniu 1 stycznia 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ), która zastąpiła ustawę o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. ( Dz. U. nr 74, poz. 368 z zm.). Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone – jak w niniejszej sprawie – podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do merytorycznej kontroli skargi, pod względem jej zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych ), Sąd uznał, iż skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji, to jest przed nowelizacją Prawa budowlanego dokonaną ustawą z dnia 27.03.2003 r. ( Dz. U. nr 80, poz. 718 ) inwestor miał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu w przypadkach wskazanych w art. 55 tego prawa. W tym celu do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwestor powinien był dołączyć dokumenty i oświadczenia o których mowa w art. 57 ust. 1,2 i 3 Prawa budowlanego. Następnie organ wydawał pozwolenie na użytkowanie po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także uporządkowania terenu budowy (art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ). Decyzja w niniejszej sprawie zapadła po stwierdzeniu – jak to wynika z jej uzasadnienia – zgodności wykonania obiektu z warunkami pozwolenia na budowę udzielonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Sprawdzeń w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organy orzekające nie dokonywały, bowiem taka decyzja nie była w sprawie wydawana. Z urzędu Sąd stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...] została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 roku sygn. akt II SA/Ka 658/01. Uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, co do którego następnie wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie ( art. 145 § 1 pkt 8 kpa ), a w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skutkują uchyleniem decyzji udzielającej pozwolenie na użytkowanie – art. 145 § 1 pkt 1 litera b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. ( Dz. U. nr 153, poz. 1270). Dlatego w oparciu o wyżej powołany przepis oraz art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono decyzję I i II instancji równocześnie orzekając o niemożności wykonywania zaskarżonej decyzji do uprawomocnienia się wyroku ( art. 152 ustawy wyżej powołanej ). Rozpoznając sprawę ponownie organy inspektora nadzoru budowlanego powinny ją prowadzić zgodnie z przepisami znowelizowanego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. Prawa budowlanego, która to nowelizacja weszła w życie 11 lipca 2003 r. przy założeniu, iż wykonany obiekt nie stanowi samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ani 49 b znowelizowanego Prawa budowlanego. W tej mierze w ocenie Sądu zachowała aktualność uchwała 7 sędziów NSA z 28.05.2001 r. o NSA 2001/4/143, ( podobne stanowisko zaprezentowano w wyroku NSA z dnia 18.06.1998 –IV SA 1399/96 ). Oznacza to iż w dalszym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie organ nadzoru powinien zgromadzić dowody o których mowa w art. 56 i 57 ust. 1 – 4 znowelizowanego Prawa budowlanego, dokonać obowiązkowej kontroli obiektu i - wobec uchylenia pozwolenia na budowę – odpowiednio w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zastosować uregulowania art. 51 Prawa budowlanego i dopiero w zależności od wyników tego postępowania załatwić sprawę w sposób odpowiadający wymogom kpa. su.