II SA/Ka 3272/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: Urszula Smykała po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A w B. na postanowienie Państwowej Inspekcji Pracy - Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. działając na art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) nałożył na Przedsiębiorstwo A w B. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł z wezwaniem do zapłaty w terminie do dnia [...]r. wezwał jednocześnie do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w Tytule Wykonawczym Nr [...] z dnia [...]r. wystawionym przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. Przedsiębiorstwo A w B. złożyło zażalenie na to postanowienie, domagając się umorzenia postępowania względnie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w zakresie nałożonych kar grzywien w celu przymuszenia. Podniesiono, że spółka objęta jest postępowaniem układowym i zdaniem zobowiązanego nałożone grzywny w celu przymuszenia winny być umorzone, a dalsze postępowanie zawieszone do czasu uprawomocnienia się układu. Podkreślono, że pracodawca nie uchyla się od wypłaty zaległych nagród i nadal czyni starania by uzyskać środki finansowe na ten cel. Postanowieniem z dnia [...]r. Okręgowy Inspektor Pracy w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art.23 § 4 pkt. 1 w zw. z art.18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r. nr 36, poz. 161 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...]r. Wydając zaskarżone postanowienie Okręgowy Inspektor Pracy w K. podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. nr 36, poz. 161 ze zm.) umorzenie grzywny w celu przymuszenia możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określanego w tytule wykonawczym. Wobec nie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym brak jest podstaw do umorzenia grzywny. Co do podniesionego przez pracodawcę argumentu o trudnej sytuacji finansowej spółki wskazał, że nie usprawiedliwia zaległości w wypłacie świadczeń pracowniczych i nie stanowi ustawowej przesłanki do umorzenia grzywny. Zaakcentował, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa pracy ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża pracodawcę, a za niewykonywanie ciążących na nim obowiązków w postaci wypłaty wynagrodzeń za pracę, wszczynane jest postępowanie egzekucyjne mające na celu ich przymusowe wyegzekwowanie. Co do wniosku o zawieszenie postępowania podniesiono, że organ egzekucyjny jest zobowiązany do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przypadku wystąpienia którejkolwiek z podstaw wskazanych w art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , a postępowanie układowe nie wpływa jednakże na toczące się postępowanie egzekucyjne i nie skutkuje jego zawieszeniem. Reasumując podniósł, że mając na uwadze brak przesłanek skutkujących zawieszeniem i umorzeniem postępowania brak było podstaw do uwzględnienia zażalenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A w B. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciło organowi naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 125 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z wykonaniem przez niego nałożonego obowiązku, określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]r. o Nr [...] i wypłacenie należnych wynagrodzeń pracownikom w dniu [...]r. Nadto zarzucono naruszenie art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a to wobec zaistnienia podstaw do umorzenia nałożonej grzywny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U,. nr 153, poz. 1269 ), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ). W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Bezspornym w sprawie jest, że w dniu [...]r. został wystawiony Tytuł Wykonawczy dotyczący obowiązku o charakterze niepieniężnym dotyczący wypłaty pracownikom skarżącego przedsiębiorstwa nagród rocznych za rok [...]. Bezspornym jest również , iż wobec niewykonania nałożonego wspomnianym wyżej aktem obowiązku w dniu [...] r. Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach działając na art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) nałożył na Przedsiębiorstwo A w B. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. bezspornym pozostaje także fakt, że obowiązek ten nie był zrealizowany w dniu wydania przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia tj. w dniu [...]r. O wykonaniu w dniu [...]r. nałożonego obowiązku strona skarżąca powiadomiła organ dopiero pismem z dnia [...]r., a następnie w piśmie z dnia [...]r. złożyła wniosek o umorzenie m.in. grzywny nałożonej postanowieniem Inspektora Pracy z dnia [...]r.. Artykuł 125 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Celem nałożenia grzywny jest bowiem przymuszenie zobowiązanego podmiotu do wykonania obowiązku, dlatego w razie osiągnięcia tego celu odpada potrzeba ściągnięcia nałożonej grzywny. Zgodnie z treścią art. 125 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Z powyższego wynika zatem, iż umorzenie grzywny w celu przymuszenia następuje tylko i wyłącznie na podstawie złożonego przez zobowiązanego stosownego wniosku, po wykonaniu obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W przedmiotowej sprawie obowiązek ten polegał na wypłaceniu należnych świadczeń [...] pracownikom w łącznej wysokości [...] zł. Wobec faktu, że wniosek o umorzenie grzywien został złożony w dniu [...]r., dopiero wtedy organ był władny wydać postanowienie o umorzeniu grzywien nałożonych w postępowaniu. Tak też uczynił, albowiem rzeczoną grzywnę umorzył swoim postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], a co za tym idzie uwzględnił wniosek strony skarżącej w tym przedmiocie. Na marginesie wskazać należy, iż wykonanie obowiązku nastąpiło po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a okoliczność toczenia się postępowania układowego, czy też podjęcia starań w celu realizacji obowiązku nie mogło skutkować umorzeniem czy uchyleniem grzywny. W skardze nadto podniesiono zarzut naruszenia art. 125 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż "postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie". Z akt sprawy wynika, że zarówno postanowienie organu I instancji, jak i organu odwoławczego zostały doręczone stronie skarżącej (pocztowe dowody doręczenia w aktach administracyjnych sprawy), a zatem brak jest podstaw do przyjęcia , że w przedmiotowym wypadku naruszono w/wym. przepis art. 125 § 1 k.p.a.. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego nie mogły zostać uznane za słuszne, a co za tym idzie , nie mogły mieć wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Z tych więc względów, w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.